Tuğba (@withtuba)

withtuba 1 year ago

اَلَا بِذِكْرِ اللّٰهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُۜ Kalpler ancak Allah’ı anmakla huzur bulur.🌿

withtuba 3 hours ago

Takva

Özer Kızıltan

37 Gönderi

Spoiler içeriyor Film kendi halinde yaşayan, dini kurallara sıkı sıkıya bağlı bir insanın bir dergâh ortamına girip zamanla değişimini anlatıyor. Başta oldukça saf, inançlı ve kendi dünyasında huzurlu bir karakter görürken ilerledikçe para, güç, otorite gibi kavramların onun hayatına nasıl sızdığını ve…devamı

withtuba 9 hours ago

Kuyucaklı Yusuf

Feyzi Tuna

8 Gönderi

Sabahattin Ali’nin o mükemmel anlatımından sonra büyük bir hevesle başına oturduğum film, maalesef kitabın verdiği zevkin yarısını bile veremedii. Kitabı okurken kafamda canlandırdığım karizmatik, sert ve derinliği olan Yusuf’tan da eser yoktu ekrandaki karakter hayalimdeki o mağrur duruşun yanından bile…devamı

withtuba 1 day ago

Urfa’da, Maraş’ta okullarda yaşanan o silahlı saldırıları gördükçe insanın aklı almıyor. Okul dediğimiz yer… Güvenli olması gereken, çocukların hayal kurduğu, büyüdüğü yer… Nasıl oldu da bu hale geldi? Biz ne zaman bu kadar değiştik? Gerçekten soruyorum. Biz nasıl böyle bir…devamıUrfa’da, Maraş’ta okullarda yaşanan o silahlı saldırıları gördükçe insanın aklı almıyor. Okul dediğimiz yer… Güvenli olması gereken, çocukların hayal kurduğu, büyüdüğü yer… Nasıl oldu da bu hale geldi? Biz ne zaman bu kadar değiştik? Gerçekten soruyorum. Biz nasıl böyle bir millet olduk? Bize ne oldu? Bu kadar öfkeyi, bu kadar kontrolsüzlüğü, bu kadar duyarsızlığı ne zaman normalleştirdik? Eskiden bir yanlış yapanı mahalle uyarırdı, büyükler dur derdi. Şimdi herkes susuyor, herkes izliyor. Kimse kimseye karışmıyor diye diye birbirimize karşı sorumluluğumuzu da kaybettik. İşin en acı tarafı da bu olayların çoğunun arkasında yetiştirme biçimi var bence. Çocukları tamamen başıboş bırakan, karışmayayım, üzülmesin, sıkılmasın diye diye sınır koymayan aileler… Her istediğini yapan, hiçbir şeye dur denmeyen bir nesil yetişiyor. Sonra o çocuklar büyüyünce öfkesini yönetemeyen, sorumluluk almayan, empati kuramayan bireylere dönüşüyor. Ve en çok can yakan nokta da böyle ailelerin yetiştirdiği sorunlu çocuklar yüzünden tertemiz, hayalleri olan, kimseye zararı olmayan çocukları kaybediyoruz. Suçu olmayan, sadece okuluna gitmek isteyen çocuklar zarar görüyor. Birilerinin ihmali, ilgisizliği, aman karışmayayım bir şey olmaz tavrı, başka çocukların hayatına mal oluyor. Biz küçükken sürekli şikayet ederdik. Annem babam çok sıkıyor şuna izin vermiyorlar, her şeyimize çok karışıyorlar diye söylenirdik. Ama şimdi dönüp bakınca anlıyorum ki o sıkılık aslında bir sınırmış, bir korumaymış. Yanlışı doğruyu öğretmekmiş. Belki hoşumuza gitmiyordu ama bir şeyleri dengede tutuyordu. Şimdi çocuklar ne yaparsa yapsın ses çıkarılmıyor. Telefon veriliyor, tablet veriliyor, yeter ki sussun diye büyütülüyor. Ama susturulan sadece sesi değil duyguları, öfkesi, davranışları da birikiyor ve bir gün patladığında ortaya böyle korkunç tablolar çıkıyor. Bu sadece bireysel bir mesele değil, toplumsal bir çöküş gibi geliyor bana. Saygı azalıyor, sabır azalıyor, empati yok oluyor. Herkes kendi dünyasında, kimse kimseyi gerçekten umursamıyor. Eğer bunu sorgulamazsak, çocuk yetiştirmeyi, değerleri, sınırları yeniden düşünmezsek daha da kötüye gidecek gibi hissediyorum. Belki de yeniden şunu hatırlamamız gerekiyor: Çocuk yetiştirmek sadece büyütmek değil, karakter vermek. Sınır koymak sevgisizlik değil, tam tersine sorumluluk. Ve toplum dediğimiz şey herkesin birbirine karşı biraz sorumluluk hissetmesiyle ayakta kalıyor. ____________________________________________ "Eğer ki çocuklarınıza helali haramı, dünyayı ve ahireti öğretmezseniz; istediğiniz kadar okutun, asla "adam" edemezsiniz." -Necmettin Erbakan

