Raf Yorumu: Tengrigens (@tengrigens)

Fazlaca şişirilmiş bir Hollywood işi daha. Film, bütün yükü sinematografisinin omzuna yıkıp geri kalan her şeyi boşlamış. Korku yok, gerilim yok; bildiğin sahne dekoru güzel bir tiyatro izliyormuşum gibiydi. Dracula’yı kadın düşkünü ergen vampir kıvamında yazmaları ise ayrı bir facia.…devamı

hanshiro Anladığım kadarıyla fazla beklenti ile izlemişsiniz. Öncelikle film Hollywood filmi değil, yönetmen eggers A24 ile çalışıyor. Bilmiyorsanız belirteyim A24, Hollywood'a…devamıAnladığım kadarıyla fazla beklenti ile izlemişsiniz. Öncelikle film Hollywood filmi değil, yönetmen eggers A24 ile çalışıyor. Bilmiyorsanız belirteyim A24, Hollywood'a bağlı olmayan bağımsız bir şirkettir (hatta bu yönüyle özellikle oscar ve golden globes gibi önemli ödüllere -sinematografi dışında- hiç aday gösterilmez). Film her ne kadar orijinal esere (1922, F. W. murnau) Sadık kalmış olsa da -bir asır geçmesinden mütevellit- Robert Eggers'ın Kendi yorumu farklılık içeriyor. Bu Modern korku sineması adına oldukça önemli bir atılım, zira bir asırlık hikayeyi 'modern tema' ile günümüze uyarlama çok zordur. Yönetmenin, kariyeri boyunca gösterdiği tarihi gerçekçiliğe olan takıntısını ve gotik atmosfer yaratma becerisini bu filmde görmemek imkânsız. Film, alışılagelmiş ani korkutma (jump scare) taktiklerine başvurmak yerine, izleyiciyi baştan sona rahatsız edici, soluk ve çürümeyi andıran bir dünyanın içine hapsediyor -bu noktada seyircinin istemsiz korka duygusunu bastırması gerekiyor-. Kont Orlok karakteri, insani özelliklerden tamamen arındırılmış, hayvani ve tiksindirici bir varlık olmasından dolayı, takıntı ve bilinçaltı korkular (gotik unsurlar eşliğinde) üzerine kurulu derinlikli bir psikolojik gerilime dönüşür. Bu tipikleşmiş karakterin kökeninde (dönemim otoriterleri tarafından eleştirilmiş) havada kalmış bir telif ihlali var. "Nosferatu" kavramı aslında bir zorunluluktan doğmuştur. 1922 yapımı filmde yönetmen F.W. Murnau, Bram Stoker'ın Dracula'sını sinemaya uyarlamak istiyor ancak yazarın dul eşi hakları vermiyor.. Buna rağmen projeden vazgeçmeyerek, hikayeyi (bir bağlamda izinsiz kullanarak) sadece isimleri değiştirerek uyarlıyor.. Kont Dracula, Kont Orlok'a; vampir ise Doğu Avrupa folklorundan devşirilen Nosferatu'ya dönüşüyor. Yani Nosferatu, teknik olarak Dracula'nın korsan bir kopyası sayılır (ama başarı getirdiği su götürmez bir gerçek). Ancak Dracula genellikle karizmatik ve aristokrat bir baştan çıkarıcı olarak tasvir edilirken, Nosferatu fareye benzeyen, veba taşıyan ve safi dehşet saçan bir hastalık metaforu olarak kurgulanmış. Hikayenin en çarpıcı noktası ise canavar ile kadın karakter Ellen Hutter arasındaki ilişkide yatıyor. 1922 yapımı orijinal filmde Ellen, edilgen bir kurban değil, şehrini ve kocasını kurtarmak için kendini feda eden trajik bir kahraman. Orlok'u güneş doğana kadar yanında tutarak kendi canı pahasına onu yok eder ve bu eylemiyle bir nevi azizeleşir. Ancak Robert Eggers, 2024 versiyonunda bu dinamiği tamamen değiştirerek hikayeyi Ellen'ın bakış açısına odaklıyor. Eggers'ın yorumunda Ellen ile Orlok arasında, vampir daha şehre gelmeden başlayan telepatik ve karanlık bir bağ bulunuyor. İlişki sadece bir av ve avcı kovalamacası değil, Ellen'ın zihnini işgal eden bir saplantı ve çağrı haline dönüşüyor.. Yönetmen, 19. yüzyılın "kadın histerisi " kavramını doğaüstü bir dehşetle harmanlayarak, Ellen'ı sadece fedakarlık yapan bir kadından, ruhsal bir işgal altında ezilen ve karanlığa karşı karmaşık bir çekim duyan derinlikli bir karaktere dönüştürür.. Bu bilinç izlemek daha sağlıklı bir seyir zevki oluşturur.

3m 3 beğeni Yanıtla like icon