Raf Yorumu: Elif (@rafarasi)

Spoiler içeriyor Dokunduğunda her şeyini kaybedebileceğin bir dünyada, birine yakın kalmak ne demek? Bir masal gibiydi, ama çocuklara anlatılmazdı. Siyah olanın kötü, beyaz olanın iyi olduğu bir dünya gibi görünüyordu ama öyle değildi. Filmden tek bir anlam çıkaramadım. Ama bu eksiklik gibi…devamıDokunduğunda her şeyini kaybedebileceğin bir dünyada, birine yakın kalmak ne demek? Bir masal gibiydi, ama çocuklara anlatılmazdı. Siyah olanın kötü, beyaz olanın iyi olduğu bir dünya gibi görünüyordu ama öyle değildi. Filmden tek bir anlam çıkaramadım. Ama bu eksiklik gibi hissettirmedi. Filmde bir iç dünya - dış dünya ayrımı var gibi. iyi-kötü ayrımı değil, “kendin kalmak” ile “kaybolmak” arasındaki gerilim. Zihinsel ve duygusal bir ayrım. Bu dünyada lanet var. Ve sadece öldürmüyor. İnsanı “sen” olmaktan çıkarıyor. Anılarını, kimliğini, hatta adını siliyor. Belki de bu yüzden en korkutucu şey dönüşmek değil, kendini kaybetmek. Eğer “anne”yi merkeze koyarsak, karanlık sadece bir yok oluş gibi gelmiyor. Daha çok bir geri dönüş gibi. Bireyin kaybolup bir bütüne karışması. Doğmak ayrışmaksa, lanet tekrar birleşmek olabilir. Ama bu birleşme huzur mu, yoksa kayboluş mu… orası belirsiz. Doktor karakteri ise tam arada kalmış gibiydi. Her şeyini unutmaya yaklaşmış ama hâlâ birini korumak istiyor. Belki de bu yüzden kızı hayatta tuttu. Çünkü o, insanlığını kaybetmemesinin son parçasıydı. Bir tür umut. En sonda ne oldu tam bilmiyoruz. Lanet kalktı mı, kurtuldular mı… net değil. Ama sanki mesele bu değildi. Bu bir mutlu son gibi de değildi. Daha çok, bağın fiziksel durumdan bağımsız hale gelmesi gibiydi. Kim oldukları belirsizdi, ama birlikte olma halleri kalmıştı. Ve en çok şu düşünce kaldı aklımda: Belki de insanı insan yapan şey anıları değildir. Her şeyi unutsan bile, birini bırakmak istemiyorsan, hâlâ sensindir. Görsel olarak da çok sadeydi. Ama o sadeliğin içinde garip bir ağırlık vardı. Basit çizimlerle bu kadar karmaşık duyguları aktarabilmesi… belki de en etkileyici tarafı buydu. Kısa bir film olmasına rağmen hafıza, kimlik, korku, dönüşüm, bağ kurmak… bir sürü şeye değiniyor. Ama hiçbirini zorla anlatmıyor. Bu yüzden ne düşünmek istiyorsam ona izin veren bir hikaye gibi hissettirdi. Sanki eksik değil, bilerek açık bırakılmıştı. Belki de bu yüzden güzel. Çünkü hayat da öyle. Tam olarak açıklanamıyor.