withtuba 1 month ago

O sıcak evimiz artık buz gibi Dört duvar üstüme geliyor sanki Her şey öylesine anlamsız boş ki Sensiz geçen bunca yıl sonunda inan ki Son bir kez haykırsam Dön desem döner misin bana? Barış Manço - Dön Desem Döner Misin

withtuba 1 month ago

Yine akşam, yine gurbet, yine başımda efkâr Ve yine içimde şarkılı sesin Gözlerimde çizgi çizgi duraklar, Duraklarda hayâl meyâl sen misin? Sen misin yanyana gezemediğim? İnce sitemini sezemediğim, Sırrını bir türlü çözemediğim, İçimdeki çetin sual sen misin? Bu nasıl yürekten…devamı

withtuba 1 month ago

Kuyucaklı Yusuf

Sabahattin Ali

206 Gönderi

Spoiler içeriyor "Yusuf'tum kör kuyularda..." tüm gün kafamda bu şarkı çaldı. Yusuf, Yusuf, Yusuf... Yüz kere Yusuf, bin kere Yusuf. Çünkü bu kitabı okurken insanın aklında en çok kalan şey gerçekten de o oluyor. Her olayın içinde, her duygunun ortasında hep Yusuf…devamı"Yusuf'tum kör kuyularda..." tüm gün kafamda bu şarkı çaldı. Yusuf, Yusuf, Yusuf... Yüz kere Yusuf, bin kere Yusuf. Çünkü bu kitabı okurken insanın aklında en çok kalan şey gerçekten de o oluyor. Her olayın içinde, her duygunun ortasında hep Yusuf var. Sessizliğiyle, gururuyla, içe dönük haliyle ama bir o kadar da güçlü karakteriyle. Yusuf daha çocukken ailesini kaybediyor ve hayatı bir anda değişiyor. Kaymakam Salahattin Bey onu yanına alıp büyütüyor. Salahattin Bey iyi kalpli bir adam ama hayatın içinde biraz savrulmuş gibi. Yusuf’a sahip çıkması çok güzel ama evde olan bitene çoğu zaman engel olamıyor. Özellikle karısı Şahinde söz konusu olunca… Şahinde gerçekten kitabın en sinir bozucu karakterlerinden biriydi. Sürekli gösteriş peşinde, insanların ne düşündüğünü fazlasıyla önemseyen ve çıkarcı biri. Yusuf’u hiçbir zaman sevdiğini hissetmiyorsun zaten. Bu kadının olduğu kısımları okurken aşırı sinirim bozuldu. İçimden sürekli keşke Yusuf şunu bi kaşık suda boğsa diye geçirdim. 🥴 Muazzez ise tam tersi çok daha saf ve temiz bir karakter. Yusuf’la aynı evde büyüdükleri için aralarında çok doğal bir bağ oluşuyor. Yusuf zaten duygularını açıkça gösteren biri değil ama Muazzez’e karşı olan sevgisi çok net hissediliyor. Bu sevgi öyle büyük sözlerle anlatılan bir şey değil daha çok sessiz ama çok güçlü bir bağ gibi. Yusuf büyüdükçe kasabaya da yabancı biri olarak kalıyor. Çünkü o kasabanın insanları gibi değil. Daha çok kendi halinde, gururlu ve dürüst bir karakter. Belki de bu yüzden o ortamın içinde hep biraz yalnız. Bir de kasabanın zengin ve kötü karakterleri var. Özellikle Şakir ve onun çevresi tam böyle güçlerini kullanıp insanlara üstten bakan tipler. Şakir zaten kitabın en itici karakterlerinden biri. 1 Şahinde 2 bu 🤦🏻‍♀️ Sürekli sorun çıkaran, insanları kışkırtan ve Muazzez’e de göz koyan biri. Yusuf’un onunla karşı karşıya gelmesi bu yüzden kaçınılmaz oluyor. Salahattin Bey’in ölümü beni etkileyen anlardan biriydi. Sanırım artık dizi, film ve kitaplarda beni en çok etkileyen kısım birinin ölümü ve ondan sonraki sessizlik oluyor. Bir insan gidince evin havasının bile değişmesi… O boşluk