Beyruha 🌸 (@beyruha)

Birkaç haftadır ağırdan aldığım yapılmayı bekleyen işlerim, gayelerim vardı. Ve bu ertelemeler bir çeşit huzursuzluk oluşturuyordu. Bu sabah nefis terbiyesi üzerine bir derse tevafuk ettim. Dinledikçe sorunuma dair bir aydınlanma hissettim. Aslında ilk odak, başarılmak istenen şey değildi. Önce bünyede,…devamıBirkaç haftadır ağırdan aldığım yapılmayı bekleyen işlerim, gayelerim vardı. Ve bu ertelemeler bir çeşit huzursuzluk oluşturuyordu. Bu sabah nefis terbiyesi üzerine bir derse tevafuk ettim. Dinledikçe sorunuma dair bir aydınlanma hissettim. Aslında ilk odak, başarılmak istenen şey değildi. Önce bünyede, isteme/yapma fiilini müspet ölçüde yerleştirmekti. Yani nefsi eğitmeden, yola çıkmaya ikna etmeden arzuladığımız noktalara varmak çok güç. İlk olarak yolcuyu düzeltmeli ki istenilen hedefe yolculuk mümkün ve de sağlıklı olsun. Bahsettiğim o kıymetli dersin notlarını özetleyerek yazmak istiyorum. Biraz uzun fakat sabredip okursanız istifade edeceğinizi ümit ediyorum. Nefis Terbiyesi: Hadis-i şerifte Efendimiz ﷺ şöyle buyurmaktadır: "Rabbim beni terbiye etti ve ne güzel terbiye etti." Terbiye; bir şeyin olması gereken şekle, kıvama ve olgunluğa ulaştırılmasıdır. Efendimiz Aleyhissalatu Vesselam'ın üzerindeki bu terbiye tesiri, yalnızca Allah’a aittir ve O, mutlak tasarruf yetkisine sahiptir. Hatta Rabbimiz, bu terbiyenin tamamen Kendisine ait olduğunu göstermek için Efendimiz’i ﷺ küçük yaşta hem yetim, hem öksüz, hem de ümmî bırakmıştır. Şayet anne ve babası olgunluk yaşına kadar yanında olsaydı, belki de şöyle diyecektik: "Şu güzel ahlakı annesi Amine Annemizden, şu güzel ahlakı ise babası Abdullah'tan aldı." Ya da "Şöyle nitelikli bir kitap okudu da bu ahlakı edindi" diyecektik. Nihayetinde Muhammed Mustafa Aleyhissalatu Vesselam; o güzel ahlakın, şahsiyetin ve terbiyenin yalnızca Allah'a ait olduğunu yansıtan en mübarek aynadır. Özetle, hayatımıza yön veren temel parametreler nelerdir? İşte kişinin Rabbi, tam olarak hayatını kendisine göre şekillendirdiği o şeydir. Eğer bizi yönlendiren esaslar Allah’ın Kur'an'da beyan ettiği hakikatlerse Rabbimiz Allah'tır. Fakat hayatımızı Allah'ın rızası değil de başka hırslar veya korkular şekillendiriyorsa, Rabbimiz onlar haline gelmiş demektir. İşte Allah, bu hakikati kavrayıp idrak etmemiz için bizi bu dünya imtihan sahnesine göndermiştir. Demir terbiye edilir, bıçak; Un terbiye edilir, ekmek; Kum terbiye edilir, cam yapılır. Kısacası terbiye; bir varlığı hedeflenen kıvama getirmek ve ona istenen şekli vermektir. Bu hakikatin doğrudan insan ruhuna bakan çok önemli bir yönü vardır: Şayet ham bir odun terbiyeyi reddeder de "Bana dokunmayın, benliğime karışmayın, üzerimde keski veya bıçak izi istemiyorum" derse, alacağı birkaç kaçınılmaz darbenin ardından gideceği tek yer ateş olur. Fakat aynı odun gerekli terbiyeye razı gelip "Beni kesin, biçin, zımparalayın, vernikleyin; ben bu zahmete sabredeceğim" derse, bir sultanın sarayında baş köşeyi süsleyen muazzam bir masaya dönüşür ve yüzyıllarca el üstünde tutulur. İşte bizim nefsimiz de dünyaya geldiğinde tıpkı o ham odun kıvamındadır. Bütün mesele; terbiyenin getirdiği meşakkate sabredip bir sultan masası gibi değerlenmeyi seçmek ya da ham kalıp ziyan olmaya razı gelmektir. Şu dünyada terbiye sürecinden geçmeden kabul ettiğimiz hiçbir şey yokken, nefsin terbiyesiz kalması düşünülemez. Nefis de bir duygu olduğundan, ne kadar zor olursa olsun terbiye edilebilir. Nitekim insanoğlu sirklerdeki aslanları, kaplumbağaları, hatta karıncaları bile terbiye etmiştir. Nefsi dizginlemek bunlardan çok daha çetin olsa da kesinlikle mümkündür. Nefsi neden terbiye etmek zorundayız? Çünkü onu tamamen söküp atamayız. Terk edemediğimiz bir duyguyu mecburen eğitmekle mükellefiz. Bu, güneşin varlığından bile daha kıymetli bir meseledir. Bir tehlikeli mesele de enaniyettir. Enaniyet, insanın kendi “ben”ini ve nefsinin isteklerini hayatın odak noktası haline getirmesidir. Kişinin benliğinde enaniyetin kökleşmesinin temel sebebi, nefsini terbiye etmeyip serbest bırakmasıdır. Şu ayrımı iyi kavramak gerekir: Kendini başkalarından üstün görüp büyüklenmeye kibir denir. Ancak bir insanda kibir olmadığı hâlde güçlü bir enaniyet bulunabilir. Örneğin bir kişi kimseden kötü konuşmaz, gıybet etmez, yalan söylemez; fakat odasına çekilip saatlerce vaktini boş işlerle tüketir. Bu insan kibirli değildir ama enaniyetlidir. Çünkü Allah'a kulluk etmek varken tamamen kendi canının istediği gibi yaşamaktadır. Küfür, ucup (kendini beğenme), riya ve gösteriş gibi bütün manevi hastalıklar bu enaniyet toprağında yeşerir. Dolayısıyla nefis terbiyesinde üstesinden gelinmesi gereken asıl mesele enaniyettir. Nefis, hakikat anlatılırken farklı metaforlara benzetilir: Yer yer köpeğe, yunus balığına, akrebe, yılana.. Fakat onun doğasını anlamak için en uygun benzetmelerden biri de yabani attır. Nefsin yapısı gereği arzuladığı şey hayvani bir serbestliktir: "Yiyeyim, içeyim, gezeyim; ama kimse bana karışmasın, benim irademin üstüne başka bir irade koymasın." Nitekim dağdaki yabani atlar da evcilleşmek istemez, sürekli kaçar. Çünkü üzerlerine gem vurulduğu anda dizginlerin süvarinin eline