Raf Yorumu: NormativeMan (@normativeman)

Finch. Yalnızlığın, sorumluluğun ve varlığın ağırlığını taşıyan sessiz bir yolculuk olarak ele alınabilecek bi filmdi. Finch’i izlerken, bazı sahnelerde insanın gözleri değil iç sesi bile susuyo aslında. O sessizlikte insanın içini kemiren bir şey var, belki yalnızlık, belki ölüm korkusu,…devamıFinch. Yalnızlığın, sorumluluğun ve varlığın ağırlığını taşıyan sessiz bir yolculuk olarak ele alınabilecek bi filmdi. Finch’i izlerken, bazı sahnelerde insanın gözleri değil iç sesi bile susuyo aslında. O sessizlikte insanın içini kemiren bir şey var, belki yalnızlık, belki ölüm korkusu, belki de ardında bir iz bırakma ihtiyacı. Esasında klasik bir kıyamet sonrası hikayesi gibi başlasa da aslında bir tür veda mektubu gibi geldi bana bütünüyle. İnsanlığın dünyaya, bir dostluğa, bir canlıya, hatta bir makinaya bıraktığı son izleri çok hoş şekilde işliyor film. Tom Hanks tabi sonuçta, izlerken, yine öyle bir doğal akış var ki oyunculuk yaptığını unutuveriyosun haliyle. Ama asıl mesele oyunculuk değil zaten, adam adeta role doğmuş. Finch’in yarattığı robot Jeff'e yüklediği anlam, sadece bir görev aktarması değil, neredeyse bir ruh aktarımı. Nitekim bence Jeff, yapay zekadan çok bir çocuğa dönüşmeye başladı bir yerden sonra, hatalar yapan, öğrenen, sevgiye aç biri gibi. Eh bu da bi birey olmanın aşamaları değil mi? Sinematik olarak film fazla gösterişli olmasa da aslında bu yüzden etkili olduğu da düşünülebilir. Renkler solgun, tüm dünya bir eski fotoğraf filtresinin içinde sıkışıp kalmış gibi. Özellikle gün batımı sahnelerinde zamanın geçiciliği değil de tükenmişliği anlatılıyo gibi hissettim. O sahnelerde, güneş bile artık ısıtmıyo diyo insan kendi kendine. Anlatmak istediği insan-makine ilişkisinden daha fazlası bence. Bilinci olan her şeyin bir sorumluluk taşıyıp taşıyamayacağı, yani sevgi öğrenilen bir şey mi mesela? Sadakat yazılabilir bir şey mi? Ve en çok da, biz, gerçekten arkamızda nasıl iz bırakıyoruz? Bir çocuk mu? Bir fikir mi? Ya da sadece bir hayvanın başını okşama anı mı? Spoiler gibi olmayacaktır elbet ama sonlara geldiğimizde gözyaşı değil belki ama yoğun bir sessizlik kalıyo insanda, bağırmadan anlatılan onca şey, ağır ağır insanın kalbinde bir yerlere dokunarak, küçük ama kalıcı bir iz bırakıyo. İzledikten sonra özünü kavradıysanız filmin, sessiz bi odada yürürken bile sessizliği duyar hale geleceksiniz.