diderott 10 months ago Ben bir paradoksum belki; Ne zaman konuşsam sustuğum şeylerle boğazım düğümlü, Ne zaman neşe dağıtsam, içimden bir damla eksilir. İnsanlara umut olurken, kendime karanlık kalıyorum. Dışa dönük bir yalnızlık bu. Anlatması güç, yaşaması sessiz.
