Raf Yorumu: Razaras (@razaras)

Spoiler içeriyor Herkes diziyle ilgili yorumlarını, karakterleri ya da hikâyenin konusunu anlatmış. Ben biraz farklı bir yerden yaklaşmak istiyorum. Bu dizi bize ne anlatmaya çalışıyor, asıl mesele nerede, biraz ondan bahsetmek istiyorum. Diziyi sıradan bir aşk hikâyesinden çıkaran şey nesneler üzerinden kurduğu…devamıHerkes diziyle ilgili yorumlarını, karakterleri ya da hikâyenin konusunu anlatmış. Ben biraz farklı bir yerden yaklaşmak istiyorum. Bu dizi bize ne anlatmaya çalışıyor, asıl mesele nerede, biraz ondan bahsetmek istiyorum. Diziyi sıradan bir aşk hikâyesinden çıkaran şey nesneler üzerinden kurduğu sembolik anlatı. Örneğin hikâyenin başındaki çanta sadece bir aksesuar değildir; Kemal ile Füsun’un yollarını kesiştiren ve hikâyeyi başlatan nesnedir. Aynı zamanda Sibel’in temsil ettiği Batılı ve tüketim odaklı sosyete dünyasının da bir simgesidir. İlginç olan ise Kemal’in o çantayı Sibel için almaya giderken aslında hayatını tamamen değiştirecek bir karşılaşmanın içine girmesidir. Bir başka güçlü sembol ise Kemal’in yıllarca sakladığı sigara izmaritleridir. İlk bakışta tuhaf ve hatta takıntılı bir davranış gibi görünse de aslında burada anlatılan şey geçmişi dondurma çabasıdır. Her izmarit, Füsun’la geçirilen bir anın kalıntısıdır. Kemal için bu küçük nesneler, kaybolan zamanın parçaları gibidir. Bu yüzden kurduğu müze sadece bir aşkın değil, aynı zamanda hatıraların ve zamanın müzesi haline gelir. Belki de dizinin en çarpıcı Kemal sonunda Füsun’la bir hayat kuramaz ama onunla yaşadığı anların izlerini saklayarak o aşkı başka bir biçimde yaşatır. Orhan Pamuk’un hikâyesi tam da bu noktada romantik bir aşk anlatısından çıkıp bir hafıza hikâyesine dönüşür. Yani anlatılan şey yalnızca iki insanın aşkı değil; aynı zamanda bir dönemin İstanbul’u, bir toplumun sınıf yapısı ve kaybolan zamanın hikâyesidir. Bu arada diziyi yeni bitirenlerin genelde konuştuğu bir başka ilginç nokta da var: Hikâyenin aslında gizli başrolü Kemal mi, yoksa İstanbul mu? Çünkü şehir neredeyse ayrı bir karakter gibi davranıyor. Sokaklar, apartmanlar, restoranlar, vitrinler, mahalleler… hepsi hikâyenin ruhunu taşıyan bir arka plan değil, adeta yaşayan birer unsur gibi. Kemal’in iç dünyasındaki değişimi de çoğu zaman İstanbul’un farklı semtlerinde dolaşırken hissediyoruz. Belki de bu yüzden hikâyeyi izlerken yalnızca bir aşkın değil, aynı zamanda bir şehrin hafızasının da anlatıldığını fark ediyoruz.