sonu ters köşe / zihni yamultan / bittiğinde sessiz bırakanlar – 3. dalga coherence (2013) bir akşam yemeği, geçen bir kuyruklu yıldız. küçük garipliklerle başlar. finalde “ben neredeyim?” değil, “ben hangisiyim?” dersin. primer (2004) düşük bütçe, yüksek zeka. zaman yolculuğu…devamısonu ters köşe / zihni yamultan / bittiğinde sessiz bırakanlar – 3. dalga
coherence (2013)
bir akşam yemeği, geçen bir kuyruklu yıldız. küçük garipliklerle başlar. finalde “ben neredeyim?” değil, “ben hangisiyim?” dersin.
primer (2004)
düşük bütçe, yüksek zeka. zaman yolculuğu diye açılır ama film ilerledikçe kimin neyi, ne zaman bildiği çözülmez hale gelir. final değil, beyin kilidi.
triangle (2009)
denizde mahsur kalınan bir gemi. klasik gerilim sandığın şey, döngüsel bir kabusa dönüşür. final “oh” değil, “lan…” dedirtir.
the game (1997)
zengin bir adam, ona “oyun” hediye edilir. film boyunca kontrol kimde sanırsın? finalde öğrendiğinde, önce rahatlar sonra rahatsız olursun.
arrival (2016)
uzaylılarla iletişim. film boyunca zaman kavramı sessizce bükülür. finalde twist bağırmaz; oturur, ağır ağır içini deler.
predestination (2014)
zaman ajanı hikâyesi. izlerken “tamam çözdüm” dersin… hayır, çözmemişsindir. finalde çözüm değil kader vardır.
the sixth sense (1999)
artık klişe gibi konuşulsa da ilk izleyişte sinema tarihine kazınmış bir ters köşe bırakır. film bittikten sonra geri sarma ihtiyacı yaratır.
a tale of two sisters (2003 – kore)
korku gibi başlar. atmosfer ağırdır. final geldiğinde korku yerini yas + suçluluk karışımına bırakır.
martyrs (2008 – fransa)
sakın yanlış beklentiyle girme. film acımasızdır. final twist değil; anlamın kendisini sorgulatır. rahatsız eder, iz bırakır.
the vanishing (1988 – hollanda)
kayıp bir kadın. cevap arayan bir adam. finalde cevap gelir… ama keşke gelmeseydi dersin. en soğuk sonlardan biri.
cache (2005)
gizli videolar, bastırılmış suç. hiçbir şey açıkça söylenmez. final bir yumruk değil; aynada kendine bakmak gibidir.
saint maud (2019)
inanç, yalnızlık ve psikotik kırılma. son saniyeye kadar “belki…” dersin. final tek bir anla her şeyi paramparça eder.
oldboy sonrası iyi gider:
lady vengeance (2005)
intikam hissinin romantik değil zehirli bir şey olduğunu finalde fark ettirir.
perfect blue (1997 – anime)
kimlik, şöhret ve delirme. live-action olsa “ağır” derdik. finalde gerçekle algı tamamen yer değiştirir.
the invitation (2015)
bir akşam yemeği. rahatsız edici ama belirsiz. finalde film birden gerçek yüzünü gösterir.
spoiler almadan girilmesi gerekenlerden:
- enemy (2013)
- it comes at night (2017)
- possession (1981)
- the killing of a sacred deer (2017)
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
sonu ters köşe / zihni yamultan / bittiğinde sessiz bırakanlar – 3. dalga coherence (2013) bir akşam yemeği, geçen bir kuyruklu yıldız. küçük garipliklerle başlar. finalde “ben neredeyim?” değil, “ben hangisiyim?” dersin. primer (2004) düşük bütçe, yüksek zeka. zaman yolculuğu…devamı
buenasuerteee
Bu listeye ihtiyacım vardı.
2m
1 beğeni
Yanıtla
