Raf Yorumu: Bera Nur (@levieden)

“Büyülenmiş olmak - bundan daha kolay bir şey olamaz.“ -syf 64 Şair 2011 yılında nobel edebiyat ödülünü almış. 1991’de geçirdiği bir beyin kanaması sonunda konuşma yetisini kaybetmiş ve vücudunun sağ tarafını kullanamaz duruma düşmüş. 1954’te Türkiye’ye yaptığı yolculukta, Oktay Rifat…devamı“Büyülenmiş olmak - bundan daha kolay bir şey olamaz.“ -syf 64 Şair 2011 yılında nobel edebiyat ödülünü almış. 1991’de geçirdiği bir beyin kanaması sonunda konuşma yetisini kaybetmiş ve vücudunun sağ tarafını kullanamaz duruma düşmüş. 1954’te Türkiye’ye yaptığı yolculukta, Oktay Rifat ve Melih Cevdet gibi şairlerle tanışmış. 1960 - 1966 yılları arasında Roxtuna Çocuk Hapishanesi’nde psikolog olarak çalışmış. İçerisinde çok sayıda şiiri var ve ben neredeyse hepsini beğendim. Şair, kendi şiirleri için şunları söylemiş: “Benim şiirlerim, buluşma noktalarıdır. Bu şiirlerin amacı, gündelik dilin ve yaklaşımların gerçekliğin değişik yanları arasında kuramadığı bağlantıyı bir anda kurmaktır. Bir manzaranın çarpıcı özellikleri ile önemsiz ayrıntıları arasında bağlar vardır; değişik kültürler ve insanlarda bir sanat yapıtında bir araya gelebilir; doğayla endüstri arasında da bir bağlantı kurulabilir. İlk bakışta bir çatışma gibi görünen bir olgu, bir uzlaşmaya da dönüşebilir. Gündelik dil ve alışılmış yaklaşımlar dünyayla ilgili sorunların ele alınmasında, belirgin ve somut amaçlara ulaşmada gerekli olabilir. Ama hayatın bazı önemli anlarında bu dilin ve yaklaşımların yetersiz olduğunu deneyimlerimizden biliyoruz. Bu yüzden, yalnız bu dilin ve anlaşma yöntemlerinin egemen olmasına izin verirsek, bir iletişim bunalımıyla karşı karşıya gelebiliriz. Ben şiiri böyle bir tehlikeye karşı “karşı güç“ olarak görüyorum. Şiir, etkin uzlaşma aracıdır; bizi uyuşukluğa değil, uyanıklığa yöneltmeyi amaçlar.“ Şiirlerinden birkaç tanesini bırakayım buraya: “Güneş batmak üzere Gölgelerimiz birer dev. Az sonra her şey gölge olacak.” -syf 93 “Bak nasıl oturuyorum karaya çekilmiş bir tekne gibi. Mutluyum burada.” -syf 111 POSTLUDIUM Dünyanın tabanı üzerinde bir çengele tutunmuş sürükleniyorum. Benim için gereksiz her şey ona takılıyor. Bezgin öfke, ışıyan boyun eğme. Cellatlar taş topluyorlar. Tanrı kum üzerine yazıyor. Sessiz odalar. Eşya yerinden fırlamaya hazır gibi ay ışığında. Yavaşça kendi içime yürüyorum boş bir zırh ormanı içinden.