Raf Yorumu: Seris_Comment (@seris

To Wong Foo, Thanks for Everything! Julie Newmar 1995’te vizyona giren To Wong Foo, Thanks for Everything! Julie Newmar, sinema tarihinde gökkuşağıyla yazılmış bir mektup gibidir. O yıllarda Hollywood hâlâ “farklı” olanı kısık sesle anlatmaya çalışırken, bu film sahneye koca…devamıTo Wong Foo, Thanks for Everything! Julie Newmar 1995’te vizyona giren To Wong Foo, Thanks for Everything! Julie Newmar, sinema tarihinde gökkuşağıyla yazılmış bir mektup gibidir. O yıllarda Hollywood hâlâ “farklı” olanı kısık sesle anlatmaya çalışırken, bu film sahneye koca bir spot ışığıyla çıktı. Hem de öyle böyle değil: Patrick Swayze, Wesley Snipes ve John Leguizamo gibi üç dev aktörün drag queen olarak karşımıza çıkması, beyazperdeyi baştan aşağıya parıltıyla boyadı. Ama işin asıl güzelliği şu: Bu film sadece makyajın, tüllerin, topuklu ayakkabıların ışıltısı değil. Bu film, önyargıların duvarını yıkmak için kahkahayı, zarafeti, cesareti ve dayanışmayı kullanan üç yürekli insanın hikâyesi. Yolculuk sırasında bozulmuş arabalarıyla küçük, unutulmuş bir kasabaya düşüyorlar. Başta garipsenen, dışlanan bu karakterler, zamanla kasabadaki kadınlara, erkeklere, gençlere, yaşlılara yepyeni bir ışık, yepyeni bir yaşam sevinci aşılıyor. Onlar geldiğinde o kasaba, gri renkten gökkuşağına dönüşüyor. Patrick Swayze’nin zarafetiyle canlandırdığı Vida Boheme, her adımında kraliçeliğiyle nefes kesiyor. Wesley Snipes’ın ateş gibi enerjisi, karakteri Noxeema Jackson’a hem sertlik hem de esprili bir sıcaklık katıyor. John Leguizamo’nun Chi-Chi Rodriguez’i ise gençliğin kıpır kıpır heyecanını, hayalperestliğini ve biraz da yaramazlığını taşıyor. Üçü bir araya gelince ortaya sadece bir film değil, bir özgürlük manifestosu çıkıyor. Bir detay var ki, filmin büyüsünü taçlandırıyor: Julie Newmar’ın posteri. O imza, o simge… Tıpkı yolculuğa çıkan kraliçeler gibi, sinema tarihinin başka bir ikonuna verilen selam. Bu yüzden filmin adı bile başlı başına bir manifesto: “Teşekkürler, Julie Newmar!” Çünkü onlar da Julie Newmar gibi birer ikon, birer efsane olmayı hak ediyorlar. To Wong Foo… izlerken sadece kahkaha atmıyorsun. İçten içe bir şey kalbine işliyor. Bir bakıyorsun, kasabanın sıradan insanları bu üç drag queen sayesinde cesaret buluyor. Kadınlar özgüven kazanıyor, erkekler yumuşuyor, çocuklar renkleri keşfediyor. Yani film diyor ki: “Değişim, çoğu zaman beklenmedik bir misafirle gelir.” Bugün hâlâ bu filmi izlediğinde aynı şeyi hissedersin: Hem güler, hem gözlerin dolar. Çünkü bu film aslında bize kendimizi anlatıyor. Hepimizin içinde bir Vida var, bir Noxeema var, bir Chi-Chi var. Hepimizin içinde bir gökkuşağı var. Ve bu film bize o gökkuşağını hatırlatıyor. Sonuç olarak, To Wong Foo, Thanks for Everything! Julie Newmar sadece bir komedi değil; sadece bir yol filmi değil; sadece drag kültürünü anlatan bir yapım da değil. Bu film, cesaretin, dayanışmanın, güzelliğin ve eğlencenin ta kendisi. Ve unutma: hayat bir sahne, biz de kendi şovumuzun kraliçeleriyiz.