Raf Yorumu: Burak (@burakt0)

Rewatch 19.12.2025 HAFİF SPOİLER “Oğluma karşılık oğlun” 13 yıllık bekleyişin ardından gelen Avatar: The Way of Water, olayın Pandora’nın görkemli görüntüsü ve gizemlerinden çıkıp tamamen kişisel bir husumete dönüştüğünü gördüğümüz, ilk filmdeki sorgulamaları ve Na’vi halkının etiklerini boşa çıkaran bir…devamıRewatch 19.12.2025 HAFİF SPOİLER “Oğluma karşılık oğlun” 13 yıllık bekleyişin ardından gelen Avatar: The Way of Water, olayın Pandora’nın görkemli görüntüsü ve gizemlerinden çıkıp tamamen kişisel bir husumete dönüştüğünü gördüğümüz, ilk filmdeki sorgulamaları ve Na’vi halkının etiklerini boşa çıkaran bir filmdi. İlk film klişe ama kalan birçok sebepten ötürü efsane denebilecek seviyedeydi; ancak burada ilk filmde gördüğümüz birçok şeyin tersi oluyor. Zorunda kalmadığı sürece savaşmak istemeyen karakter bir anda savaş meraklısı oluyor. Özünde insan olan Jack Sully, herkesten çok Na’vi gibi davranıp bir başarısı olmamasına, hatta korkup kaçmasına rağmen gereksiz rolleniyor. Film boyunca sürekli aynı şeyleri görüyoruz. İlk filmde gördüğümüz eğitim sahneleri ve alışma süreci burada da var. Bunun yanında sürekli kaçırılan çocuklar; biri kurtarılıyor, diğeri kaçırılıyor derken aslında aynı şeyleri izleyip duruyoruz. Sadece görsellik ve atmosfer bizi büyülüyor ve bunu izlerken hissedemiyoruz. Bu klişe ve aynı şeyleri izlerken sıkılmıyoruz; aslında bakarsanız önemli olan da bu gibi: sıkılmıyoruz. Saçma bulduğum başka bir şeyden daha bahsedeyim: İlk filmde insanlardan her anlamda farklı gösterilen Na’viler, bu filmde bayağı insan gibiler. Birbirlerini zorbalayan ergenlerden klasik Amerikan komedisine kadar aynı. Renkleri mavi olmasa farklı bir ırk izlediğimizi anlayamayacağız diyerek abartabilirim hatta. Bunu karakterlerle bağ kuralım diye mi yaptılar bilmiyorum ama o farklı havasını bitirmiş. Tüm bunlar yetmezmiş gibi 3 saatlik filmin yarısı, Sully ve ailesinin sığındığı Metkayina klanını anlatmakla geçmesine rağmen final savaşında klanın umursanmaması, savaşın sadece aile etrafında yaşanması gibi saçma salak şeyler de barındırıyor. Özellikle sinemada izlerken tüyleri diken diken eden ama birkaç saat geçtikten ve üzerine biraz düşündükten sonra övülecek pek de bir şeyi olmadığını anladığım filmlerden Avatar: The Way of Water. Kısacası bazı insanlar için deneyim çok da önemli değildir; onlar için hikâyenin bir amacı olmalıdır. Film bittikten sonra sadece görselliğiyle değil; diyalogları, hikâyesi, müzikleri, iyi yazılmış karakterleri, hatta söyleyemedikleriyle bile anılmalıdır. Neyse ki ben onlardan değilim. Bu belki kötü bir şeydir ama bu filmi tüm kötülüklerine rağmen sevdim. 7,34/10