Raf Yorumu: — irem. (@tanculpan)

Spoiler içeriyor mutlu sonun kurbanı olmuş. hem şaşırdım hem sevindim, iyi hoş, iki baş karakteri de çok sevmiştim bu yüzden güzel bir sona kavuşmaları mutlu etti. ancak şu yatmadı aklıma: filmin ilk saniyesinden beri ona sunulan kaderden kaçan, yaşadığı “basit” hayattan memnun…devamımutlu sonun kurbanı olmuş. hem şaşırdım hem sevindim, iyi hoş, iki baş karakteri de çok sevmiştim bu yüzden güzel bir sona kavuşmaları mutlu etti. ancak şu yatmadı aklıma: filmin ilk saniyesinden beri ona sunulan kaderden kaçan, yaşadığı “basit” hayattan memnun olmayan ve başka diyarlarda, başka hayatlar kovalayan hicran, niçin ve nasıl en sonunda, en başta kaçtığı hayata razı geldi? hicran karakterinin, tanıdığımız ve bildiğimiz kadarıyla, ev hanımlığıyla hayat amacına ulaşıp tatmin olduğunu söyleyemeyiz herhalde. rıza ile olan mutlu sonunun orhan bey ile olan başarısız evlilik denemesinden farkı aşk ise eğer, keşke bu aşktan biz de haberdar olsaydık. filmin bu son ile elde ettiği ve verdiği mesajın altında ahlakçı bir alt metin yatıyor gibi. hicran’ın hayalini kurduğu hayatı tüm özgürlüğüyle tatmasını, kendini kaçtığı yerlerde bulmasını izlemeyi isterdim. oyunculuklara laf edilmiş sanırım. benim yalnızca, çok sevmeme rağmen, miray daner’in oyunculuğuyla bir problemim oldu filmi izlerken. sesi midir, konuşma tarzı mı, yakıştıramadım filmin genel tonuna. en çok ise, şaşırabilirsiniz ama melis birkan’ın oyunculuğunu beğendim. hicran ve annesi televizyonun karşısında çaylarını yudumlarken o odanın bir parçası gibi hissettim kendimi. dekorlar, mekanlar da genel olarak çok güzeldi. film hakkında en çok sevdiğim şey de bu oldu. odalar. ilk bakışta hepimize tanıdık gelen odalar. // çıngıraksız, rehbersiz deve kervanı nasıl, ipekli mallarını kimseye göstermeden, sonu gelmez kumlara uzanırsa muttasıl, ömrüm böyle esrarlı geçecek ses vermeden. ve böylece bu ömür, bu ömür her dakika, bir buz parçası gibi kendinden eriyecek. semada yıldızlardan, yerde kurtlardan başka yaşayıp öldüğümü kimseler bilmeyecek. demiş cahit sıtkı tarancı. bu şiirin içerisinde kayboluyorum bazı anlar. ömrüm böyle mi geçecek sahiden, böylesine sessiz ve ıssız mı yaşayıp öleceğiz? hicran’ın da derdi buydu zannımca. bir garip hayata düştük, hasbelkader yaşıyoruz, buna yaşamak denirse.