gerçekten çok iyi anlatılmıştı. Sanki evin içindeki her şey susmuş gibi. O andan sonra zaten hikayenin ağırlığı daha da artıyor. Salahattin Beyden sonra evin sorumluluğu Yusufa kalıyor ve omuzlarındaki yük daha da artıyor. Katiplik yaparken Salahattin Bey yerine gelen yeni kaymakam tarafından süvari tahsildarı yapılıyor. At üzerinde görev yaparak, Muazzezden ayrı, köy köy dolaşıp evini geçindirmeye çalışırken bu sırada evde olan şeyleri okuyunca insanın içi daralıyor. Şahinde’nin evde topladığı o saçma insanlar, gereksiz eğlenceler, Muazzez’in o ortamların içinde kalması… Bu bölümleri okurken kafayı yedim resmen. Yusuf görse ne hissederdi diye düşünmeden edemedim. Yusuf’un o an ki hissetmesi gereken kırgınlığı, üzüntüyü okurken ben hissettim. Benim bile Muazzez'e bakışım değişmişken bütün bu karmaşanın içinde yine de Yusuf’un Muazzez’e olan güveni beni gerçekten şaşırttı. Çünkü Yusuf bazı şeyleri duyuyor, bazı şeyler kulağına geliyor ama yine de Muazzez’i suçlayan biri olmuyor. En zor anlarında bile ona olan inancını kaybetmiyor. Bu bence kitabın en güçlü taraflarından biri. Çünkü çoğu ilişkide insanlar en ufak bir olayda bile birbirinden şüphe etmeye başlıyor ama Yusuf’un Muazzez’e olan sevgisi güvenle birleşmiş bir sevgi. Ne olursa olsun onu suçlamıyor, onu kötü görmüyor. Bence bir ilişkide en önemli şeylerden biri de bu zaten. Sevgi kadar güvenin de olması. Yusuf’un Muazzez’e duyduğu güven o kadar gerçek hissettiriliyor ki okurken insanı etkiliyor. Bazen çok iyi insanlar yanlış ortamlarda yaşıyor ve o ortam onları yavaş yavaş tüketiyor. Yusuf'un hikayesi de böyleydi... Sabahattin Ali bu kitabı 3 cilt şeklinde yazmayı düşünmüş ama buna vakti olmamış. Cevdet Kudret bir söyleşisinde eğer Sabahattin Ali yaşasaydı ikinci cildin adının Çineli Kübra olacağını üçüncü cildin de dağdan şehre inen Yusuf'un hikayesini konu alacağını söylemiş. Bunlar da yazılsaydı acaba nasıl olurdu diye düşünmeden edemiyorum şu an. Keşke devam etseydi. 🥲 Kitabı yeni bitirdiğim için hala etkisindeyim o yüzden kitap hakkında konuşmak istediğim her şeyi yazdım sanırım biraz fazla uzun olmuş olabilir. Son olarak da beğendiğim alıntıları bırakıyorum. 🫣 ✨"-O gelmez artık. -Nereden biliyorsun? -Gidişinden belliydi." ✨"Fakat her şey geçer. Her şey unutulur. Kendini bir felaketin içinde kaybetmenin manası yoktur." ✨"Hiç geçmeyen, hiç unutulmayan şeyler de var, beyefendi! Ölünceye kadar insanın sırtından atamayacağı şeyler de var..." ✨"Kendini halinden şikayete alıştırma! Ömrünün sonuna kadar dövünsen bu hayatın cefası tükenmez; kendine etmiş olursun." ✨"Hayat, birbirinden ayırdıklarını, kısa bir müddet için tekrar yaklaştırır gibi olsa bile, uzun zaman yan yana bırakmıyordu. Geçen günleri bir daha geri getirmek mümkün değildi ve sadece hatıralar, iki insanı birbirine bağlayacak kadar kuvvetli değildi." ✨"Muazzez'in varlığı Yusuf için büyük, boşlukları dolduracak mahiyette bir şey değildi, fakat onun yokluğu müthişti." ✨" Yaramın nerede olduğunu bilmiyorum. Yalnız bir yerlerim acıyor. Çok acıyor..."

