Raf Yorumu: obey ☪︎ (@obey)

obey 4 months ago

Şüphesiz Allah adaleti, iyiliği ve akrabaya yardım etmeyi emreder; hayâsızlığı, kötülüğü ve azgınlığı yasaklar. O, düşünüp tutasınız diye size öğüt verir. Nahl Suresi 90. Ayet 1. “Allah adaleti emreder” Adalet; – Hak edene hakkını vermek – Duyguya, akrabalığa, güce göre…devamıŞüphesiz Allah adaleti, iyiliği ve akrabaya yardım etmeyi emreder; hayâsızlığı, kötülüğü ve azgınlığı yasaklar. O, düşünüp tutasınız diye size öğüt verir. Nahl Suresi 90. Ayet 1. “Allah adaleti emreder” Adalet; – Hak edene hakkını vermek – Duyguya, akrabalığa, güce göre değil ölçüye göre davranmaktır. Adalet, iyi olmanın değil, doğru olmanın şartıdır. 2. “İhsanı emreder” İhsan, adaletten daha fazlasıdır. – Hak ettiğinden fazlasını vermek – Gücün varken affetmek – Kimse görmezken iyi kalabilmek Adalet zorunluluksa, ihsan erdemdir. 3. “Akrabaya yardım etmeyi emreder” Toplum aileden başlar. – Yakınını görmezden gelen, uzağa merhamet satamaz. Sosyal adalet, önce yakın halkadan başlar. 4. “Hayâsızlığı yasaklar” (Fahşâ) Ahlâkın çökmesiyle başlar. – Utancın kaybolması – Çirkinliğin normalleşmesi Toplumlar yasalarla değil, utanma duygusuyla ayakta durur. 5. “Kötülüğü yasaklar” (Münker) Vicdanın “bu yanlış” dediği her şey. – Alışılmış olması onu doğru yapmaz. Herkes yapıyorsa bile yanlış, yanlıştır. 6. “Azgınlığı yasaklar” (Bağy) Gücünü zulme dönüştürmek. – Haklıyken haksızlaşmak – Yetkiyi baskıya çevirmek Güç ahlâkla birleşmezse, zulme dönüşür. Son Cümle Çok Çarpıcıdır: “Size öğüt verir ki düşünesiniz.” Allah, körü körüne itaat değil; düşünen, tartan, vicdanını kullanan insan ister. Tek Cümlelik Özet: Adaletle ayakta dur, ihsanla yücel, zulümle çökme. Adalet, insanın başkasına borcudur; ihsan ise kendine. Adalet, düzeni ayakta tutar ama ruhu doyurmaz; ihsan, zorunlu değildir ama insanı insan yapan tam da odur. Bir toplum yalnızca adaletle yaşar, ihsanla yücelir. Utanç kaybolduğunda ahlâk çöker, kötülük sıradanlaştığında vicdan susar, güç sınır tanımadığında adalet zulme dönüşür. Bu ayet, iyi olmayı değil doğru olmayı, doğru olmayı da yetmeyip merhametli kalmayı öğütler. Çünkü düşünmeyen itaatkâr değil, düşünen insan istenir; yasa ile değil, vicdanla ayakta duran bir düzen hedeflenir.