Daha önce okuduğum bir kitaptı ve bu hafta bir de kuzenime (9) her gün 2 bölüm şeklinde okudum bugün ise bitti. Biliyorum kitap 9 yaşında bir çocuğa okunacak bir kitap değil, başta da amacım ona okumak değildi. Kardeşime sana okuyayım…devamıDaha önce okuduğum bir kitaptı ve bu hafta bir de kuzenime (9) her gün 2 bölüm şeklinde okudum bugün ise bitti. Biliyorum kitap 9 yaşında bir çocuğa okunacak bir kitap değil, başta da amacım ona okumak değildi. Kardeşime sana okuyayım diye yalvarmıştım o da fikrimi çok saçma bulup reddetmişti bunun üzerine kuzenim yalvarmamı duyup abla bana okuyabilirsin dedi. Ben de hem onun gönlü olsun hem beni mutlu ettiğini düşünsün diye birkaç sayfa okuyacaktım, sıkılır diye düşündüm ama devam ettik. Nasıl heyecanla dinlediğini görmeniz lazımdı bol bol karakterleri taklit etti çok gülünce bazı yerleri tiyatroya çevirdik. Kitap boyunca durup durup fikirlerimizi paylaştık. Sonunda ise çok duygulandı son sayfasını defterine yazdı hep saklayacakmış. Okurken bütün küfürleri sansürledim bazı kelimeleri mesela 'kafası diyarbakır karpuzu gibi patladı' yı kafası yarıldı olarak sadeleştirdim bazen de olduğu gibi söyledim. İlerledikçe bitakım olayları biraz farklı sebeplendirdim, hikayenin bir noktasında bir çok şeyin nedeni farklı oldu ama bence iyi toparladım. Başka şehirde yaşıyorlar ve yarın yola çıkıyorlar, vedalaşırken 'büyüyünce sen bir daha oku bu kitabı olur mu' dedim ayrıca BELKİ zaman zaman onu arayıp kitap okuyabileceğimi söyledim o da ama böyle kitaplar olsun diye uyardı. Kocaman sarıldık. Onu bu kadar mutlu ettiği için ben de mutlu oldum eskiden tahammül sınırlarımı bir tık zorlayan ama az görüştüğümüz için anlayış gösterdiğim bir kuzenimdi artık öyle değil sanırım artık ben de büyüyorum, küçük çocuklarla kavga etmeyi bırakmam lazım. Zaten bildiğim bir şeyi tekrar teyit ettim; çocuklarla iyi anlaşabilmem için bana bir konsept lazım...
