Raf Yorumu: obey ☪︎ (@obey)

obey 2 months ago

sonu ters köşe // sürpriz sonlu değişik filmler Seri -4 DAHA SERT / DAHA RAHATSIZ EDİCİ irreversible (2002) zamanı tersten anlatır. bilgin arttıkça umut azalır. final değil, çöküşün nedeni gösterilir. tek seferliktir. angst (1983) seri katilin zihnindesin. müzik, kamera, anlatım…devamısonu ters köşe // sürpriz sonlu değişik filmler Seri -4 DAHA SERT / DAHA RAHATSIZ EDİCİ irreversible (2002) zamanı tersten anlatır. bilgin arttıkça umut azalır. final değil, çöküşün nedeni gösterilir. tek seferliktir. angst (1983) seri katilin zihnindesin. müzik, kamera, anlatım rahatsız etmek için vardır. final değil; seyirciyi suç ortağı yapar. eden lake (2008) şehirli kibir vs taşra şiddeti. “kaçacak bir yol vardır” beklentisini sistematik olarak yok eder. finali insanı öfkelendirir. snowtown (2011) gerçek bir hikâye. bağırmaz, süslemez. finalde “kötülük bağırmaz, fısıldar” dersin. audition (1999 – kore) romantik gibi açılır. sabırlıysan, finalde kalanını hayat boyu hatırlarsın. FELSEFİ TWIST (varoluş, özgür irade, anlam) synecdoche, new york (2008) bir hayatı sahneye koymak. meta meta meta. finalde “ben kimdim?” değil, “hiç var mıydım?” sorusu kalır. the lobster (2015) toplum, aşk ve norm dayatması. absürt ama acımasız. finali açık bırakır ama cevapları çok nettir: özgürlük pahalıdır. first reformed (2017) inanç, iklim, suçluluk. sessiz bir film. finali tek bir soruya indirger: umut mu fanatizm mi? the sunset limited (2011) iki adam, bir oda, bir masa. biri umut, biri nihilizm. twist olayda değil; pozisyon değişiminde. a serious man (2009) tanrı, kaos ve anlamsızlık. cevap verilmez. final, soru sormanın cezasıdır. ZAMAN – KİMLİK KAFASI YAKANLAR upstream color (2013) kontrol, bilinç, kimlik transferi. anlatmaz, bulaştırır. finalde çözüm yok; hal kalır. timecrimes (2007) basit gibi başlar. her yeni bilgi, önceki seni suçlu çıkarır. finalde “ilk hata buydu” dersin. the infinite man (2014) ilişki + zaman döngüsü. romantik sanırsın ama kimliğin aşınmasını izlersin. enemy (2013) bunu özellikle buraya tekrar yazıyorum. final sahnesi sinema tarihinde en çok tartışılan 10 saniyeden biridir. vanilla sky (2001) hafife alınır ama zaman, rüya ve benlik konusunda ciddi bir final bırakır. KORE ÖZEL (karanlık, zekâlı, ters köşe) memories of murder (2003) katil bulunmaz. twist budur. final bakışı hâlâ sinema dersidir. i saw the devil (2010) intikamın sınırı yoktur. ama insanlığın da. final “kazanan kim?” dedirtir. burning (2018) bunu biliyorsun ama burada yeri var. cevap verilmez. final boşluk hissidir. a tale of two sisters (2003) yukarıda sayıldı ama kore psikolojisinin zirvelerinden. yeniden yazıyorum. the call (2020) iki zaman, bir telefon. eğlencelik başlar ama final etik olarak rahatsız eder. secret sunshine (2007) inanç, kayıp, affetme. final sessizdir ama çok acımasız. — “İZLEDİKTEN SONRA SESSİZLİK İSTEYENLER” -possession (1981) - the house that jack built (2018) -come and see (1985) - funny games (1997)