Raf Yorumu: Razaras (@razaras)

Ölümünü değil, hayatını düzeltmeye çalışan bir kadının hikâyesi. Film, Harriet adında kibirli, kontrolcü, herkesle kavgalı bir karakter üzerinden bize önemli bir aynayı tutuyor. İlk bakışta itici gelen bu kadın, aslında yıllarca kimseye gösteremediği yaralarını saklayan biri. Onu tanıdıkça fark ediyoruz…devamıÖlümünü değil, hayatını düzeltmeye çalışan bir kadının hikâyesi. Film, Harriet adında kibirli, kontrolcü, herkesle kavgalı bir karakter üzerinden bize önemli bir aynayı tutuyor. İlk bakışta itici gelen bu kadın, aslında yıllarca kimseye gösteremediği yaralarını saklayan biri. Onu tanıdıkça fark ediyoruz ki öfkenin ardında çoğu zaman yarım kalmışlık, anlaşılmamışlık ve değer görme arzusu vardır. Harriet, hayatında hiçbir şeyin tesadüfe bırakılmasını istemiyor. Ölüm ilanını bile kendisi yazdırmak istiyor. Çünkü psikolojide “kontrol” çoğu zaman bir savunma mekanizmasıdır. Kendi duygularına hâkim olamayan kişi, çevreyi yönetmeye çalışır. Anlamlı ilişkiler kuramadıkça, başarılarını bir “zırh” gibi taşır. “Kimseye muhtaç olmadan yaşamak”… Ama bunun bedeli kimsenin kalbinde yer edememek olunca, insanın içi soğur. Harriet’in kızıyla ilişkisi kopmuştur. Sevilmekten çok saygı duyulmayı seçmiş, mesafe onun konfor alanı olmuştur. Ancak filmin ilerleyen bölümlerinde şunu hissederiz: Bazı insanlar sevgiyi gösteremediği için yalnız kalır, ama yalnız kaldığı için sevgiyi daha da gösteremez… Bu bir kısır döngüdür. Harriet’in hayatına giren Anne ve küçük Brenda, onun için bir dönüşümün başlangıcıdır. Çünkü insan en çok başkalarında kendini gördüğünde değişir. Harriet, kendi yarım bıraktığı taraflarını bu iki genç kadının gözlerinde görür: Cesareti Anne’de Kırılganlığı ise Brenda’da... Ve hayatla yeniden pazarlık etmeye başlar: İyi bir insan olabilir miyim? Hâlâ iz bırakabilir miyim? Cevap, şaşırtıcı bir şekilde evet olur. Film bize şu gerçeği hatırlatıyor; İnsan ölmekten değil, hayatının boşa gitmesinden korkar. Harriet’in korkusu ölüm değil, kimsenin onu hatırlamayacak olmasıdır. Bu, hepimizin içindeki en derin kaygılardan biridir: Yok olup gitme, anlamsızlık, iz bırakamamak. Filmin finalinde Harriet gerçekten değişmiştir… Ama zaman hızlıdır. Affetmek, sevmek ve bağ kurmak için hep “sonra” demiştir. Ve “sonra” dediğimiz her şey bir gün hiç olmuyor. Bu film, hayatın sonsuz bir prova olmadığını hatırlatıyor. Sahnedeyiz. Şimdi. Tam burada. O yüzden belki hepimizin sorması gereken soru şudur: Bu hayatta nasıl hatırlanmak istiyorum?