Raf Yorumu: kimmiş bu kalli? (@kalli)

kalli 8 months ago

Hayao Miyazaki ayağa kalk, büyüğün geldi! Daha iyisini izleyene kadar en iyisi bu diyeceğim bir anime filmiyle geldim. Daha önce sorsanız, Papurika veya Millennium Actress derdim herhalde. Aaa onlar kiminmiş? Elbette Satoshi Kon'un. Gerçeklikten uzak, sürekli fantastik olayların döndüğü animelerin…devamıHayao Miyazaki ayağa kalk, büyüğün geldi! Daha iyisini izleyene kadar en iyisi bu diyeceğim bir anime filmiyle geldim. Daha önce sorsanız, Papurika veya Millennium Actress derdim herhalde. Aaa onlar kiminmiş? Elbette Satoshi Kon'un. Gerçeklikten uzak, sürekli fantastik olayların döndüğü animelerin yanında böyle bir şey arayışındaymışım ben. Tamamen gerçek, tamamen hayatın içinden. Yalan yok, abartı yok, gerçek dışılık yok. Tokyo'nun arka sokaklarında bir arada yaşayan üç evsizin çöpte buldukları bebeği sahiplenmeleriyle başlayan yolculuklarını anlatıyor film. Yolculuk dediğim, içsel bir yolculuk. Geçmişe, geleceğe, travmalara, yaşanmışlıklara ve yaşanacak olanlara. İlk başta asi genç kızımız Miyuki'den bahsedeceğim. Sokaklara yeni düşmüş, evden kaçmış olan bir kız. Geçmiş travmalarından kaçmaya çalışırken bir şekilde kendini onlarla yüzleşirken buluyor. Ama ne yüzleşme... İkinci evsizimiz ise bir trans olan ve anne olma hayali kuran Hana. Toplumun dışlanmış bireylerinden. Bebeğe o kadar güzel bir anne şefkati gösteriyor ki... Bazı gerçek annelerden (!) bile göremiyoruz bu şefkati. Üçüncü evsizimiz de orta yaşlı alkolik Gin. Gin'in de geçmişi karanlık, hatalarla dolu. Karakterlerimizin her biri bir şeylerle yüzleşiyor. Bu yüzleşme o kadar gerçekçi ve mükemmel bir şekilde anlatılmış ki, filmi hayranlıkla izledim. Öyle ışıltılı, renkli bir görsellik sunmuyor. Tam aksine, olabildiğince karanlık bir ortam sunuyor. Fakat kendi yarattığı dramaya uyan bir karanlık. Rahatsız etmeyen, aksine filme daha çok bağlayan. Toplumun bir şekilde dışlanmış, hor görülmüş, bir köşeye atılmış insanlarını öyle güzel onurlandırıyor ki, içinde barındırdığı şefkat benim içimi ısıttı. Böyle anlattım diye tamamen kasvetli, dramatik bir film olarak algılamayın. Eğlendiğim sahneler de vardı. Özellikle üçlünün kendi aralarındaki çatışmaları beni çok eğlendirdi. Ee hayatta tam olarak böyle değil midir? Her sevincin arkasında bir hüzün, her hüznün ardında bir sevinç saklıdır. Dünyada tek bir duygu yoktur ve bu animede tam olarak bunu yapıp tek bir duygu değil, birden fazla duyguyu verebiliyor. Tesadüfler silsilesi de mucize gibi aslında. Lâkin olmayacak bir mucize değil. Yazımın başında da dediğim gibi hayatın içinden şeyler bunlar. Karşımıza çıkmasa da, birebir aynısını görmesek de, arka mahallelerde yaşanan, yaşanma ihtimali olan mucizeler.