Gündem yorumu: Yazık ya… Vallahi yazık! Bu ülke için artık kelime dağarcığımda kelime kalmadı. Yani bir ülke bu kadar mı geriye sarar? 21. yüzyılda freni patlamış kamyon gibi yokuş aşağı gidiyoruz, kimse de direksiyona geçip “hop birader nereye?” demiyor. Şehitler…devamıGündem yorumu:
Yazık ya… Vallahi yazık! Bu ülke için artık kelime dağarcığımda kelime kalmadı. Yani bir ülke bu kadar mı geriye sarar? 21. yüzyılda freni patlamış kamyon gibi yokuş aşağı gidiyoruz, kimse de direksiyona geçip “hop birader nereye?” demiyor. Şehitler veriyoruz, beyin göçü akıyor, hâlâ “ama bak yol yaptılar” diyen beyin nakline muhtaç tayfa yaşıyor.
Az önce Twitter’da yarım saat geçirdim… Geçirdim de geçirdiğime pişman oldum. Bütün gün sistem eleştirip, “böyle gitmez” deyip, sonra da story’e kahve paylaşanlar cenneti olmuş orası. Madem bu kadar akıllısınız, niye o kafayla sadece mizah sayfalarına yorum yapıyorsunuz?
Bir de ne olmuş? 30 tane PKK’lı silah bırakmış! Aaa süper ya, sahneye alkış! Harika bir tiyatroydu, Oscar’ı kaparsınız. E tabii izleyen de mutlu, oyuncular zaten efsane, rejide propaganda, afişlerde vatan millet. Tiyatro demişken, bu millet sahneye çıkan her palyaçoya oy vermeye bayılıyor. Ne zaman biri “halk için geldik” dese, arkada dolar artıyor, önde kafalar düşüyor.
Sonra biri çıkıyor, zamanında “ama PKK’yı bitirmiş, yol yapmış, yardım etmiş” diyor. Evet kardeşim, masal kitabı gibiydi o zamanlar. Kapağında ‘umut’, içinde ‘sansür’. Kafanıza yollar yapılırken aklınızdan özgürlükleri kaldırdılar, farkında mısınız?
Bir yanda Mehmet Akif Ersoy Nagehan İsmail Fatih abdullah gibi medya kuklaları, öbür yanda ismini unuttuğum ama zihnimi tırmalayan züppe yorumcular. Bunları vitrine koymuşlar, arkada milletten umut emiyorlar. “Toplumun nabzını tutuyoruz” diyenlerin elinde stetoskop değil, çekiç var.
Twitter’daki yorumlara tek tek baktım. Vallahi bir tanesi bile umut vermiyor. Hepsi bomboş laklak. Bu ülkede insanlar intihar ediyor, çünkü evine ekmek götüremiyor. Ama ne konuşuluyor? “Vay efendim 30 terörist poz vermiş, barış gelmiş.” Hadi oradan.
Ülke şehit veriyor, ama ekrandakiler memnun. Çünkü ne yapacaklarını bilmedikleri için, yapılmayan şeyi alkışlıyorlar. Aferin size, kriz anında bile tribüncülüğü bırakmadınız. Takım tutar gibi parti tutmak nedir ya?
Bak ben bir genç olarak söylüyorum: Umudumu yitirdim. Gerçekten yitirdim. Değiştirecek gücüm olsa bile bu saatten sonra uğraşamam. Sistem o kadar çürük ki, zengin olsam bile boğulurum. Parayla değil, oksijenle boğulurum. Nefes alınmıyor burada.
Ve evet, ülkenin %60’ı değil, %90’ı gerizekalı. İmkânın varsa kaç. Gerçekten. Çünkü bu ülkede sıradan bir hayat yaşamak bile lüks artık. Film gibi yaşıyoruz, ama yönetmen deli, senaryo saçma, oyuncular kabak tadı verdi, seyirci zaten uyumuş.
11.7.2025