Raf Yorumu: bnbukydndegilim (@bnbukydndegilim)

The Last of Us televizyona uyarlanmış haliyle aslında şunu kanıtlıyor: iyi bir oyun hikayesi zaten başlı başına sinematikmiş. 2013’te çıkan PlayStation oyunu, Joel ve Ellie’nin yolculuğunu anlatırken oyuncuların kalbini kırıp gözlerini yaşartmıştı HBO uyarlaması ise aynı hikâyeyi ekranlara taşıyarak oyundan…devamıThe Last of Us televizyona uyarlanmış haliyle aslında şunu kanıtlıyor: iyi bir oyun hikayesi zaten başlı başına sinematikmiş. 2013’te çıkan PlayStation oyunu, Joel ve Ellie’nin yolculuğunu anlatırken oyuncuların kalbini kırıp gözlerini yaşartmıştı HBO uyarlaması ise aynı hikâyeyi ekranlara taşıyarak oyundan dizi olur mu? sorusunu tarihe gömdü. Pedro Pascal, Joel rolünde tam bir travmalı baba figürü. Kızını kaybetmiş olmanın yarattığı boşluğu doldururken Ellie’yle olan ilişkisinde hem sert, hem korumacı, hem de kırılgan yanlarını gösteriyor. Pascal’ın gözlerinde sürekli ben istemeden duygulanacağım bakışı var. Bella Ramsey ise Ellie’yi ekrana öyle güçlü ve doğal taşımış ki, oyun karakterinin replikleri neredeyse birebir kulaklarda çınlıyor. Onun sivri dili, alaycı mizahı ve aynı anda yaşadığı kırılganlık, hem oyunun fanlarını tatmin ediyor hem de diziyi ilk kez izleyenleri içine çekiyor. Dizinin en övgü alan taraflarından biri sadakati birçok sahne oyundaki kamera açılarına kadar yeniden canlandırılmış. Joel ve Ellie’nin köprü sahneleri, sessizce dolaştıkları harabe şehirler ya da gitar tınılarıyla ağır ağır ilerleyen duygusal anlar… Bunların hepsi oyuncuların kontrolünden çıkıp yönetmenin ellerinde birer tabloya dönüşmüş. Ama aynı zamanda dizi, oyunda göremediğimiz detaylara da alan açıyor. Özellikle Bill ve Frank’in hikâyesi, dizide neredeyse bağımsız bir kısa film kalitesinde sunuluyor; bu da oyunu bilenlere işte bu yüzden uyarlama değerli dedirtiyor. Mekan tasarımları ve sinematografi post-apokaliptik atmosferi şiirsel bir dille veriyor. Çürümüş apartmanlar, sarmaşıklarla kaplanmış şehirler, boş sokaklar… Bir yanda mantar enfeksiyonunun dehşeti, diğer yanda doğanın kendi düzenini geri alışı var. Kamera bazen Ellie’nin umut dolu gözlerine odaklanıyor, bazen Joel’in karanlık geçmişinin gölgesinde kalıyor. Ve tabii ki müzikler… Gustavo Santaolalla’nın oyundan aşina olunan o minimalist gitar tınıları, dizide de her sahneyi duygu bombasına çeviriyor. Bir sahnede zombiyle geriliyorsun, diğerinde iki nota duyup gözlerin doluyor. Sonuçta The Last of Us dizisi sadece bir oyun uyarlaması değil; hem oyunun ruhuna sadık kalıp hem de televizyon anlatısına yeni bir derinlik katıyor. Joel ve Ellie’nin yolculuğu sadece zombilerle değil, insanlığın kendisiyle mücadele. Oyun oynarken bir sonraki bölümde ne olacak? diye merak ediyorduk dizide ise aynı soruyu farklı bir duygusal yoğunlukla yeniden yaşıyoruz.