Raf Yorumu: Hilal (@chhandni)

İnsan ruhunun çatışmaları, sevmenin ağırlığı, vicdanın sesi, zamanın çözemediklerini kabul edebilme ve kayıpların sancısı. Derek Cianfrance, sinemasal dilini bir ressamın fırçası gibi kullanarak, aşkın, ahlakın ve ebeveynliğin sınırlarını yoklar. Tom Sherbourne karakteri, Birinci Dünya Savaşı'nın ardından yalnızlığı ve sessizliği seçen…devamıİnsan ruhunun çatışmaları, sevmenin ağırlığı, vicdanın sesi, zamanın çözemediklerini kabul edebilme ve kayıpların sancısı. Derek Cianfrance, sinemasal dilini bir ressamın fırçası gibi kullanarak, aşkın, ahlakın ve ebeveynliğin sınırlarını yoklar. Tom Sherbourne karakteri, Birinci Dünya Savaşı'nın ardından yalnızlığı ve sessizliği seçen bir adamdır. Okyanus ortasındaki Janus Kayalığı'na, medeniyetten kopuk bir fenerci olarak yerleşmesi, hem dış dünyadan hem de kendi içinden kaçışının metaforudur. Fakat Isabel’in gelişiyle bu sessizlik kırılır. Isabel’in savaşın izlerini taşıyan bir adamı sevme çabası, onun da ne kadar kırılgan olduğunu ortaya koyar. İkilinin evliliği, çocuk sahibi olamamanın verdiği yıkımla sınanır. Bu noktada Isabel’in yaşadığı düşüklere verdiği tepki, psikolojik bir çöküş değil, bir kırılmadır. Onun için anne olamamak, kadın olamamakla eşdeğer hâle gelir. Bu noktada film, dönemin kadınları üzerindeki sosyal baskıyı da sembolik olarak işler: Annelik = kadınlık = varoluş. İkilinin yaşadığı düşükler, çocuk sahibi olamamanın getirdiği çaresizlik, bastırılmış annelik ve babalık dürtülerini tetikler. Buldukları bebeği sahiplenmeleri, hem bu dürtüleri doyurur hem de vicdanın bastırıldığı ilk andır. Fakat film ilerledikçe, bastırılan ne kadar derinse, patlaması da o kadar şiddetli olur. Zira Isabel’in annelik arzusu Tom’un etik sorumluluklarını bastırır, ve bir evlilik içinde, iki farklı vicdan çarpışmaya başlar. Filmin en çarpıcı kırılma noktası, Tom’un iç sesiyle yüzleşip, gerçeği itiraf etmeye karar vermesidir. Bu kararla birlikte hem karısını hem de evliliğini riske atar. Isabel için bu, bir ihanet gibidir; çünkü sevdiği adamı, ona “annelik veren” adamı artık düşman gibi görmeye başlar. > Janus Kayalığı Mitolojik olarak Janus, iki yüzlü bir tanrıdır. Geçmişe ve geleceğe bakar. Bu ada da aynı şekilde, karakterlerin geçmiş travmalarıyla yüzleşip, geleceğe yön vermeye çalışmalarının bir metaforudur. > Deniz Okyanus, hem izole edici hem de huzur verici bir güç olarak resmedilir. Aynı zamanda “vicdan” metaforudur: bazen huzurlu, bazen dalgalı. > Fener Tom’un çalıştığı deniz feneri, yalnızca yön göstermez. Aynı zamanda “ahlaki pusula”yı temsil eder. Yaşadıkları ahlaki kriz, bu fenerin sembolizmiyle örtüşür: doğru yolu gösteren ama aynı zamanda kör edebilen bir ışık. Avustralya kıyılarının sert ve yabani doğası, filmde bir karakter gibi işlev görür. Toplumdan uzak, izole bir hayat, karakterlerin yalnızlıklarını derinleştirirken aynı zamanda onları kendi iç dünyalarına daha fazla çekmeye ve kadere karşı güçsüzlüğe zorlar. Coğrafya ile ruh hâli arasında doğrudan bir ilişki kurulmuştur. Derek Cianfrance’in sade ama yoğun anlatımı, aşkın bir lütuf olduğu kadar bir sınav olduğunu da gözler önüne serer. Bu film, birini sevmekle ona doğruyu yapmak arasındaki çelişkiyi, fısıltı gibi ama sarsıcı biçimde anlatır. Isabel, Tom ve Hannah üçgeninde hiçbir karakter “kötü” değildir. Hepsi insani, eksik, savunmasız ve kırılgandır. Alicia Vikander ve Michael Fassbender, çekimler sırasında birbirine aşık oldu. Çok kısa süre içinde gizlice evlendiler. 9 yıldır medyadan uzakta mütevazı bir yaşantı sürdürüyorlar. Michael 2021'de verdiği bir röportajında eşi Alicia'nın düşük yaptığını ve zor süreçlerden geçtiklerini açıkladı. Tanışmalarına vesile olan bu filmin, onlar için artık çok daha farklı bir anlam taşıdığını da belirtti.