Raf Yorumu: Razaras (@razaras)

Yalnızlığın suç, aşkın zorunluluk olduğu distopik bir evren. Yorgos Lanthimos’un yönettiği The Lobster, izleyicisini alışılmadık bir distopyaya davet ediyor. Bu dünyada bireysellik tehlikeli bir sapkınlık olarak görülüyor; yalnızlık artık bir eksiklik değil, bir suç. Eğer bir çift değilseniz, toplum sizi…devamıYalnızlığın suç, aşkın zorunluluk olduğu distopik bir evren. Yorgos Lanthimos’un yönettiği The Lobster, izleyicisini alışılmadık bir distopyaya davet ediyor. Bu dünyada bireysellik tehlikeli bir sapkınlık olarak görülüyor; yalnızlık artık bir eksiklik değil, bir suç. Eğer bir çift değilseniz, toplum sizi kabul etmiyor. Yakalanan yalnız bireyler, orman içindeki izole bir otele gönderiliyor. Burada onlara 45 gün süre veriliyor: Bu süre zarfında başka bir misafirle romantik bir bağ kuramazlarsa, seçtikleri bir hayvana dönüştürülüyorlar. Başkahraman David (Colin Farrell), eşini kaybettikten sonra otele getirilenlerden biri. Sessiz, içine kapanık ama içinde derin bir ironi barındıran David, eğer başarılı olamazsa bir ıstakoz olmak istediğini söylüyor. Çünkü ıstakozlar uzun yaşar, mavi kanları vardır ve denizi severler. Lanthimos’un absürt ama anlam yüklü anlatımı, karakterlerin duygularını dışa vurmak yerine bastırmalarını tercih ediyor; bu da filmi alışıldık romantik anlatıların dışına çıkarıyor. The Lobster, sadece bir aşk hikâyesi değil. Aksine, aşkın toplum tarafından nasıl norm haline getirildiğini, bireyin duygularını değil, sistemin kurallarını önceliklendiren bir yapıda nasıl ezildiğini sorguluyor. Otel, modern toplumun bireyi "eşleşmeye" zorlayan baskıcı mekanizmalarının bir alegorisi. İnsanlar aşkı gerçekten hissettikleri için değil, sistem içinde var olabilmek için arıyorlar. Filmin ikinci yarısında David, otelden kaçıp “yalnızlar” topluluğuna katılır. Ancak burada da başka bir uç nokta vardır: Aşk tamamen yasaktır. Yani film, hem “zorunlu birlikteliği” hem de “zorunlu yalnızlığı” eleştirir; özgürlük sandığımız yapıların aslında ne kadar sınırlandırıcı olabileceğini gözler önüne serer. Lanthimos’un kullandığı soğuk görseller, abartısız oyunculuklar ve mekanik diyaloglar, seyircinin duygusal bağ kurmasını değil, mesafeyi koruyarak düşünmesini amaçlar. Aşk, yalnızlık, kimlik ve özgürlük kavramları üzerinde kara mizah tonuyla ilerleyen The Lobster, absürt yapısıyla rahatsız eder ama düşündürür. Sonuç olarak, The Lobster, alışılmış romantik anlatılara sert bir eleştiri yöneltirken, izleyicisini aşkın gerçekten ne olduğu, özgürlüğün hangi bedellerle ödendiği ve toplumun bizden ne beklediği sorularıyla baş başa bırakır.*