geçeceğini bilirler. Nefis de tıpkı o yabani at gibi kuralsız, sınırlandırılmamış hayvani bir hürriyet arayışındadır. Üzerinde hiçbir otorite kabul etmek istemez; yönlendirilmeye gelemez, uyarılmaktan hoşlanmaz. Hiçbir kurala ve disipline girmemeyi özgürlük zanneder. Oysa bir iradeye tabi olmaksızın sadece içgüdülerle hareket etmek, özgürlük değil hayvaniyettir. Mutlak hürriyet yalnızca hayvanlara mahsustur ve bunun kaçınılmaz sonucu vahşettir. İnsanın hürriyeti ise sınırlıdır. Nitekim Risale-i Nur’da bu hakikat şöyle ifade edilir: "İnsanlar hür oldular ama yine Abdullah'tırlar." Yani ne kadar özgür olurlarsa olsunlar, neticede Allah’ın kuludurlar. Gerçek kulluktaki lezzeti ve gücü tadan hakiki müminler ise bu bağlılığı en büyük özgürlük saymış ve şöyle demişlerdir: "Ben senin zindanında olduğum günden beri hür ve özgürüm." Bizim asıl komutanımız kalbimizdir. İçimizdeki mekanizmada süvari kalbi, at ise nefsi temsil eder. Kontrol nefse geçtiğinde artık insan ona binemez; aksine nefis insanın sırtına biner. Kimin kime bindiği ise tamamen gittiği yönden anlaşılır. Eğer at başını alıp çayıra, ahıra, yani yemeye ve rahata gidiyorsa kontrol attadır; yok eğer at cihada, hakikate ve hayra koşuyorsa kontrol süvaridedir. Sabah gözümüzü açtığımızda zihnimizi yalnızca "Ne yesem, ne giysem, nereye gitsem, rahatımı nasıl sağlasam?" düşünceleri kaplıyorsa, kontrol tamamen atın elindedir. İnsanlar buna özgürlük der; oysa at serbest kalırken süvari olan ruh mahkûm olmuştur. Süvari "Beni Kur'an'ın hakikatleriyle besle" diye haykırırken, at "Boş ver, hiç sorumluluk alma" diyerek dizginleri ele geçirir. Bütün yetkiyi içindeki hayvana devredip onun isteklerine mahkûm yaşamak özgürlük değil, esarettir. Nefsine her uyan insan imanını kaybetmiş midir? Şüphesiz hayır. Buradaki mesele imansızlık değil, hayvaniyetin insaniyete galip geldiği bir mağlubiyettir. Süvari olan kalbin gücü, at olan nefsi dizginlemeye yetmez. İradeyi kullanmadan süvariyi güçlendirmek imkansızdır. Kontrolden çıkan at için "gemi azıya aldı" denir. Bu atı terbiye etmek için önce yemini, sonra gemini çekmek; yani nefsin beslendiği kanalları kesmek gerekir. Eskiler bunu kıllet-i taam (az yeme), kıllet-i kelam (az konuşma) ve kıllet-i menam (az uyuma) ilkeleriyle uygulamışlardır. Esas olan nefsi öldürmek değil, yönünü hayra çevirerek ıslah etmektir. Unutulmamalıdır ki atın maması süvariyi doyurmaz; ruhun ve kalbin açlığı bedensel zevklerle giderilemez. Süvarinin gerçek gıdası ancak imandır. İnsan-ı kâmil olma yolculuğu üç temel kulvarda ilerler: nefsin tezkiyesi (temizlenmesi), kalbin tasfiyesi (saflaştırılması) ve aklın nurlandırılması. Tarih boyunca bu manevi terbiyeyi sağlamak adına iki büyük ekol öne çıkmıştır: Şah-ı Abdülkadir Geylânî Hazretleri’nin öncülük ettiği Kadirilik ve Şah-ı Nakşibend Muhammed Bahauddin Hazretleri’nin kurduğu Nakşilik. Bu iki yol arasındaki temel fark, yöntemsel önceliklerinde yatar. Kadirilik ekolü nefis merkezlidir; Nüfus-ı Seb'a (nefsin yedi mertebesi) üzerinden nefsin arındırılmasını hedefler. Amaç, atı (nefsi) perhiz ve riyazetle güçsüzleştirerek süvariyi (kalbi) esir almasını engellemektir. Bu yüzden zikirleri, adeta nefse hitap edercesine cehrî (sesli) icra edilir. Nakşilik ekolünde ise merkezde kalp vardır. Latife-i Aşara (on manevi merkez) anlayışıyla süvariyi (kalbi ve ruhu) güçlendirmeyi esas alırlar. Zikir, ilim, evrad ve hizmet vasıtasıyla ruh o kadar kuvvetlendirilir ki, at ne kadar güçlü olursa olsun dizginlenebilir hâle gelir. Bu nedenle zikirleri, doğrudan kalbe hitap eden hafî (gizli/sessiz) tarzda yapılır. Günümüzde insanlar ilk olarak nefislerinden veya kalplerinden değil, akıllarından bozuluyorlar. Gençlerin ve öğrencilerin ateizme veya deizme kaymasının sebebi nefsani bir arzudan önce aklın vesveselerle zehirlenmesidir. Zübeyr Gündüzalp'in bir sözü vardır, "Eski zamanda dalalet cehaletten geliyordu. Bu zaman dalaleti ise Kur'an'a ve imana taarruz fen, felsefe ve ilimden geliyor. Bunun izalesi müşküldür." Çünkü amele dönüşmeyen, faydası olmayan ve kalbe dokunmayan ilim, insanı sadece gaflete götürür. Osmanlı’nın son dönemlerindeki gerilemenin en büyük sebeplerinden biri de ilmiye sınıfının bozulmasıdır. Peygamber Efendimiz ﷺ Tirmizî’de geçen hadis-i şerifinde boşuna şöyle buyurmamıştır: "Faydasız ilimden Allah'a sığınırım." Evet, kalp hala komutandır; ancak akıl çok büyük bir pay sahibi olmuştur. Bu yüzden nefsi tezkiye etmek ve kalbi güçlendirmekle birlikte, aklı da mutlaka iman hakikatleriyle nurlandırmak zorundayız. Aklın nurlandırılması bu asırda bu kadar hayati bir noktaya geldiği için, dönemin en büyük ibadeti tefekkür olmuştur. Hadis-i şerifte şöyle buyrulur: "Bir saat tefekkür, bir yıl nafile ibadetten hayırlıdır." Rabbim beni niye gönderdi, neyden memnun olur, bir kuşu neden yaratmış diye dalarak düşünmek bu asırda aklın nurlanması için en önemli ibadet kaynağıdır. Dünyada birçok ilme ve makama sahip olurken, bizi yaratana dair iman hakikatlerinde aynı derinliğe ulaşamıyorsak kendimize yazık ediyoruz demektir. | Nefis Terbiyesi Dersi - Mehmet Yıldız | Notlarım Buraya kadar okuduysanız nefis terbiyesinde maşallahınız var diyebiliriz. Selametle. :)