withtuba 1 month ago

Uçurtmayı Vurmasınlar

Tunç Başaran

51 Gönderi

Spoiler içeriyor Birkaç sene önce kitabını okumuştum uzun zamandır da filmini merak ediyordum ve izleyebildim. Konusu küçük Barış’ın, annesiyle birlikte kadınlar koğuşunda yaşamak zorunda kalmasıyla başlıyor. Daha dünyayı tanımadan, sokakta koşmadan, gökyüzünü özgürce izlemeden parmaklıkların arasına doğmuş gibi bir çocuk… Onun için…devamı

withtuba 1 month ago

𝐛𝐞𝐧 𝐠𝐮̈𝐥𝐦𝐞𝐧𝐢𝐧 𝐡𝐞𝐫 𝐤𝐨𝐬̧𝐮𝐥𝐝𝐚 𝐛𝐢𝐫 𝐲𝐨𝐥𝐮𝐧𝐮 𝐛𝐮𝐥𝐮𝐫𝐮𝐦 :) 𝒚𝒂𝒛 𝒃𝒂𝒏𝒂, 𝒎𝒆𝒎𝒍𝒆𝒌𝒆𝒕 𝒌𝒂𝒓𝜾𝒔̧𝒎𝜾𝒔̧ 𝒕𝒖𝒕𝒕𝒖𝒈̆𝒖𝒏 𝒕𝒂𝒌𝜾𝒎 𝒎𝒂𝒄̧𝜾 𝒌𝒂𝒚𝒃𝒆𝒕𝒎𝒊𝒔̧ 