Raf Yorumu: eliphly (@eliphly)

“aşkı hissederdi ama kelimelere dökemezdi. aşkın mantığı ona salatalı sandviç kadar yabancıydı. yıldızlar bile daha mantıklı geliyordu.” “max, mary ile teselli bulmasına rağmen dünyanın geri kalanını hâlâ anlayamıyordu. ve diğer herkes normal sayılırken neden kendinin garip görüldüğünü anlayamıyordu. insanlar sürekli…devamı“aşkı hissederdi ama kelimelere dökemezdi. aşkın mantığı ona salatalı sandviç kadar yabancıydı. yıldızlar bile daha mantıklı geliyordu.” “max, mary ile teselli bulmasına rağmen dünyanın geri kalanını hâlâ anlayamıyordu. ve diğer herkes normal sayılırken neden kendinin garip görüldüğünü anlayamıyordu. insanlar sürekli mantıksız davranıyorlardı. hindistan’da çocuklar açken yemekler neden atılıyor? madem oksijene ihtiyaçları var neden yağmur ormanlarını kesiyorlar? ve asla zamanında gelmedikleri halde otobüs zaman çizelgelerini niye yaparlar? en sevdiği fizikçinin söylediği söze aynen katılıyordu. ‘sadece iki şey sonsuzdur. evren ve insanoğlunun aptallığı.’ “ “ben gençken, kendimden başka herkes olmak isterdim. dr. bernard hazelhof dedi ki, ancak ıssız bir adaya düşersem kendimle barışabilirmişim. yalnızca ben ve hindistan cevizleri. kendimi kusurlarımla kabul etmem gerektiğini söyledi ve kusurlarımızı biz seçemeyiz. onlar bizim bir parçamız ve onlarla yaşamak zorundayız. ama yine de, arkadaşlarımızı seçebiliyoruz ve ben seni seçtiğim için çok memnunum. dr. bernard hazelhof ayrıca herkesin yaşamı uzun bir kaldırım gibidir dedi. bazılarının taşları iyi döşenmiştir. benim gibi diğerlerininkiler çatlaklar, muz kabukları ve izmaritlerle doludur. senin kaldırımın da benimki gibi ama muhtemelen benimki kadar çatlaklı değil. umarım bir gün kaldırımlarımız kesişir ve bir kutu koyulaştırılmış şekerli sütü paylaşabiliriz. sen benim en iyi arkadaşımsın. sen benim tek arkadaşımsın.” diyebilirsiniz ki tüm filmi yazsaydın daha kolay olurdu. inanın, yazmak isterdim. sevdiğim filmlerin her bir zerresini yeniden ve yeniden hissetmeyi çok seviyorum. bu film de onlardan biri oldu. mary and max, içime sessizce yerleşti; filmdeki her bir duygu ruhuma adeta ince ince işlenmiş bir nakış gibi sindi. hissedilesi bir film, muhakkak izleyin. “ailelerimizi bize tanrı verir. şükürler olsun ki arkadaşlarımızı kendimiz seçeriz.” -ethel mumford