beyruha 6 days ago

Hatıralarım

Hasan El Benna

1 Gönderi

Hayranlıkla okuduğum, biraz da içeriği yoğun olduğu için ağırdan alarak ilerlediğim bir kitaptı. İrdelemeye kalksam epey uzun bir yazı çıkar hatta bu beni de aşar. O sebeple genel hatlarıyla anlatayım. Eser, 20. yüzyılın etkili liderlerinden Hasan el-Benna'nın, hem kendi hayatını,…devamıHayranlıkla okuduğum, biraz da içeriği yoğun olduğu için ağırdan alarak ilerlediğim bir kitaptı. İrdelemeye kalksam epey uzun bir yazı çıkar hatta bu beni de aşar. O sebeple genel hatlarıyla anlatayım. Eser, 20. yüzyılın etkili liderlerinden Hasan el-Benna'nın, hem kendi hayatını, hatıralarını hem de kurucusu olduğu İhvan-ı Müslimin yani Müslüman Kardeşler hareketinin doğuşunu ve dönemin Mısır toplum yapısını birinci elden tanıklıklarla anlatan tarihsel bir otobiyografi. Hayatının büyük bölümü Müslüman Kardeşler ile şekillendiği için kitap, daha çok teşkilatın iç dinamiklerini ve işleyişini anlatıyor. 6 kişiyle mütevazı bir şekilde başlayan bu hareket çok kısa bir süre içerisinde profesyonelliği, istikrarı ve organizasyonu kabiliyet edinip muazzam bir cemiyete dönüşmüş. Kendi içindeki disiplini ve ileriye dönük faaliyetleriyle; sadece toprakların sömürüldüğü değil, zihinlerin de işgal altında olduğu 1920'li yıllarda adeta ümmeti gaflet uykusundan uyandırmış. Halkın sorunlarıyla yakından ilgilenmiş, sosyal, kültürel, dini ve ticari alanlarda ciddi adımlar atmış. Diğer ülkelerdeki Müslüman cemiyetlere örnek olmuş. En önemlisi de Müslümanlara, kendi İslami kimliklerinden kopmadan, birlikte çalışkan ve üretken kalabileceklerini; dünya sahnesinde kendi haklarını savunacak kadar güçlü olduklarını hatırlatmış. Şüphesiz bu başarı öncelikle Allah’ın izniyle sonra Hasan el-Benna’nın takvası, yumuşak tabiatı ve şeriata sıkı sıkıya bağlılığı sebebiyleydi. Taviz vermeyen, öncü, ümmeti dert edinmiş olması onu sorumlusu olduğu görev ve insanlara karşı etkin bir lider yaptı. Bununla beraber Allah’ın dinine hizmet etme arzusunda fedakar arkadaşlarının olması da bir diğer önemli başlıktır. Kitapta onlar hakkında da duygulandırıcı hatıralar anlatılır, çok ince şeyler.. Onun döneminde Hilafetin ilgası, Osmanlı topraklarının manda rejimlerince harita üzerinde pay edilmesi, Filistin’in adım adım işgali, Sovyetler Birliği’nin Orta Asya Müslümanlarını bastırması ve Batı’da radikal ideolojilerin yükselişiyle resmen güç ve irade el değiştirdi. İşte Hasan el-Benna’nın Mısır'da, Şekib Arslan’ın Lübnan/İsviçre’de, Muhammed İkbal’in Hindistan/Pakistan’da ortaya koyduğu çaba, sadece bir siyasi hareket değil, dünya çapında savrulan ve özgüvenini yitiren Müslüman kimliğini yeniden ayağa kaldırma mücadelesiydi. Bu tür şahsiyetleri tanımak beni ciddi manada şevklendiriyor. Zira bizi kuşatan sıkıntıların etrafında ördüğümüz çözümlerin realitesini ispatlıyor. Özetle kitap, sadece kişisel bir anı kitabı değil; "nasıl organize ve şuur sahibi Müslüman olunur?" sorusuna verilmiş gür ve etkili bir cevaptır. Batılı araştırmacıların, muhalif siyasilerin dahi takdirle bahsettiği bu davanın özünü ve her bir ferdin adanmışlığını anlamak adına okunmalı. Vakıflar, dernekler vs. oluşumlar bu stili kılavuz edinmeli; kişiler de bireysel hayatlarında ilham almalı. Ki umut edilen ilahi rıza ve nizama kavuşmalı. Tıpkı Hasan el-Benna gibi. Nitekim biz onun bu yoldaki değerini ve bıraktığı izin derinliğini, suikastle şehit edilmiş olmasından çok net anlıyoruz… “Yarınlar yorgun olanların değil rahatından vazgeçenlerin olacaktır. Ey Allah için koşanlar daha hızlı koşun! İşimiz vaktimizden çoktur.” (Hasan el-Benna)