𝒆𝒏 𝒔𝒆𝒗𝒅𝒊𝒈̆𝒊𝒏 𝒇𝒊𝒍𝒎 𝒕𝒆𝒌𝒓𝒂𝒓 𝒗𝒊𝒛𝒚𝒐𝒏𝒂 𝒈𝒊𝒓𝒆𝒄𝒆𝒌𝒎𝒊𝒔̧ 𝒎𝒖𝒉𝒂𝒌𝒌𝒂𝒌 𝒚𝒂𝒛 𝒊𝒔̧𝒕𝒆𝒏 𝒄̧𝜾𝒌𝜾𝒏𝒄𝒂, 𝒔𝒐𝒌𝒂𝒌𝒕𝒂 𝒃𝒊𝒓 𝒌𝒆𝒅𝒊𝒚𝒆 𝒓𝒂𝒔𝒕𝒍𝒂𝒚𝜾𝒏𝒄𝒂 𝒈𝒐̈𝒌𝒕𝒆 𝒃𝒖𝒍𝒖𝒕𝒍𝒂𝒓𝜾 𝒃𝒆𝒍𝒌𝒊 𝒃𝒊𝒓 𝒂𝒓𝒎𝒖𝒅𝒂 𝒃𝒆𝒏𝒛𝒆𝒕𝒕𝒊𝒈̆𝒊𝒏 𝒗𝒂𝒌𝒊𝒕 𝒚𝒂𝒛 𝒃𝒖𝒍𝒖𝒕𝒖𝒏 𝒂𝒓𝒎𝒖𝒅𝒂…devamı𝐛𝐞𝐧 𝐠𝐮̈𝐥𝐦𝐞𝐧𝐢𝐧 𝐡𝐞𝐫 𝐤𝐨𝐬̧𝐮𝐥𝐝𝐚 𝐛𝐢𝐫 𝐲𝐨𝐥𝐮𝐧𝐮 𝐛𝐮𝐥𝐮𝐫𝐮𝐦 :) 𝒚𝒂𝒛 𝒃𝒂𝒏𝒂, 𝒎𝒆𝒎𝒍𝒆𝒌𝒆𝒕 𝒌𝒂𝒓𝜾𝒔̧𝒎𝜾𝒔̧ 𝒕𝒖𝒕𝒕𝒖𝒈̆𝒖𝒏 𝒕𝒂𝒌𝜾𝒎 𝒎𝒂𝒄̧𝜾 𝒌𝒂𝒚𝒃𝒆𝒕𝒎𝒊𝒔̧ 𝒆𝒏 𝒔𝒆𝒗𝒅𝒊𝒈̆𝒊𝒏 𝒇𝒊𝒍𝒎 𝒕𝒆𝒌𝒓𝒂𝒓 𝒗𝒊𝒛𝒚𝒐𝒏𝒂 𝒈𝒊𝒓𝒆𝒄𝒆𝒌𝒎𝒊𝒔̧ 𝒎𝒖𝒉𝒂𝒌𝒌𝒂𝒌 𝒚𝒂𝒛 𝒊𝒔̧𝒕𝒆𝒏 𝒄̧𝜾𝒌𝜾𝒏𝒄𝒂, 𝒔𝒐𝒌𝒂𝒌𝒕𝒂 𝒃𝒊𝒓 𝒌𝒆𝒅𝒊𝒚𝒆 𝒓𝒂𝒔𝒕𝒍𝒂𝒚𝜾𝒏𝒄𝒂 𝒈𝒐̈𝒌𝒕𝒆 𝒃𝒖𝒍𝒖𝒕𝒍𝒂𝒓𝜾 𝒃𝒆𝒍𝒌𝒊 𝒃𝒊𝒓 𝒂𝒓𝒎𝒖𝒅𝒂 𝒃𝒆𝒏𝒛𝒆𝒕𝒕𝒊𝒈̆𝒊𝒏 𝒗𝒂𝒌𝒊𝒕 𝒚𝒂𝒛 𝒃𝒖𝒍𝒖𝒕𝒖𝒏 𝒂𝒓𝒎𝒖𝒅𝒂 𝒃𝒆𝒏𝒛𝒆𝒎𝒆𝒔𝒊 𝒏𝒆𝒓𝒆𝒅𝒆𝒏 𝒃𝒂𝒌𝒔𝒂𝒏 𝒔̧𝒂𝒔̧𝜾𝒓𝜾𝒍𝒂𝒄𝒂𝒌 𝒔̧𝒆𝒚𝒅𝒊𝒓. 