Raf Yorumu: giriş kat filozofu (@halenur)

yıl bitene kadar 33 kitap okuyorum #22 sabah evden çıkarken kitaplıktan rastgele aldığım kitabın bu denli etkileyici olması bana da sürpriz oldu. 50 sayfalık eser anı-günlük türünde. okuması kolay ve kısa. ama anlatım şekli, betimlemeleri, geceleri, gün batımını böylesi depresif…devamıyıl bitene kadar 33 kitap okuyorum #22 sabah evden çıkarken kitaplıktan rastgele aldığım kitabın bu denli etkileyici olması bana da sürpriz oldu. 50 sayfalık eser anı-günlük türünde. okuması kolay ve kısa. ama anlatım şekli, betimlemeleri, geceleri, gün batımını böylesi depresif fakat huzurlu anlatması insanın okuma şevkini arttırıyor. çocukluk, ilk gençlik, evlilik yıllarını, okul zamanı annesinden ayrı kalmanın acısını sakin fakat çarpıcı bir dille bize sunan ahmet rasim. beklentimin çok çok üstünde güzel bi kitaptı. tamam belki çok derin bi olay yok içerisinde ama o anlatım tarzı... ne yaşadın da böyle içten şeyler yazabildin be adam diye sorası geliyor insanın :( kendisinden okuduğum ilk eser ama muhakkak devamı gelir diye ümit ediyorum. çerezlik akıcı bi kitap okumak isterseniz birebir. . . . düşünmek! ah! bu kafa kadar belaya uğrayan var mı? uykuda bile rüya halinde olarak beni işgal eder. kâh sevinirim kâh ağlarım. geceler! benim çaba, gayret ve minnetle geçirdiğim hayata şahittir. insan hayatın hiçbir devrinde düşünmekten geri kalmıyor. görünüşe göre tefekkür insan ruhunun gıdasıymış. ah! o korktuğum gecelere sonra alıştım. onlar benim sevincimi, kederimi, gazabımı, kendi nefsime karşı isyanımı, maneviyatımdaki kötülüğü, rezaletimi, mihnetimi gördüler. beni eğlendirirken ağlattılar fakat hiçbir zaman mihnetimi dağıtmadılar. o yanımda olsun da ben her mihnete razı olurum insan neyle uzlaşmaz ki ayrılığa alışmasın ah, ben anlıyorum; bu hayat olağanüstü bir süratle zamanı aşıyor. beni korkutan o sürat değil, durma anlarıdır. evet, durmak hakikaten ürkütücüdür. ben görmeliyim, hissetmeliyim; onun için uykuda geçen zamanıma acırım. korka korka uyandığım geceler pek çoktur. bilseniz o elem dolu gecelerde ne kadar düşünürüm! zihnimde ne velveleler, ne şamatalar, ne muhakemeler meydana gelir! yatağımın içine oturur, bu kederli sırrı iki elimin içine sıkıştırır, bir başka tarafa bakmak üzere gözlerimi kapar dururum. sıkıntının ete kemiğe bürünmüş haliymişim gibi durdum