beyruha 1 week ago

Bilim Tarihi Sohbetleri

Fuat Sezgin

2 Gönderi

Kitap söyleşi formatında yazıldığı için okuması son derece keyifliydi. Hem dünyaca ünlü bilim tarihçimiz Prof. Dr. Fuat Sezgin gibi çok değerli bir şahsiyeti daha yakından tanıdım hem de onun İslam Bilim Tarihine dair değerli araştırmalarına kapı araladım. “Eğer geçmişi adam…devamıKitap söyleşi formatında yazıldığı için okuması son derece keyifliydi. Hem dünyaca ünlü bilim tarihçimiz Prof. Dr. Fuat Sezgin gibi çok değerli bir şahsiyeti daha yakından tanıdım hem de onun İslam Bilim Tarihine dair değerli araştırmalarına kapı araladım. “Eğer geçmişi adam gibi öğrenirsek belki bir miktar aşağılık kompleksinden ve boş böbürlenmelerden kurtuluruz.” diyen Sezgin Hocanın gayesi; yalnızca bilime katkı sunmak değil, İslam alemine yitirdiği özgüvenini hatırlatmak ve bu medeniyetin zenginliğini henüz farkında olmayan dünyaya tanıtmaktı. Ve biz haberdar olmasak da hocamız büyük ölçekte başarılı da olmuş. Bilimsel belgeler ve somut modellerle Doğu medeniyetinin bilim tarihindeki kurucu rolünü tüm dünyaya ispatlamış. Ona göre bilimler, insanlığın ortak malıdır. Yani bilimin tek bir medeniyete ait olmadığını, insanlığın ortak mirası olduğunu; İslam bilginlerinin Antik Yunan, Hint ve Mezopotamya birikimini alıp geliştirerek Batı’ya aktardığını vurgulamıştır. Bu öğretilerin yanında benim kazanımlarımdan biri de oryantalistlere dair en geniş bilgimi bu kitapla edinmek oldu. Matematiksel coğrafya, mekanik, filoloji gibi alanlardaki tarihi birikim ve süreçleri ilk kez bu derinlikte öğrenme fırsatı buldum. Bir diğer üzerinde durulmaya değer konu ise hocanın çalışma prensibi.. İnanılmaz bir tempo ve planlı bir hayat nizamına sahipmiş. Kendisi dile getirmekten kaçınsa da araştırmalarına bir vasıta gördüğü için 27 dil öğrenmiş. Yanlış hatırlamıyorsam söyleşide bahsediyordu, Peygamberimizin “İki günü birbirine eşit olan aldanmıştır(ziyandadır)” sözünü motto edinmiş. Bence bunun meyvesidir tüm başarıları. Ömrünü vakfederek yazdığı 17 ciltlik eserini inşaallah bir gün incelemek de nasip olur. Mesela kendisinin İstanbul’daki İslam Bilim ve Teknoloji Müzesi onlarca yıllık çalışma ve şahsi girişimleriyle bizzat hazırladığı, alanında Türkiye'nin ilk müzesidir. İstanbul’daki o müzeye gitme şansım henüz olmadıysa da kendi şehrime gelen Müslüman Bilim Adamları gezici sergisinde bu icatların benzer prototiplerini görmek, deneyimlemek; Müslüman Bilim Adamları hakkında daha önce duymadığım şeyler öğrenmek nasip oldu. Gerçekten harika bir çalışmaydı. Özetle, bilimler tarihine giriş kitabı olarak düşünebileceğimiz tarzda hazırlanmış, emek edilmiş bu eser gerçekten kıymetli. Kendisiyle söyleşi yapan Sefer Turan’ın da belirttiği gibi kitap bazı konularda yer yer tekrara düşse de bu tekrarlar sıkıcı değil aksine pekiştirirci bir unsur. Kısa yoldan çok değerli bilgiler öğrendiğimi düşünüyorum. Dev bir bilginin zihin dünyasından ilham almak istiyorsanız bu kitap mutlaka kütüphanenizde olmalı.

