Elif (@rafarasi)

Spoiler içeriyor Filmi tamamen rastgele açmıştım. Çok bir beklentim de yoktu ama daha ilk dakikalardan merak ettirdi ve hiç sıkmadan kendini izlettirdi. İlk başta en çok Heloise üzüldüm. Kardeşinin ölmesi, evlendirilecek olması, hayatı doğru düzgün yaşayamamış olması... Sonra film bambaşka bir yere…devamıFilmi tamamen rastgele açmıştım. Çok bir beklentim de yoktu ama daha ilk dakikalardan merak ettirdi ve hiç sıkmadan kendini izlettirdi. İlk başta en çok Heloise üzüldüm. Kardeşinin ölmesi, evlendirilecek olması, hayatı doğru düzgün yaşayamamış olması... Sonra film bambaşka bir yere gitti. Aralarındaki aşk beni şaşırttı ama bakışlardan yavaş yavaş hissettiriyordu. Marianne, Heloise'ı resmedebilmek için en küçük ayrıntılarına kadar dikkat ediyordu zamanla bu sadece bir tablo yapmak için bakmak olmaktan çıktı. Beni en çok etkileyen anlardan biri de Heloise'nın "Ben de seni inceliyorum" demesiydi. O ana kadar Marianne'in onu gözlemlediğini görüyorduk ama o cümleden sonra ikisinin de birbirini gerçekten görmeye ve anlamaya çalıştığını hissettim. Artık biri ressam diğeri model gibi değildi; ikisi de birbirini merak ediyor, en küçük ayrıntıları bile fark ediyordu. Bence aralarındaki bağı bu kadar güzel hissettiren de buydu. En çok etkilendiğim şey ise görselliğiydi. Abartmıyorum, neredeyse her sahneyi durdurup duvarıma asmak istedim. Hatta bazılarını çizmeyi bile düşündüm. Işıklar, renkler, karakterlerin duruşu... Gerçekten o dönemin tablolarına bakıyormuşum gibi hissettirdi. Bir tabloya bakmak bana hiç bu kadar keyif vermemişti. Bir de filmde kadınların ön planda olması çok hoşuma gitti. Üçünün birlikte vakit geçirmesi, birbirlerine destek olmaları çok doğal geldi. Özellikle kürtaj sahnesini bu kadar sakin ama güçlü anlatmaları beni etkiledi. Final bence filmin en güzel yeriydi. Film boyunca hep yüzlere ve bakışlara dikkat etmemizi istemiş gibiydi. Son sahnede de sadece Heloise'nin yüzünü izliyoruz, konuşmasına gerek bile kalmıyor ne hissettiğini anlayabiliyoruz. Belki de bu yüzden görselliğine bu kadar hayran kaldım, sadece güzel görüntüler sunmadı bakmanın, gerçekten görmenin ve küçük ayrıntıların ne kadar güçlü olabileceğini hissettirdi.

