Raf Yorumu: elseska (@elseska)

Spoiler içeriyor Beklentimin üstünde bir romandı. Merak, öfke, acıma gibi çoğu duyguyu hissettirdi. ÖZET Genç, olağanüstü yakışıklı Dorian Gray, ressam Basil Hallward tarafından portresi çizilirken, Lord Henry Wotton’un “güzellik en yüce değerdir” sözlerinden etkilenir. Bu etkiyle, gençliğini korumak ve portresinin yaşlanmasını diler.…devamıBeklentimin üstünde bir romandı. Merak, öfke, acıma gibi çoğu duyguyu hissettirdi. ÖZET Genç, olağanüstü yakışıklı Dorian Gray, ressam Basil Hallward tarafından portresi çizilirken, Lord Henry Wotton’un “güzellik en yüce değerdir” sözlerinden etkilenir. Bu etkiyle, gençliğini korumak ve portresinin yaşlanmasını diler. Dileği gerçekleşir. O hep genç kalır, ama işlediği her günahın ve kötülüğün izleri portresine yansır. Roman boyunca Dorian dışarıdan kusursuz görünürken, ruhu içeride yavaşça çürür. Yıllar sonra vicdanının dayanamadığı noktada portreyi yok etmeye kalkışır. Karakter incelemeleri ve semboller: Grey, Lord Henry’nin ve kendi narsizminin etkisiyle, “iyi olma” arzusunu “güzel görünme” arzusuyla değiştirir. Onun çöküşü, insanın içsel sesini bastırıp sadece arzularıyla yaşamasının nereye vardığını gösteriyor. Hem acınası hem tiksinti uyandıran bir karakter. Lord Henry Wotton: Bir anlamda “şeytan” figürü gibi. Dorian’ı baştan çıkaran fikirleriyle entelektüel bir zehir yayar. “Ahlak, toplumun güzelliğe kıydığı bir bahanedir.” diye düşünen bir hedonist kendisi. Ama bu fikirleri yalnızca konuşma düzeyinde, oysa Dorian gerçekten uygular. Dorian üzerinde bu derece etkili olduğunu biliyor muydu emin değilim. Biliyor olsa bile imaj dışında gerçek ahlaki değerleri umursamayacak biri olabilir. Ben bu karakteri pek sevemedim. Basil Hallward: Vicdanın, sanatın saf yönünü temsil eder. Dorian’daki masumiyete inanır ve ona “ruhsal bir güzellik” atfeder. Fakat Dorian’ı tanrılaştırması, onu da suça ortak eder. Wilde, Basil aracılığıyla sanatçının eserine duyduğu tehlikeli bağlılığı da anlatır. Aynı zamanda kendi eşcinselliğini de Basil yoluyla Dorian üzerinden yansıttığını düşünüyorum. Son olarak kitabın sonu beni çok tatmin etti. Portredeki çirkin yüzünün yeniden kendi bedenine dönmesi, ruhun bedene galip geldiğini gösteriyor. Önemli olan hiçbir zaman görünüş değildi. Ama Dorian buna kandı kendi dileği laneti oldu ve içindeki canavarı uyandırdı.