beyruha 1 week ago

🎬SİNYAL Filistin özelinde hafızamızı tazelememiz gereken şu günlerde, bir kısa belgesel filmden bahsetmek istiyorum. SİNYAL , 2010 yılında insani yardım amacıyla yola çıkan Gazze Özgürlük Filosu'na, İsrail’in uluslararası sularda düzenlediği saldırı etrafında gelişen olayları anlatıyor. Filmde, yardım gemisine yapılan baskını…devamı🎬SİNYAL Filistin özelinde hafızamızı tazelememiz gereken şu günlerde, bir kısa belgesel filmden bahsetmek istiyorum. SİNYAL , 2010 yılında insani yardım amacıyla yola çıkan Gazze Özgürlük Filosu'na, İsrail’in uluslararası sularda düzenlediği saldırı etrafında gelişen olayları anlatıyor. Filmde, yardım gemisine yapılan baskını örtbas etmek amacıyla dünya medyasına görüntü ve ses ulaştıran frekansların siyonist askerlerce nasıl hedef alındığını ve geminin reji odasında bu canlı yayının kesilmemesi adına canları pahasına bir grup insanın nasıl direndiğini izliyoruz. Bu saldırı sonucunda maalesef 10 Türk vatandaşı katledildi, onlarca kişi yaralandı. Filodaki 6 yardım gemisine de İsrail tarafından el konuldu.. Mavi Marmara hadisesinin yalnızca en çarpıcı kesitlerinden birinin 19 dk gibi bir sürede anlatılmasıyla bile filonun duygu yükünü derinden hissettim. Öyle oyunculuklar değildi dikkat ettiğim, gerçekte yaşanmış olmasıydı beni sarsan. Yücel Arzen’in bestelediği müziklerle de ayrıca duygulandım. Ve yeniden o tarihe gidip araştırmalar yaptım. Benim için anlamlı bir güncelleme oldu. Fakat daha fazlası gerekli. Yaşananların tüm olay örgüsüyle sinemaya aktarılmasının, duruma vakıf olmayan, bilgi eksikliği taşıyanlar adına gerektiğini düşünmekteyim. Zira gemideki filonun tüm samimiyetini, özellikle bu fikrin yapı taşı olan sebeplerin, kişilerin kendi hayatları, kararları ve fedakarlıkları üzerinde ilerleyişini; adım adım sürecin işleyişini ücra köşelerde kalmış bir kaç makalede okumaktan öte, beyaz perdede de görmek bizlere Mavi Marmara’nın yükünün de rotasının da içindeki manidar gayeleri daha güçlü hissettirmesi ve bizlerin de aynı farkındalık kıvamına gelmesi için büyük önem arz ediyor. Peki bu gemide yaşanan trajediden sonra neler izledik? Uluslararası kamuoyunun, BM, AB gibi dünya yönergesinde söz sahibi olan “güçlü” entegrasyonların bu insanlık suçuna verdikleri cılız tepkilerle sınıfta kaldığını, İsrail’in kan parası ile bu yaşananlara sünger çekme çabasına karşın şehit ailelerin verdiği mücadelenin sessizce bastırılmaya çalışılmasını, bizzat ülkemiz siyasilerince yüz üstü bırakılmasını izledik. Bu kısmi tablo, 16 yıl önce yaşananları tam anlamıyla yeniden hatırlatmayı değerli kılıyor. Bunları uzunca yazmazdım ama bu tür uluslararası yaşanan gerginliklerde ülke liderleri, hükümet, politikacılar ve ileri gelen bürokratlar için neyin önemli olduğunu ve bu süreci kimlerin ne yöne çektiğini görmemiz de şart. Zira tarih tekerrürden ibaret. 2010 yılında Mavi Marmara gemisinde yaşananlar her şeyden önce insani bir meseleydi. Ama kimse olayı bu ciddiyetle incelemedi. Devletler siyasi, yatırımcılar ekonomi dengesinin şaşmasından korktular; uğraşmaya dahi değer bulmadılar. Bu yüzden tüm bu yaşananların ve tutumlarının öncelikle kendi hukuki normlarıyla çakışmalarına bile bakmadılar baksalardı mahkemelerde davalar, İsrail’e ambargo ve yaptırımlar görmemiz gerekecekti. Çıkarlar daha üstün geldi. Kimse, ölümün afilli denekleri haline getirilen, yıllardır kuşatılmış Gazze’ye, kan söktürülen Filistin’e ve onlara yardım eli uzatmak adına her dinden, dilden ve ırktan oluşan yüzlerce gönüllü yardımseverin hiçbir tehdit oluşturmadığı halde zalimce püskürtülmesine ses çıkarmadı. Yas tutalım demiyorum ama yaşananları asla unutmayalım. Çünkü unutmak ölüm sarhoşluğu getirir her sağlıklı bünyeye. Bu yüzden bize düşen; kardeşlerimizin çizdiği rotada, açıldıkları sularda onların izinden giden yeni Mavi Marmara’lara, konvoylara madden ve manen destek olmaktır. Nasıl mı? Dua, parasal destek, boykot, farkındalık oluşturmak vb. bir çok şey sayılabilir fakat en önemlisi Allah için koşturmaya hazır, enerjisi yerinde, aranan kişi olalım. Yetişelim, yetiştirelim. Direnç geliştirelim. Bir fert olarak her gayretimizi değerli görüp hazır ve nazır bulunalım. Zira Rabbimiz buyuruyorki: “Gevşemeyin, hüzünlenmeyin; eğer inanıyorsanız üstün gelecek olan sizlersiniz.” (Âl-i İmrân, 139) 8 ülkede düzenlenen uluslararası film festivallerinden ödül almış bu kısa filmi izlemek isteyenler YouTube’a “Sinyal Mavi Marmara” yazarak ulaşabilirler. Dünyamızdaki yıkıcı aykırılıklara, İçimizdeki soluksuz haykırışlar dolusu bir soru: “Şehadet mi, annem mi?”