𝒃𝒐𝒚𝒏𝒖 𝒃𝒖̈𝒌𝒖̈𝒌 𝒄̧𝒊𝒄̧𝒆𝒌 𝒈𝒐̈𝒓𝒖̈𝒓𝒔𝒆𝒏 𝒚𝒂𝒛 𝒈𝒓𝒊 𝒌𝒂𝒍𝒅𝜾𝒓𝜾𝒎 𝒕𝒂𝒔̧𝒍𝒂𝒓𝜾𝒏𝜾𝒏 𝒂𝒓𝒂𝒔𝜾𝒏𝒂 𝒌𝒂𝒓𝜾𝒔̧𝒎𝜾𝒔̧ 𝒌𝜾𝒓𝒎𝜾𝒛𝜾 𝒓𝒆𝒏𝒌 𝒕𝒂𝒔̧𝜾 𝒈𝒐̈𝒓𝒖̈𝒏𝒄𝒆 𝒚𝒂𝒛 𝒃𝒂𝒉𝒂𝒏𝒆 𝒄̧𝒐𝒌, 𝒔𝒆𝒏 𝒃𝒊𝒓𝒊𝒏𝒊 𝒕𝒖𝒕 𝒚𝒂𝒌𝒂𝒔𝜾𝒏𝒅𝒂𝒏 𝒐𝒏𝒖𝒏 𝒊𝒄̧𝒊𝒏 𝒚𝒂𝒛 𝒄𝒂𝒏𝜾𝒏 𝒔𝜾𝒌𝜾𝒍𝜾𝒓 𝒃𝒆𝒍𝒌𝒊, 𝒚𝒂𝒛; 𝒃𝒆𝒏 𝒈𝒖̈𝒍𝒎𝒆𝒏𝒊𝒏 𝒉𝒆𝒓 𝒌𝒐𝒔̧𝒖𝒍𝒅𝒂 𝒃𝒊𝒓 𝒚𝒐𝒍𝒖𝒏𝒖 𝒃𝒖𝒍𝒖𝒓𝒖𝒎 𝒈𝒖̈𝒍𝒅𝒖̈𝒓𝒖̈𝒓𝒖̈𝒎 𝒔𝒆𝒏𝒊. 𝒔𝒆𝒏 𝒈𝒖̈𝒍𝒎𝒆𝒌 𝒊𝒄̧𝒊𝒏 𝒚𝒂𝒛. 𝐚𝒛 𝒄̧𝒐𝒌 𝒂𝒏𝒍𝒂𝒓𝜾𝒎 𝒔̧𝒊𝒊𝒓𝒅𝒆𝒏, 𝒌𝒆𝒍𝒊𝒎𝒆𝒍𝒆𝒓 𝒚𝒖̈𝒓𝒆𝒈̆𝒊𝒏𝒊 𝒅𝒂𝒓𝒂𝒍𝒕𝜾𝒓𝒔𝒂 𝒚𝒂𝒛. 𝒔̧𝒂𝒓𝒌𝜾𝒍𝒂𝒓 𝒔𝒐̈𝒚𝒍𝒆𝒓𝒊𝒎 𝒔𝒂𝒏𝒂. 𝒐𝒋𝒆 𝒓𝒆𝒏𝒈𝒊 𝒔𝒆𝒄̧𝒎𝒆𝒌 𝒊𝒔𝒕𝒆𝒓𝒔𝒆𝒏, 𝒃𝒆𝒍𝒌𝒊 𝒔𝒂𝒅𝒆𝒄𝒆 𝒔𝒖𝒔𝒎𝒂𝒌 𝒊𝒔𝒕𝒆𝒓𝒔𝒆𝒏 𝒚𝒂𝒛. 𝒔𝒆𝒏𝒊 𝒔𝒆𝒗𝒎𝒆𝒌, 𝒆𝒏 𝒔𝒆𝒗𝒅𝒊𝒈̆𝒊𝒎 𝒊𝒑𝒍𝒆 𝒃𝒂𝒏𝒂 𝒐̈𝒓𝒖̈𝒍𝒎𝒖̈𝒔̧ 𝒌𝒂𝒛𝒂𝒌 𝒈𝒊𝒃𝒊 𝒃𝒊 𝒉𝒊𝒔𝒕𝒊𝒓 𝒔̧𝒊𝒎𝒅𝒊. 𝒔𝒆𝒏 𝒕𝒖𝒕 𝒊𝒍𝒎𝒆𝒈̆𝒊𝒏 𝒖𝒄𝒖𝒏𝒅𝒂𝒏,𝒐𝒏𝒖𝒏 𝒊𝒄̧𝒊𝒏 𝒚𝒂𝒛. 