Raf Yorumu: Beyruha (@beyruha)

İran sinemasında kült sayılmasa da adı sıkça duyulan bu film, 'Allah Yakındır' dense de orijinal adı olan 'Khoda Nazdik Ast' sebebiyle daha çok 'Tanrı Yakındır' olarak bilinir. Biraz hayal kırıklığına uğradığımı söyleyebilirim. Leyla ile Mecnun efsanesinin fani olandan baki aşka…devamıİran sinemasında kült sayılmasa da adı sıkça duyulan bu film, 'Allah Yakındır' dense de orijinal adı olan 'Khoda Nazdik Ast' sebebiyle daha çok 'Tanrı Yakındır' olarak bilinir. Biraz hayal kırıklığına uğradığımı söyleyebilirim. Leyla ile Mecnun efsanesinin fani olandan baki aşka uzanan o derin maneviyatı işlenebilecekken, yapım, Şii ideolojisinin ve kilise mistisizmini çağrıştıran imgelerin kurbanı olmuş. Film boyunca izleyicinin zihnine adeta kazınan mühürler, türbeler ve dini ikonografiler hikayenin akışını ağırlaştırıyor. Özellikle kullanılan müziklerin Hristiyan melodilerine yakınlığı ve tasvirlerdeki teolojik riskler, filmin İslami dokusuyla tezat oluşturuyor. Sonuçta mesele, aşkın yüceliğinden koparılıp türbe eşiklerinde aranan bir mesaj kaygısına dönüştürülmüş. Aslında ilahi aşkın başlangıç noktası, kişinin kendi benliğidir. Arayış ve bu yoldaki her temas her öğreti bir paravan hükmündedir. Ardında görmeyi beklediğin ile bulacağın arasındaki muammada yeni sorular düşer gönlüne. Devşirme düşüncelerin refakatinde tanımlar değişmeye ve maneviyat yeniden şekillenmeye başlar. Ruhun tekâmül süreci ve yaratılış gayesine ulaşması ise bu serüvenin sonu değil hakiki başlangıcıdır. Şu bir gerçek ki; bahsedilen bu dönüşüm, ne bir mekanın ne de bir şahsın lütfuyla açıklanabilir; bu ancak çok daha yüce bir Kudretin işidir. Hülasa İran ve Irak bölgelerinde bu tür türbe ritüelleri ve bağlılığı oldukça kuvvetli. Camiler yerine ibadetler bu türbelerin çevresinde yoğunlaşır, İran filmlerinde bunu açıkça görebilirsiniz. Fakat tüm bunlara rağmen İran filmlerinin kendine has o yaşanmışlık hissi, hayatın içinden karakterize edilmiş oyunculuklar ile sizi içine çekiyor, hikayeye bağlıyor. Bazı sahnelere serpiştirilen şiirler filmin konusunu güçlendirmekten ziyade şahsen sanatsal yönünü ön plana çıkarma gayreti gibi geldi bana. Zeya ve Öğretmen Hanım arasındaki ilişki değildi beni etkileyen. Bu ilişkinin onları nereye götürdüğü.. Bir de zamanın insana neler getireceğini bilememesi ne garip. Tüm bu karmaşanın içinde, etkilendiğim yegane kısım, son sahnede Reza’nın dile getirdiği şu cümleler oldu: “Başka bir Leyla’yı arıyorum. kimsenin benden alıp götüremeyeceği. İstediğim zaman kendisiyle konuşabileceğim, bize her şeyden daha yakın olanın.. Eğer aşık olursan, başka kimseye muhtaç olmayacağın (O leyla’nın)…”