beyruha 1 week ago

Bazen öyle bir an gelir ki, sadece bir kaç satırla Allah’a tüm meramımızı anlatmak isteriz. Kimi zaman da hakkımızda neyin hayırlı olduğunu, Rabbimizden ne istememiz gerektiğini kestiremeyiz. Ellerimizi açsak da zihnimizden geçenleri toparlayıp bir türlü duaya dökemeyiz. Bu tür durumlarda…devamıBazen öyle bir an gelir ki, sadece bir kaç satırla Allah’a tüm meramımızı anlatmak isteriz. Kimi zaman da hakkımızda neyin hayırlı olduğunu, Rabbimizden ne istememiz gerektiğini kestiremeyiz. Ellerimizi açsak da zihnimizden geçenleri toparlayıp bir türlü duaya dökemeyiz. Bu tür durumlarda dua etmek ya da duayı şekillendirmek güçleşebilir. Peki, bu arzularımızı tek bir çatıda toplayan harika bir dua olduğunu söylesem.. Ebu Ümame (ra) anlatıyor: “Resulullah ﷺ öyle çok dua ederdi ki bir kısmını ezberleyemezdik. ‘Ey Allah'ın Resulü, çok dua ediyorsun bir kısmını ezberleyemiyoruz.’ dedik. Bunun üzerine şöyle buyurdu: Size bütün bunları kapsayan bir dua öğreteyim mi? Şöyle dersiniz: 📌Allah'ım! Senden, Peygamberin Muhammed'in ﷺ dilediği hayırlardan biz de isteriz. Peygamberin Muhammed'in ﷺ sana sığındığı kötülüklerden biz de sana sığınırız. Yardım edecek olan sensin. Sonunda sana ulaşacağız. Günahtan kaçacak güç, ibadet edecek kuvvet ancak Allah’ın yardımıyla kazanılabilir. (Tirmizi) Alimler bu hadisi, iyiliği isteme ve kötülükten sığınma konusunda en kapsamlı dua olarak kabul etmişlerdir. Çünkü Peygamberimiz'in ﷺ ettiği binlerce duayı tek potada toplayan kuşatıcı bir duadır. Aynı zamanda bu dua, Sevgili Peygamberimize ﷺ verilen "Cevâmiu'l-Kelim" (az sözle çok mana ifade etme kabiliyeti) mucizesinin en bariz örneklerinden biridir. Yine bununla beraber, Peygamberimizin ﷺ istediği şeyde asla şer veya yanılgı olmayacağı için bu dua "en emniyetli dua" olarak görülmüştür. Nitekim insanın kendi aklıyla ve arzularıyla istediği şeylerin bazen kendisi için şer olabileceği malumdur. Bu duada ise kul, Peygamber’in ﷺ hikmetli isteğine ittiba eder. Fakat bu durum bizleri dua hususunda tembel ve aceleci de yapmamalıdır. Resulullah’ın dualarını devamlı okumakla beraber süslü cümlelerin ardına sığınmadan kendi içten ifadelerimizle de dualar etmeli; Rabbimizle aramızda özel bir bağ haline getirmeliyiz. Nitekim Kur'an-ı Kerim'de şöyle buyrulur: “Rabbinize yalvara yakara ve için için (samimiyetle) dua edin...” (Ârâf, 55) Not: Bu rivayetin daha uzununu ve daha kapsamlı olanını Aişe (r.anha) validemiz, Peygamber Efendimizin ﷺ kendisine öğrettiği dua diyerek şöyle nakleder: 📌“Allahım! Ben hayrın her çeşidini; âcil olanı ve geç olanı, bildiğim ve bilmediğim her türlü iyiliği Sen’den istiyorum. Her türlü şerden; âcil olanından ve geç olanından, bildiğim ve bilmediğim bütün kötülüklerden de Sana sığınıyorum. Allahım! Ben Sen’den, kulun ve Peygamberinin istediği hayrı istiyorum. Kulun ve Peygamberinin sığındığı şerden de Sana sığınıyorum. Allahım! Ben Sen’den cenneti ve cennete yaklaştıran söz veya ameli diliyorum. Cehennem ateşinden ve cehenneme yaklaştıran söz veya amelden de Sana sığınıyorum. Benim için hükmettiğin her kaza (ve kaderi) de hayırlı kılmanı niyâz ediyorum.” (İbn-i Mâce, İbn-i Hanbel) Not 2: Bu duaları Türkçe mealiyle okumak dışında Arapça aslı ile ezberlemek de ayrıca faziletlidir. Yakarışı bu iki lisanla taçlandırmak şüphesiz en güzel olanıdır. 🌿

beyruha 2 weeks ago

Ne düşlediğimi gördüğümde aradığım kadar bulmayı istemem gerektiğini de anlamıştım. Varlık ile yokluğun arasında kısa nöbetler geçirir zaman zaman zihnim. Ama ne yokluğu kabul eder benliğim ne de tümüyle varolmayı. Sadece sonsuzu kucaklayacak bir hayatı kavga vermeden elde edemeyeceğimi öğrendim.…devamı

beyruha 2 weeks ago

İskilipli Atıf Hoca

Mesut Uçakan

1 Gönderi

