Raf Yorumu: Razaras (@razaras)

Spoiler içeriyor Film, çocukken ailesiyle birlikte Çin’den Amerika’ya göç eden Billi adlı genç bir kadının hikâyesini anlatır. Billi, New York’ta hayatını kurmaya çalışırken hem maddi zorluklar yaşar hem de kendini ait hissetme konusunda sürekli bir arayış içindedir. Tam bu dönemde ailesinden gelen…devamıFilm, çocukken ailesiyle birlikte Çin’den Amerika’ya göç eden Billi adlı genç bir kadının hikâyesini anlatır. Billi, New York’ta hayatını kurmaya çalışırken hem maddi zorluklar yaşar hem de kendini ait hissetme konusunda sürekli bir arayış içindedir. Tam bu dönemde ailesinden gelen bir telefon, Billi’nin hayatını altüst eder. Aile, Çin’de yaşayan ve herkesin çok sevdiği büyükanne Nai Nai’nin ciddi bir hastalığa yakalandığını öğrenmiştir. Doktorların söylediğine göre Nai Nai’nin hastalığı ilerlemiştir ve yaşam süresi çok kısıtlı olabilir. Fakat aile, bu gerçeği Nai Nai’ye söylememeye karar verir. Bu kararın arkasında kültürel bir bakış vardır: Onlara göre hastalığın ağırlığını tek başına yaşaması, Nai Nai’nin hem psikolojisini hem de kalan ömrünü daha da zorlaştıracaktır. Bu yüzden “yükü” büyükanne değil, aile üstlenecektir. Yani amaç kötü bir yalan değil; sevgiden doğan bir koruma refleksidir. Fakat Billi, Amerika’da büyümüş bir zihinle bu durumu kabullenmekte zorlanır. Ona göre bir insanın kendi hayatıyla ilgili gerçeği bilmeye hakkı vardır. Bu yüzden hem ailesine kızar hem de içten içe büyükannesiyle vedalaşamamaktan korkar. Aile, herkesi bir araya getirebilmek için bir plan yapar: Billi’nin kuzeni Hao Hao’nun düğünü bahane edilerek tüm aile Çin’de buluşturulacaktır. Aslında bu düğün biraz “organizasyon”, biraz “bahane”, ama en çok da herkesin son kez Nai Nai ile vakit geçirip vedalaşabilmesi için bir fırsattır. Billi de bu plana dahil edilir. Üstelik ailesi ona “sakın çaktırma, duygularına hakim ol” gibi baskılar yapar çünkü Billi’nin duygusal tepkisinin gerçeği ortaya çıkaracağından endişe ederler. Billi Çin’e gidince, film aile sıcaklığını, kültürel farkları ve bu “büyük sırrın” yarattığı iç baskıyı çok doğal bir şekilde göstermeye başlar. Düğün hazırlıkları, kalabalık aile buluşmaları, yemekler, ziyaretler… Her şey normal gibi görünür ama herkesin içinde aynı duygu vardır: Bu bir kutlama değil, bir veda yolculuğudur. Billi için en zoru da şudur: Nai Nai, hala capcanlıdır, enerjiktir, hayat doludur. Yani “veda” dediğin şey, hasta yatağında değil; hayatın tam ortasında yaşanıyordur. Bu da filmin en vurucu tarafıdır. Film boyunca Billi hem büyükanneyle bağını güçlendirir hem de ailesinin “gerçeği saklama” kararını anlamaya başlar. Bir yandan öfkeli, bir yandan çaresizdir. Çünkü ortada ne tamamen doğru ne de tamamen yanlış bir karar vardır. Ve hikâye ilerledikçe film bize şunu hissettirir: Bazı kültürlerde acıyı birey değil, aile paylaşır. Bazen gerçek, bir kişiye değil, tüm aileye aittir. Film, dramı büyük sahnelerle değil; küçük bakışlarla, kısa sarılmalarla, söylenemeyen cümlelerle kurar. Duygu sömürü yapmadan, gerçek hayattaki gibi sessizce ve ağır ağır ilerler.