Raf Yorumu: giriş kat filozofu (@halenur)

yıl bitene kadar 33 kitap okuyorum #18 sabah sabah okuduğum eserin içimi bu kadar bunaltıp beni karmaşık düşüncelere çekeceğini bilsem yine de okur muydum bilmiyorum. annesinin vefatından sonra annesi ile eskiden bu yana süregelen inişli çıkışlı ilişkisini tüm çıplaklığıyla gözler…devamıyıl bitene kadar 33 kitap okuyorum #18 sabah sabah okuduğum eserin içimi bu kadar bunaltıp beni karmaşık düşüncelere çekeceğini bilsem yine de okur muydum bilmiyorum. annesinin vefatından sonra annesi ile eskiden bu yana süregelen inişli çıkışlı ilişkisini tüm çıplaklığıyla gözler önüne seren bi yazar. dönemin sosyo kültürel yapısını, aile ilişkilerini, ekonomik kaygılarını, işçi sınıfını ve romantizmden uzak gerçekçi anne kız ilişkisini sanatsallık kaygısı gütmeden gerçekçi bir dille yansıtıyor. akıcılığından ve güzelliğinden emin değilim ama okuyunca insana bazı şeyleri sorgulatan bir yapısı olduğu da yadsınamaz. kitabı sevmekle sevmemek arasındaki çizgide gidip geliyorum. insana kendi aile ilişkilerini sorgulatan ve gelecekte ben ne halde olacağım sorusunu akla getiren cinsten bir eser. sanırım düşündürdüğü için bunalttı beni. malumunuz ben düşünmekten itinayla kaçarım. kısa olmasa okumayı bırakır belki de hiç başlamazdım. beğenmedim ama okuduğum için de pişman değilim böyle karmaşık git gelli ruh halleri ilk değil son da olmayacak. bu arada pazartesi günleri tedavülden kalksa keşke. . . . Özen gösterdiği yegane nesne kitaptı. Kitaplara dokunmadan önce ellerini yıkardı. Ona göre yükselmek, her şeyden önce öğrenmekti ("İnsan zihnini donatmalı," derdi), bilgiden daha güzel hiçbir şey yoktu. çünkü merak zaten ahlaksızlığın başlangıcı gibi düşünülüyordu Eğitimli olmak istemekle eğitimli olmak arasında uçurum olduğunu da keşfetmiştim Bana sunduğu tek şey endişesi ve şüphesiydi İnsanların onu olduğu gibi sevmeyeceklerinden korktuğu için, vereceği şeylerle sevilmeyi umuyordu Umutsuzluk bir lükstür. içine girdiğim karanlıktan çıkamadım Annemin hayali varlığının gerçek yokluğundan daha güçlü olduğu bu duygu, şüphesiz unutmanın ilk biçimi. Almaktan çok herkese vermeyi severdi. Yazmak da bir verme biçimi değil midir?