- Hoca! Başındaki sarık da çaput, şu şapka da. Onu çıkarıp bunu giysen ne olur? + Reis bey, arkanızdaki bayrak da çaput, İngiliz bayrağı da. Bunu çıkarıp onu assanız ne olur?! Film temelde, Cumhuriyet dönemi İstiklal Mahkemeleri yargılamalarını ve İskilipli…devamı- Hoca! Başındaki sarık da çaput, şu şapka da. Onu çıkarıp bunu giysen ne olur? + Reis bey, arkanızdaki bayrak da çaput, İngiliz bayrağı da. Bunu çıkarıp onu assanız ne olur?! Film temelde, Cumhuriyet dönemi İstiklal Mahkemeleri yargılamalarını ve İskilipli Atıf Hoca'nın idamına giden sürecini anlatıyor. Merhum İskilipli Atıf Hoca, Osmanlı’nın son dönemi ile Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk yıllarında yaşamış müderris, din adamı ve yazardır. Yazdığı risale ve sarık/cübbe/şapka konusundaki tutumu nedeniyle taviz vermeyerek, inandığı değerler uğruna idamı göze almıştır. Onunla ilgili biyografik kaynaklarda aktarılan sarsıcı bir hatıra vardır: İdamından önceki gece, hücresinde mahkemeye sunacağı savunmasını yazarken uykuya dalar. Rüyasında Peygamber Efendimiz’i ‎ﷺ görür. Kendisine, "Yanımıza gelmek varken neden hâlâ savunma yazmakla uğraşıyorsun?" diye buyrulur. Uyanınca oda arkadaşı Tahirülmevlevî’ye rüyasını anlatıp "Bizim hükmümüz öte tarafta verilmiş" diyerek savunma kâğıtlarını yırtar ve mahkemede savunma yapmaz. Neticede 1926 yılında idam edilir. Kanun çıkmadan önce yazılmış bir kitaptan dolayı bir alimin idam edilmesi büyük bir hukuk faciası ve cumhuriyet tarihinin acı bir mağduriyetidir. Yüzlerce insanın hayatına mal olan bu yargılamaların nedeni, "çağdaşlaşma ve medeniyet" adı altında dayatılan bir şapkayı giymemekti. Evet, bu cümle ne kadar da ironik değil mi.. Ancak biliyoruz ki kılık-kıyafet sadece bir bahaneydi. Asıl amaç, imanlı bir milleti sindirme, silikleştirme; müstakil duruşunu yok etmek projesiydi. En korkuncu ise, Atıf Hoca’nın idam edildikten sonra ibret-i alem için başına şapka geçirilmesiydi.. O dönemin (1920-1927) radikal modernleşme baskıları ve İstiklal Mahkemeleri’nin hukuku aşan yetkileri halka da son derece karanlık ve zor günler yaşatmıştır. Şapka meselesi dışında çeşitli sebeplerce masum binlerce insan idam edilmiştir. Hükümetle ters düşen, bunu dile getiren veya bu doğrultuda iftiraya uğrayan kim varsa, hepsi bu mahkemelerde yargılandı. Bu mahkemelerde savunma makamı da, tanık da yoktu. Verilecek kararlar daha mahkeme başlamadan belliydi. Bu nedenle duruşmalar genelde "sanıkların idamına, tanıkların bilahare dinlenmesine" cümlesiyle bitiyordu. Bu kararları verenlerin cezaları ise asıl Mahkeme’de görülecektir biiznillah. Tüm bu sürecin sembol şehitlerinden ve mazlum alimlerinden biri olan İskilipli Atıf Hoca’ya Allah’tan rahmet diliyorum. Ve ek olarak film, sadece İstiklal Mahkemeleri’nin bir eleştirisi değil, aynı zamanda icra ettiği mesleğin insani ve vicdani boyutunu sorgulayan bir avukatın da hikayesi. Yaşananların üzerinden yetmiş yıla yakın zaman geçmiştir. Arşivleri inceleyen avukat, resmi anlatı ile ulaştığı tarihi gerçekler arasındaki derin çelişkilerle yüzleşir. Bir iade-i itibar davası açarak Atıf Hoca ve onun gibi nicelerinin haksızlığa uğradıklarını kanıtlamaya çalışır. Sürdürdüğü araştırmalar ve tanıklarla yaptığı görüşmeler, avukatın kendi iç dünyasında büyük bir değişim başlatır. Bir yanda hakkı savunma çabası, diğer yanda kendi seküler yaşamındaki tezatlarla yüzleşmesi filmde güzel aktarılmış. Avukatın yaşadığı o ruh sancılarını, adalet arayışındaki samimi heyecanını gerçekçi biçimde hissettim. Ve nihayet Şubat 2012'de İskilipli Atıf Hoca'nın adı bir devlet hastanesine verilmiştir ve dönemin idneticileri bu adımı bir "iade-i itibar" olarak nitelendirmiştir. Sonuç olarak bu yapım, yalnızca bir biyografi değil, dönemin ağır koşullarına ve o döneme tanıklık eden insanların acılarına da ayna tutan bir film.

