Raf Yorumu: Mihri (@sadecemihri)

Selamün Aleyküm ve Merhaba! Şermin Yaşar, hep okumak isteyip bir türlü başlayamadığım yazarlardandı. Geç de olsa yollarımız kesişti. Çocuk edebiyatına duyduğum ilgiden dolayı ilk tanışmamın çocuk kitapları üzerinden olacağını sanmıştım. Meğer kısmet, içinde on altı öykü barındıran Deli Tarla’ya imiş.…devamıSelamün Aleyküm ve Merhaba! Şermin Yaşar, hep okumak isteyip bir türlü başlayamadığım yazarlardandı. Geç de olsa yollarımız kesişti. Çocuk edebiyatına duyduğum ilgiden dolayı ilk tanışmamın çocuk kitapları üzerinden olacağını sanmıştım. Meğer kısmet, içinde on altı öykü barındıran Deli Tarla’ya imiş. Kitabı biraz hızlı okudum; ama bu hız, öykülerin beni içine çekmesine engel olmadı. Sayfalar ilerledikçe sanki pek çok insanın hayatı bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçti. Hızlı okumanın bedeli olarak bazı öykülerin duygusu bana tam olarak nüfuz edemedi. Bir o yana, bir bu yana savrulmuş gibi hissettim. Ama yine de... Çoğu karakter öylesine tanıdıktı ki; mahalle arasında rastgele yürürken, bir pencereden içeri bakmışım da insanların iç dünyaları, suskunlukları, ahları bir bir zihnime dolmuş gibi. Pek çok öykü beni hüzünle kuşattı. Nadiren güldüğüm yerler de oldu. Ama kitap boyunca etkisini hiç kaybetmeyen bir öykü vardı ki, onun ardından sayfayı çeviremedim. Kapattım kitabı. Sessizce ağladım. Adieu Hala... Nazlı’nın halasıyla birlikte beklemenin ağırlığını sırtlandım adeta. Her gün aynı oyunun tekrarına razı gelmenin çaresizliği, beni de Nazlı'yla birlikte zamanın içine hapsetti. O öykü, bazı şeylerin bittiğini kabullenmenin hem bir yıkım hem de özgürlük olduğunu gösterdi bana. Deli Tarla ve Cebimdeki Osman da iz bırakan öykülerdendi. Ancak elbette her öykü aynı derinlikte değildi. Kimilerinin adını hatırlamıyorum bile. Kimisiyse “okumasam da olurmuş” dedirtti bana. Özellikle kitabın son öyküsü olan Muazzez ve Yelkovan Çetesi... Hatta bu öyküyü, Aylin Balboa’nın Bu Hikâye Senden Uzun Osman kitabına benzettim. Hemen hemen aynı temayı işliyorlardı. Fakat Aylin Balboa'nın metni bana çok daha derinlikli, daha sahici geldi. Muazzez öyküsü, ne yazık ki beni içine çekemedi; dili de kitabın geneliyle uyumsuz ve biraz eğretiydi. Kitaptan daha etkileyici bir öyküyle ayrılmak isterdim. Vurucu bir son olmadı maalesef. Genel olarak baktığımda, Şermin Yaşar sade ama derinlikli bir dil kurmayı başarıyor. Anlatmak için bağırmıyor; küçük cümlelerin altına büyük hayatlar sığdırıyor. Benzetmeleri yerli yerinde, anlatımı su gibi akıyor. Bittiğinde başka kitaplarını da hemen okumak istedim.