Raf Yorumu: 🇹🇷 (@kvkaryeli)

13.03.1899 Mustafa Kemal, Manastır İdadisi’ni bitirip İstanbul’a geldiği zaman, artık çocukluktan çıkmış, ne istediğini bilen, hırslı ve azimli bir gençti. Harbiye, onun için sadece askeri bir okul değil; payitahtın kalbinde siyaseti, dünyayı ve imparatorluğun çöküşünü izleyeceği bir gözlemeviydi. Derslerinde son…devamı13.03.1899 Mustafa Kemal, Manastır İdadisi’ni bitirip İstanbul’a geldiği zaman, artık çocukluktan çıkmış, ne istediğini bilen, hırslı ve azimli bir gençti. Harbiye, onun için sadece askeri bir okul değil; payitahtın kalbinde siyaseti, dünyayı ve imparatorluğun çöküşünü izleyeceği bir gözlemeviydi. Derslerinde son derece başarılıydı. Özellikle matematik ve hitabet sanatına olan ilgisi, arkadaşları arasında saygı uyandırıyordu. Ama o, sadece ders kitaplarıyla yetinmiyordu; yasak yayınları okuyor, memleket meselelerini arkadaşlarıyla gizli toplantılarda tartışıyordu. Sınıfının en ön sıralarındaydı. Her sınav, onun için bir rütbe, her başarı annesine kanıtlayacağı bir zaferdi. Nihayet 1902 yılının o kış günü geldi çattı. Sınavlar bitmiş, notlar ilan edilmişti. Harbiyeli Mustafa Kemal, bütün bu zorlu maratonu başarıyla tamamlamıştı. 1283 numarasıyla teğmen olarak Harbiye'yi bitirdi. 21 yaşındaydı... Bu sonucu Selanik'te annesi Zübeyde ile üvey babası Ragıp Efendi'ye bildirirken, mektubunda hem onları sevindirici hem de kendi gururunu belirten kelimeleri ince bir dikkatle seçti. Bu resmî hitabet üslubunun arkasında, artık tatmin edilmiş ve aslında olumlu bir kompleksin, yani 'Görecekler, neler olacağım' kompleksinin saf ve mutlu çözülüşü vardı. Hayatının ilk savaşı kazanılmıştı. Selanik'e gidecek mektubun zarfını kapatırken, bu zarfa bir de fotoğraf yerleştirdi. Bu fotoğrafta başında fesi, üzerinde yeni dikilmiş, omuzları apoletli, yakası sırmalı teğmen üniformasıyla poz vermişti. Kılıcı belindeydi ve sol eli kılıcının kabzasındaydı. Selanik'te Teğmen Mustafa Kemal'in annesi Zübeyde, bu mektubu aldığı ve zarfı açıp da eline bu resim geçtiği zaman, kim bilir nasıl sevinç gözyaşları dökmüştür. O gün Ahmet Subaşı Mahallesi'ndeki ev kim bilir nasıl akrabalar, komşularla doldu taştı... 21 yıl önce bu mahallede doğan bir çocuk, işte artık subaylık derecesine ulaşmıştı. İstikbalini kazanmış ve mahallenin yüz ağartan bir çocuğu olarak yetişmişti. Artık o, dul bir kadının ne olacağı belirsiz yetimi değil; 'Zübeyde Hanım'ın subay oğlu Mustafa Kemal Efendi' idi.