Raf Yorumu: Razaras (@razaras)

Homeland, İslam ve terör anlatısını kurarken iki farklı şeyi aynı anda yapmaya çalışan, bu yüzden de kaçınılmaz olarak problemli bir yere savrulan bir dizi. Bir yandan Amerikan dış politikasını, CIA’in kirli operasyonlarını, Ortadoğu’da yaratılan yıkımı eleştiriyor gibi duruyor; “bakın biz…devamıHomeland, İslam ve terör anlatısını kurarken iki farklı şeyi aynı anda yapmaya çalışan, bu yüzden de kaçınılmaz olarak problemli bir yere savrulan bir dizi. Bir yandan Amerikan dış politikasını, CIA’in kirli operasyonlarını, Ortadoğu’da yaratılan yıkımı eleştiriyor gibi duruyor; “bakın biz de masum değiliz” demeyi ihmal etmiyor. Ama öte yandan tehdit algısını sürekli ve sistematik biçimde Müslüman coğrafyada sabitliyor. Bu sabitleme çok bağırarak yapılmıyor; tam tersine, akıllıca, sakin ve ikna edici bir dille işleniyor. Sorun da tam olarak burada başlıyor. Dizideki Müslüman karakterler çoğunlukla üç role sıkışıyor: radikal, kurban ya da sessiz figür. İnanç, gündelik hayatın bir parçası, ahlaki bir arayış ya da insanı dönüştüren bir iç yolculuk olarak değil; travma üreten, şiddeti tetikleyen bir arka plan olarak var oluyor. Mesela Abu Nazir ilk bakışta derinlikli, hatta haklı gerekçeleri olan bir karakter gibi sunuluyor. Çocuğunu kaybetmiş, Amerika’nın müdahaleleriyle hayatı paramparça olmuş biri. Seyirci onun öfkesini “anlıyor” ama bu anlama hiçbir zaman gerçek bir meşruiyete dönüşmüyor. Çünkü Nazir, en nihayetinde “kaçınılmaz kötülük” konumuna yerleştiriliyor; onun dünyası bir alternatif olarak değil, bertaraf edilmesi gereken bir tehdit olarak çiziliyor. Buna karşılık Batılı karakterler –özellikle Amerikalılar– son derece katmanlı. Hatalı, vicdan azabı çeken, aşık olan, pişmanlık yaşayan, iç çatışmalarla boğuşan “insanlar” olarak resmediliyorlar. Carrie’nin deliliği bile insani bir derinlik kazanırken, Müslüman karakterlerin inancı çoğu zaman tek boyutlu ve tehlikeli bir motivasyona indirgeniyor. Böylece dizi, açık açık söylemeden şunu fısıldıyor: “Evet, Amerika yanlışlar yapıyor ama tehdit yine de oradan geliyor.” Bu bilinçaltı aktarım, Homeland’i hem çok etkileyici hem de çok rahatsız edici kılıyor. İzleyici kendini eleştirel bir hikâye izlediğine ikna ederken, farkında olmadan İslam–terör eşleşmesini yeniden ve yeniden içselleştiriyor.