Raf Yorumu: ownobrief (@ownobrief)

Sevecen karakterlere sahip, içten bir healing animesi Yönetmen: Mankyuu Karakter Dizaynı: Miki Ogino Müzik: Natsumi Tabuchi / Kanade Sakuma Stüdyo: Studio Kai İnsanlarla iletişim kurmakta zorlanan Hikawa Koyuki, kendisiyle diğerleri arasına bir duvar örmüştür. Lise hayatını diğerlerinden uzak, tamamen izole…devamıSevecen karakterlere sahip, içten bir healing animesi Yönetmen: Mankyuu Karakter Dizaynı: Miki Ogino Müzik: Natsumi Tabuchi / Kanade Sakuma Stüdyo: Studio Kai İnsanlarla iletişim kurmakta zorlanan Hikawa Koyuki, kendisiyle diğerleri arasına bir duvar örmüştür. Lise hayatını diğerlerinden uzak, tamamen izole geçirir. Ama Amamiya Minato ile karşılaşınca her şey değişir. Nedense Minato, aralarındaki mesafeyi sürekli kapatmaya çalışmaktadır. Anime önceki sezon çıkan You and I Are Polar Opposites mangakasından yine bir lise romantizm animesi. Arkasındaki stüdyo Studio Kai tanıdık gelebilir, çünkü önceki sezonun en iyi gözüken yeni animelerinden Sentenced to be a Hero’yu yapmışlardı - gerçi kilit rollerdeki kişiler tamamen farklı o yüzden aynı kaliteyi beklememek lazım. Yine de, görsel açıdan oldukça güçlü başladı diyebilirim, özellikle animenin bazı sahnelerdeki kamera hareketi animasyonları oldukça iyi görünüyor. Eğer mangakanın diğer uyarlanan mangasının yarısı kadar bile sevecen karakterlere sahip olsaydı bu sezonun en eğlenceli animelerinden biri olurdu, ve bu açıdan geri kalacak gibi görünmüyor. İlk bölümdeki yan karakterlerin hepsi oldukça tatlı, karakter dinamikleri eğlenceli. Bununla birlikte bu anime mangakanın önceki animesine kıyasla daha ağır temalar işliyor, ana karakterin ortaokuldaki travmaları lisede çevresine duvarlar örmesine neden oluyor ve bu nedenle çoğunlukla yalnız. Bana ilginç gelen bir şey ana karakter yalnızlığı çözülmesi gereken bir problem olarak görmüyor, aksine yalnız olmayı seviyor. Aynı zamanda, hikaye tek başına olmanın kötü yanlarını da gösteriyor. Yani bir yandan yalnızlığı kötülemiyor, diğer yandan eksilerine de değiniyor. Bu olaya siyah-beyaz şekilde bakmaması hem karakterleri daha gerçekçi kılıyor hem de “yazar mesaj vermeye çalışıyor” hissini kırıyor. Tabii diğer yandan ana karakterin yalnızlığı seviyorum demesi travmaları nedeniyle tek başına kalıp en sonunda kendini kandırması da olabilir ama onu zaman gösterecek. Küçük bir eleştirim şu, animenin metaforlarını gözümüze sokması. Görsel olarak “kendini duvarlarla çevirmesi” başlı başına bariz bir metafor, diyalogda da karakterler bunu tekrarlayınca tabiri caizse anime bana aptalmışım gibi davranıyor hissi veriyor. Diğer yandan animelerde sık görülen bir problem bu, o yüzden bence çok da önemli değil. Sonuç olarak, hem sevecen hem de içten bir healing(iyileşme) animesi arıyorsanız kesinlikle tavsiye ederim! ÖN PUANLAMA:7.5/10