Raf Yorumu: Tsugumo (@hanshiro)

İngiliz şair Sylvia Plath tarafından yazılan 1963 çıkışlı roman. Yakın zamanda okudum ve birkaç görüşümü paylaşacağım. Öncelikle kitabın çok iyi olduğunu düşünmüyorum. Benim için ortalama bir eser oldu. Zira roman kuralları çerçevesinde son derece basit ve yer yer düzensiz ilerliyor.…devamıİngiliz şair Sylvia Plath tarafından yazılan 1963 çıkışlı roman. Yakın zamanda okudum ve birkaç görüşümü paylaşacağım. Öncelikle kitabın çok iyi olduğunu düşünmüyorum. Benim için ortalama bir eser oldu. Zira roman kuralları çerçevesinde son derece basit ve yer yer düzensiz ilerliyor. Haliyle okurken bazı kısımlarda sıkıldığımı belirtmeliyim. Yazarın kendi yaşamından esintiler mevcut. Bu bağlamda okurken, karakterin nasıl bir yol izlemek istediğini az buçuk tahmin edebiliyorsunuz. Bence Sylvia Plath sağlıklı bir yaşama sahip olup, intihar düşüncesi olmasaydı çok daha iyi roman yazabilirdi. Çünkü bu esere çok iyi dersem, Virginia Woolf'un "Kendine Ait Bir Oda" eserine haksızlık etmiş olurum. Çünkü o eser kurmaca olmamasına rağmen bundan çok daha güçlü bir metin. Bütün bunlardan bağımsız sırça fanus, "feminizm" adı altında okunmamalı. Bu eser hayatın gerçekliğinden geliyor. Feminizm, bu gerçekliği sınırlandırır. "Sessizlik bunaltıyordu beni. Sessizliğin sessizliği değildi bu. Benim kendi sessizliğimdi." (Sayfa 25) Esther karakterinin toplum içinde nasıl dışlandığı, kadın olmanın zorlukları bir tarafa, aile sevgisinden mahrum olmasının etkisiyle yaşadığı yalnızlık, onu intihar düşüncesine sürükleyen ilk kıvılcımlardan biriydi. Karakterin iç dünyası, dış dünyayı tanıyamıyor. Eserin dilini ne hikmetse Cesare Pavese'nin "Yalnız Kadınlar Arasında" kitabındaki dile benzettim. Belki de tamamen bir yanılgıdır, bilemiyorum. Toplumsal yönünün zayıf olduğu düşünülmesin, bu eser tamamen kadın bakış açısını temsil etmiyor. Toplumda dışlanmış her türden bireyin sorunlarına değiniyor. Bu bağlamda ikinci kez belirtiyorum; sınırlandırmak hata olur. Her ne kadar bu amacı kavramış ve Yazarın yaşadığı durumu da göz önünde bulundursam da çok keyif alamadığım bir eser oldu. Yukarıda belirtmiştim, kopuk ilerliyor. Sanki Fellini filmi gibi. Kitapta yer alan çoğu karakter ve sahneyi bir kez okuyoruz. Bu da uzatılmış hissettiriyor ve acaba gerek var mıydı? sorusunu sorduruyor. Kötü değil ama çok iyi de değil. Hoşuma giden birkaç alıntı; "Bir kadının bir tek temiz yaşantısı olması gerektiği, oysa bir erkeğin biri temiz, öteki kirli iki yaşantısı olabileceği düşüncesi beni çileden çıkarıyordu." (Sayfa 88) "Nefret ettiğim bir şey daha varsa, o da insanların kendinizi berbat hissettiğinizi bildikleri halde neşeyle hatırınızı sorup, "iyiyim" demenizi beklemeleridir." (Sayfa 186)