𝒆𝒏 𝒔𝒆𝒗𝒅𝒊𝒈̆𝒊𝒏 𝒔𝒂𝒏𝒂𝒕𝒄̧𝜾 𝒐̈𝒍𝒎𝒖̈𝒔̧, 𝒔𝒂𝒗𝒂𝒔̧ 𝒄̧𝜾𝒌𝒂𝒄𝒂𝒌𝒎𝜾𝒔̧, 𝒎𝒂𝒉𝒂𝒍𝒍𝒆𝒏𝒊𝒏 𝒌𝒆𝒅𝒊𝒔𝒊 𝒖𝒛𝒖𝒏 𝒔𝒖̈𝒓𝒆 𝒔𝒐𝒏𝒓𝒂 𝒈𝒐̈𝒓𝒖̈𝒏𝒖̈𝒓 𝒐𝒍𝒎𝒖𝒔̧, 𝒎𝒖𝒉𝒂𝒌𝒌𝒂𝒌 𝒚𝒂𝒛. 𝒉𝒊𝒄̧ 𝒖𝒎𝒎𝒂𝒅𝜾𝒈̆𝜾𝒏 𝒃𝒊𝒓 𝒔𝒐𝒌𝒂𝒌𝒕𝒂 𝒅𝒆𝒏𝒊𝒛𝒆 𝒅𝒆𝒏𝒌 𝒈𝒆𝒍𝒅𝒊𝒈̆𝒊𝒏𝒅𝒆, 𝒃𝒆𝒍𝒌𝒊 𝒌𝒓𝒂𝒗𝒂𝒕𝜾𝒏𝜾 𝒃𝒂𝒈̆𝒍𝒂𝒚𝒂𝒎𝒂𝒛𝒔𝒂𝒏 𝒚𝒂𝒛 𝒃𝒆𝒏 𝒅𝒆 𝒃𝒊𝒍𝒎𝒆𝒎 𝒌𝒓𝒂𝒗𝒂𝒕 𝒃𝒂𝒈̆𝒍𝒂𝒎𝒂𝒚𝜾 𝒂𝒎𝒂 𝒐̈𝒈̆𝒓𝒆𝒏𝒊𝒓𝒊𝒛, 𝒔𝒆𝒏 𝒚𝒂𝒛. 𝒃𝒊𝒓 𝒈𝒆𝒄𝒆 𝒖𝒚𝒂𝒏𝜾𝒓𝒔𝒂𝒏 𝒂𝒏𝒔𝜾𝒛𝜾𝒏, 𝒏𝒆𝒅𝒆𝒏 𝒐𝒍𝒅𝒖𝒈̆𝒖𝒏𝒖 𝒃𝒊𝒍𝒎𝒆𝒛𝒔𝒊𝒏, 𝒔𝒖 𝒊𝒄̧𝒔𝒆𝒏 𝒅𝒆 𝒈𝒆𝒍𝒎𝒆𝒛 𝒉𝒂𝒏𝒊, 𝒚𝒂𝒛 𝒃𝒊𝒓 𝒃𝒐𝒔̧𝒍𝒖𝒌, 𝒃𝒊𝒓 𝒄𝒐𝒔̧𝒌𝒖, 𝒃𝒊𝒓 𝒌𝒆𝒅𝒆𝒓, 𝒃𝒆𝒍𝒌𝒊 𝒃𝒊𝒓 𝒔𝒆𝒗𝒊𝒏𝒄̧, 𝒔𝒆𝒏 𝒚𝒂𝒛. 𝒊𝒏𝒔𝒂𝒏 𝒌𝒊 𝒑𝒂𝒚𝒍𝒂𝒔̧𝒕𝜾𝒌𝒄̧𝒂 𝒗𝒂𝒓 𝒑𝒂𝒚𝒍𝒂𝒔̧𝒕𝜾𝒈̆𝜾 𝒌𝒂𝒅𝒂𝒓 𝒚𝒆𝒓 𝒌𝒂𝒑𝒍𝒂𝒓, 𝒚𝒆𝒓𝒊𝒏 𝒉𝒂𝒛𝜾𝒓, 𝒔𝒆𝒏 𝒑𝒂𝒚𝒍𝒂𝒔̧𝒎𝒂𝒌 𝒊𝒄̧𝒊𝒏 𝒚𝒂𝒛. 