Raf Yorumu: Tuba 💐 (@withtuba)

Spoiler içeriyor Az önce bitirdim… Çok uzun zamandır izlemek istediğim ama hep doğru anı beklediğim bir filmdi aslında. Keyfim yerindeyken, kendimi iyi hissettiğim bir dönemde izleyeyim diyerek senelerce erteledim. Bugün öyle olmamasına rağmen nedense canım bir anda açıp izlemek istedi ve iyi…devamıAz önce bitirdim… Çok uzun zamandır izlemek istediğim ama hep doğru anı beklediğim bir filmdi aslında. Keyfim yerindeyken, kendimi iyi hissettiğim bir dönemde izleyeyim diyerek senelerce erteledim. Bugün öyle olmamasına rağmen nedense canım bir anda açıp izlemek istedi ve iyi ki de öyle yapmışım. İzlemek için yeterince geç kalmıştım zaten. Sonunda izleyebildiğim için mutluyum. Film de zaten inanılmaz sürükleyici. Andy’nin haksız yere hapishaneye düşmesi, oradaki yılları, dostlukları, yaşadığı mücadeleler… Başta ağır gibi görünse de içine girdikçe insanı sarıyor. Hele Morgan Freeman’ın canlandırdığı Red karakteri, o anlatımıyla filme ayrı bir ruh katmış. Hem dostluğu hem de umudu çok güzel şekilde işliyor. Uzun ama bir dakika bile sıkmadı diyebilirim. İzlerken en çok aklıma takılan şey şu oldu. Hapisten çıkan bazı insanların dışarıda ne yapacaklarını bilemeyip bocalamaları, normal bir yaşamı unutmuş olmaları… Bize çok sıradan gelen şeyler onlar için imkânsız gibi. İşte burada aslında bizim sahip olduklarımızın, özgürlüğümüzün, küçücük anların bile ne kadar kıymetli olduğunu bir kez daha fark ettim. Sosyal hizmet açısından bakınca da film bambaşka bir anlam kazanıyor aslında. Hapishaneden çıkan insanların dışarıya uyum sağlayamaması, topluma yeniden adapte olamaması çok çarpıcı bir şekilde gösteriliyor. Yıllarca aynı düzende, aynı duvarlar arasında yaşayınca dışarıdaki hayat onlar için yabancılaşıyor. Normalde çok sıradan olan şeyler –iş bulmak, alışveriş yapmak, insanlarla iletişim kurmak– kocaman engellere dönüşüyor. Brooks ve Red’in dışarı çıkınca yaşadığı kaygılar tam da bunun yansımasıydı. Bu açıdan film bize yeniden topluma kazandırma sürecinin ne kadar önemli olduğunu hatırlatıyor. Sadece cezayı çekmek değil, sonrasında insanlara destek olunması gerektiğini gösteriyor. Çünkü aksi halde özgürlüğüne kavuşan biri bile kendini hala tutsak gibi hissedebiliyor. Bir de işin değer bilme kısmı var. Bizim için sıradan olan özgürlük başkaları için erişilmez olabiliyor. Sosyal hizmetin de aslında tam olarak insana bu farkındalığı kazandırmak, dezavantajlı grupların yanında durmak gibi bir görevi var. Sosyal hizmet okuyan biri olarak filmin en çok bu yönüyle düşündürdüğünü söyleyebilirim. 🌱"Umut iyi bir şeydir, belki de en iyisi. İyi şeyler asla ölmez.”