beyruha 2 weeks ago

Seher vakti, Mescid-i Nebevi’de gündüzün telaşı başlamadan hemen öncesi hususi bir andı. Bu vakitlerde, sabah namazının ardından Resulullah ﷺ ashabını dinlerdi. Sahabiler gördükleri rüyaları O’na anlatır, O da bu rüyaları tabir ederdi. O zamanlar henüz bekar bir delikanlı olan Abdullah…devamıSeher vakti, Mescid-i Nebevi’de gündüzün telaşı başlamadan hemen öncesi hususi bir andı. Bu vakitlerde, sabah namazının ardından Resulullah ﷺ ashabını dinlerdi. Sahabiler gördükleri rüyaları O’na anlatır, O da bu rüyaları tabir ederdi. O zamanlar henüz bekar bir delikanlı olan Abdullah bin Ömer de bu meclisin mütevazı sakinlerindendi. Anlatılanları büyük bir heves ve gıptayla dinler; içten içe kendisi de bir rüya görmeyi, o rüyayı Efendimiz’e ﷺ anlatabilmeyi çok isterdi. Hakikaten de içine yer eden Peygamber aleyhisselama rüya tabiri ettirme arzusunu bir gün uyumadan evvel yinelemiş ve "Allah'ım eğer ben iyi biri isem bana öyle bir rüya göster ki Resulullah ﷺ benim için onu tabir etsin." diyerek Mescid’de uykuya dalıvermişti. Sonrasını kendisinin lisanından dinleyelim: “Rüyamda iki melek beni cehenneme götürdüler. Baktım ki o, kuyu duvarı gibi örülmüş olup kuyununki gibi kenarlarında iki direği vardı. Bir de baktım ki orada kendilerini tanıdığım bir kısım insanlar da bulunuyor. Hemen: «–Cehennemden Allah’a sığınırım! Cehennemden Allah’a sığınırım!» diye haykırmaya başladım. O sırada bir başka melek gelip bana: «–Korkma sana bir şey olmayacak!» dedi.” Dehşete kapıldığı bu rüyadan uyanan Abdullah’ın kendine gelmesi zaman almıştı. Ardından hemen bu rüyasını biraz çekinerek çokça da merak ederek hem ablası hem Rasulullah’ın eşi Hafsa'nın yanına giderek anlattı. O da Allah Resulüne ﷺ aktardı. Bunun üzerine Efendimiz ﷺ şöyle buyurdu: “Abdullah ne güzel ve ne iyi bir adamdır! Bir de geceleyin namaz kılmış olsaydı!..” Nakledilir ki, Abdullah bin Ömer o günden sonra çok az uyuyup, gecenin büyük bir kısmını ibadetle geçirmiştir. (Buhârî) Rüyaların fıkhi karşılığı veya bilimsel açıdan muamması üzerene konuşmayacağım bu yazımda. Daha çok bizler üzerinedeki anlamını yorumlamaya çalışacağım. Bazen rüyalar sadece rüyadır. Hatta İslam’da rüya ile amel edilmez diye de bir kaide vardır. Çünkü günümüzde bu konu suistimale pek açıktır. Her görülen rüyanın ehil olmayan insanlarca ve temelsiz kaynakladan tabire kalkışılması yani sürekli bir anlam arayışı lüzumsuzdur. Zira, Şeytani, Nefsani ve Rahmani olan temelde üç rüya çeşitinden çoğu kez ilk ikisine muhatap kalırız. Fakat bazen Rahmani rüyalar görmekte mümkündür. Sahih rüyalar Allah’ın kullarına bir ikramıdır. Sanılanın aksine gaybdan haber almaktan ziyade; kulun istikamet üzere olduğuna dair ilahi bir müjde ya da olması gerektiğine dair bir ikazdır. Tıpkı Abdullah bin Ömer’in rüya görmekteki muradının iyi bir insan olup olmadığına dair duyduğu o samimi endişe gibi... O, gördüğü rüyayı ve Efendimiz'in ﷺ kelamını doğrudan bir nasihat bildi ve o nasihate ömrüyle kulak verdi. Bu örnekte görüldüğü üzere Rahmani ikaz rüyalarının amacı insanı mahzun etmek veya korkuyla felç etmek değil; kulun elinden tutup onu daha yüksek bir kulluk makamına taşımaktır. Zamanında bir arkadaşım bana gördüğü bir rüyasını anlatmıştı. Onu dinlerken epey heyecanlanmıştım. Pek güzel, manevi bir rüyaydı. O dönemde henüz namaz ve diğer İslami esaslarda düzen kurmaya çalışan biri için resmen ilahi bir çağrı taşıyor diye düşünmüş, Allah’ın onun hayatı özelinde güzel planlar tayin ettiğine inanmıştım. Kendisine de bunu Rabbinden bir hediye sayıp gayretini artırması gerektiğini söylemiştim. İbadet konusunda ona kıyasla daha tecrübeli ve istikrarlı olsam da bu rüya sebebi ile kendisine ayrı bir hürmet besliyordum. Lakin zamanla o rüya da, bıraktığı tesiri de unutuldu. Arkadaşım bulunduğu halden daha farklı bir noktaya yöneldi. Bir vakit sonra nedensizce benimle olan iletişimini de kesti. Yıllar sonra haberini anladığımda ise inancının tam tersi bir yaşam biçimini benimsediğini öğrendim. Anlıyordum ki onun hatırından çoktan çıkardığı fakat benim yıllar yılı unutmadığım o rüya, bir keramet değil aslında bir fırsattı. Belki de Allah’ın, kulun samimiyetine göre tesirli bir desteğiydi. “Devam et kulum, doğru yoldasın…” Fakat bu ilahi destek ancak irade ile hayatımızda bir anlam kazanabilirdi. Ne kadar güzel, salih, hikmetli bir rüya görürseniz görün nefsinizle hakiki bir mücadele vermeden doğru yolda sebat edemezdiniz. Ve bu bir ömür sürecekken hemde.. Fakat nefes alıp verdiğimiz müddetçe ümit hep vardır. İnançlı bir insanın tam tersi vaziyete düşmesi mümkün olduğu gibi bambaşka kulvarda olan bir insanın da Allah’a dönüş ihtimali olasıdır. Bugün kullukta henüz ilk basamaktayken bir kaç ay sonra fersah fersah yol katedilmesinin de tabi olduğu gibi. Bunun rüyasını görmeseniz dahi… Son olarak Abdullah bin Ömer radıyallahu anh gibi Rahmani bir rüya görmeyi en az benim kadar isteyenler için minik bir reçete sunmak mümkün: 1- Bunu kalben istemek ve dualara katmak. Resulullah ﷺ "Allah gafil bir kalpten gelen duayı kabul etmez" (Tirmizî) buyurur. 2- Doğru sözlü olmak. Resulullah ﷺ şöyle buyurmuştur: “Sizden en doğru rüya göreniniz, konuşmasında en doğru olanınızdır.” (Müslim) 3- Rüyada görülmesi umulan işareti bir varış noktası değil, gayretin başlangıcı saymak. Tıpkı Abdullah bin Ömer’in yaptığı gibi. O rüya sonrasını bir ibadet ve kulluk seferberliğine dönüştürdü. Rahmani bir rüyaya erişmek isteyen; rüyadan medet uman değil, o rüyanın sorumluluğunu taşımaya hazır olandır. 4-Abdestli ve sünnete uygun bir edeple uykuya yatmak. Peygamber Efendimiz ﷺ, gece yatağa girerken abdestli olmayı ve sağ tarafına yatmayı tavsiye etmiştir. (Buhârî) 5- Boğazından geçen her lokmanın helalliğine dikkat etmek. Manevi derinlik ve kalbin cilalanması helal lokmayla başlar. Doğru rüya görmenin temel şartlarından biri mideyi haram ve şüpheli şeylerden korumaktır. Kalbi karartmayan temiz bir beslenme, uykuda da ruhun latif alemlerle temas kurmasını kolaylaştırır. Ve inşaallah Rahmani bir rüya gördüğünüze kani olduğunuzda: Allah'a hamdedin, sadakanızı verin, rüyayı bu ilme vakıf olanın dışında sır olarak saklayın ve onun verdiği manevi şevkle hayatınızda güzel adımlar atmaya bakın. Tabirini aramakla zihninizi yormak yerine, rüyanın ruhunuzda bıraktığı o güzel tesiri yaşamaya odaklanın. Peygamberimiz ﷺ fiziksel olarak aramızda olmasa da O'nun hayra yorma ve amele dönüştürme usulü kıyamete kadar bizlere rehberdir.

beyruha 3 weeks ago

Kabin Bagajı

Jaume Collet-Serra

60 Gönderi

Biraz eşcinsellik, biraz Yahudi sempatisi, biraz da Rusya stereotipi... Dijital yayın platformlarından özellikle Netfilx için bunlar artık bilinçaltı mesajı falan değil; alenen yeni bir dünya(!) dayatması ve normalleştirme çabası. Sinemayı kendi siyasi nabızlarına göre maşa etme cüretkârlığı ise farklı bir…devamı

beyruha 3 weeks ago

"Gözler yaş döker, kalp teessür duyar, hüzünlenir fakat biz; Yüce Rabbimizin razı olacağı sözden başkasını söylemeyiz. Vallahi, ey İbrahim! Senin ayrılığın bizi fazlasıyla mahzun etti!" (Tabakât, Müslim) Sevgili Peygamberimiz (sallallahu aleyhi ve sellem), henüz küçücük olan oğlu İbrahim fani hayata…devamı