𝒂𝒛 𝒄̧𝒐𝒌 𝒂𝒏𝒍𝒂𝒓𝜾𝒎 𝒉𝒂𝒏𝒈𝒊 𝒄̧𝒊𝒄̧𝒆𝒈̆𝒊𝒏 𝒔𝒖𝒚𝒖 𝒏𝒆 𝒌𝒂𝒅𝒂𝒓 𝒔𝒆𝒗𝒅𝒊𝒈̆𝒊𝒏𝒅𝒆𝒏 𝒈𝒐̈𝒏𝒍𝒖̈𝒏 𝒄̧𝒐̈𝒍𝒆 𝒅𝒐̈𝒏𝒅𝒖̈𝒈̆𝒖̈𝒏𝒅𝒆 𝒚𝒂𝒛. 𝒃𝒊𝒓 𝒔̧𝒊𝒊𝒓𝒊𝒏 𝒏𝒆 𝒌𝒂𝒅𝒂𝒓 𝒎𝒂𝒏𝒂𝒔𝜾𝒛 𝒐𝒍𝒅𝒖𝒈̆𝒖𝒏𝒅𝒂𝒏 𝒗𝒆 𝒃𝒊𝒓 𝒔̧𝒊𝒊𝒓𝒊𝒏 𝒏𝒂𝒔𝜾𝒍 𝒃𝒊𝒓 𝒄̧𝒂𝒈̆ 𝒃𝒂𝒔̧𝒍𝒂𝒕𝒂𝒄𝒂𝒈̆𝜾𝒏𝒅𝒂𝒏 𝒃𝒂𝒉𝒔𝒆𝒅𝒆𝒓𝒊𝒛 𝒔𝒆𝒏𝒊 𝒔𝒆𝒗𝒎𝒆𝒌, 𝒃𝒊𝒓 𝒔̧𝒊𝒊𝒓𝒊𝒏 𝒐̈𝒛𝒏𝒆𝒔𝒊 𝒐𝒍𝒎𝒂𝒌 𝒈𝒊𝒃𝒊 𝒃𝒊' 𝒉𝒊𝒔𝒕𝒊𝒓 𝒔̧𝒊𝒎𝒅𝒊. 𝒔𝒆𝒏 𝒔̧𝒊𝒊𝒓𝒆 𝒚𝒂𝒌𝜾𝒏 𝒃𝒊𝒓 𝒔𝒆𝒍𝒂𝒎 𝒗𝒆𝒓𝒎𝒆𝒌 𝒊𝒄̧𝒊𝒏 𝒚𝒂𝒛.

withtuba 1 month ago

Yaşar Kemal İnce Memed kitabında şöyle diyor: "Konuşan insan, öyle kolay kolay dertten ölmez. Bir insan konuşmadı da içine gömüldü müydü, sonu felakettir." Bu böyledir. "İnsanı sessiz kalmaya zorlayan acı, onu bağırmaya zorlayan acıdan çok daha ağırdır."