rafarasi 3 months ago

The Girl from the Other Side

Yutaro Kubo

4 Gönderi

Spoiler içeriyor Dokunduğunda her şeyini kaybedebileceğin bir dünyada, birine yakın kalmak ne demek? Bir masal gibiydi, ama çocuklara anlatılmazdı. Siyah olanın kötü, beyaz olanın iyi olduğu bir dünya gibi görünüyordu ama öyle değildi. Filmden tek bir anlam çıkaramadım. Ama bu eksiklik gibi…devamıDokunduğunda her şeyini kaybedebileceğin bir dünyada, birine yakın kalmak ne demek? Bir masal gibiydi, ama çocuklara anlatılmazdı. Siyah olanın kötü, beyaz olanın iyi olduğu bir dünya gibi görünüyordu ama öyle değildi. Filmden tek bir anlam çıkaramadım. Ama bu eksiklik gibi hissettirmedi. Filmde bir iç dünya - dış dünya ayrımı var gibi. iyi-kötü ayrımı değil, “kendin kalmak” ile “kaybolmak” arasındaki gerilim. Zihinsel ve duygusal bir ayrım. Bu dünyada lanet var. Ve sadece öldürmüyor. İnsanı “sen” olmaktan çıkarıyor. Anılarını, kimliğini, hatta adını siliyor. Belki de bu yüzden en korkutucu şey dönüşmek değil, kendini kaybetmek. Eğer “anne”yi merkeze koyarsak, karanlık sadece bir yok oluş gibi gelmiyor. Daha çok bir geri dönüş gibi. Bireyin kaybolup bir bütüne karışması. Doğmak ayrışmaksa, lanet tekrar birleşmek olabilir. Ama bu birleşme huzur mu, yoksa kayboluş mu… orası belirsiz. Doktor karakteri ise tam arada kalmış gibiydi. Her şeyini unutmaya yaklaşmış ama hâlâ birini korumak istiyor. Belki de bu yüzden kızı hayatta tuttu. Çünkü o, insanlığını kaybetmemesinin son parçasıydı. Bir tür umut. En sonda ne oldu tam bilmiyoruz. Lanet kalktı mı, kurtuldular mı… net değil. Ama sanki mesele bu değildi. Bu bir mutlu son gibi de değildi. Daha çok, bağın fiziksel durumdan bağımsız hale gelmesi gibiydi. Kim oldukları belirsizdi, ama birlikte olma halleri kalmıştı. Ve en çok şu düşünce kaldı aklımda: Belki de insanı insan yapan şey anıları değildir. Her şeyi unutsan bile, birini bırakmak istemiyorsan, hâlâ sensindir. Görsel olarak da çok sadeydi. Ama o sadeliğin içinde garip bir ağırlık vardı. Basit çizimlerle bu kadar karmaşık duyguları aktarabilmesi… belki de en etkileyici tarafı buydu. Kısa bir film olmasına rağmen hafıza, kimlik, korku, dönüşüm, bağ kurmak… bir sürü şeye değiniyor. Ama hiçbirini zorla anlatmıyor. Bu yüzden ne düşünmek istiyorsam ona izin veren bir hikaye gibi hissettirdi. Sanki eksik değil, bilerek açık bırakılmıştı. Belki de bu yüzden güzel. Çünkü hayat da öyle. Tam olarak açıklanamıyor.

rafarasi 3 months ago

Frieren: Beyond Journey's End

Tsukasa Abe

26 Gönderi

Spoiler içeriyor Anime ilk bakışta klasik bir kahramanlık hikâyesi gibi görünüyor. Ama aslında bir zaferin zirvesini değil, o zaferden sonra geriye kalanları anlatıyor. Bir yolculuk bittikten sonra başlayan bu hikaye, asıl anlamını tam da burada buluyor: İnsanlar için sona ermiş olan şeylerin,…devamıAnime ilk bakışta klasik bir kahramanlık hikâyesi gibi görünüyor. Ama aslında bir zaferin zirvesini değil, o zaferden sonra geriye kalanları anlatıyor. Bir yolculuk bittikten sonra başlayan bu hikaye, asıl anlamını tam da burada buluyor: İnsanlar için sona ermiş olan şeylerin, Frieren için yeni yeni anlam kazanmaya başlaması. Bu hikâyede kahramanlık, büyük zaferlerden ibaret değil. Asıl mesele, o zaferlerden sonra geriye ne kaldığı. Önceki kahramanlar sadece dünyayı kurtarmadı; aynı zamanda arkalarında takip edilecek bir yol bıraktı. Yeni nesil o yolu yürürken belki daha güçlü ama o yolun anlamını yeniden keşfetmek zorunda. Frieren için zaman neredeyse önemsizken, insanlar için her şeydir. Bu yüzden onun geçmişi hatırlaması sadece bir nostalji değil, geç kalınmış bir fark ediştir. Yaşanırken sıradan görünen anlar, ancak geçtikten sonra değer kazanır. Hikâye de tam olarak bu duygunun etrafında şekillenir. Bu yüzden anlatı büyük olaylardan çok küçük anlara yaslanır. Frieren’ın basit hobileri, gereksiz gibi görünen duraksamalar, yol boyunca karşılaşılan insanlar… hepsi aslında karakteri en çok anlatan şeylerdir. Yer yer yapılan mizah ise bu ağır temaların arasında hikayeyi daha insani ve yakın kılar. İlk bölümdeki yıldız kayması sahnesi, bu hikayenin özeti gibidir. Kahramanlar zafer kazanmış, kutlama yapılmaktadır; ama Frieren o anın içinde olmasına rağmen ondan uzaktır. O an değerlidir, ama aynı zamanda çok kısadır. Ve Frieren bunu o an değil, çok sonra fark eder. Himmel ise bu hikâyedeki kahramanlığın en saf hâlidir. Onu farklı kılan şey gücü değil; küçük anlara verdiği değerdir. İnsanlara yardım etmesi, hatırlanmak istemesi… İz bırakma isteğidir. O, dünyayı kurtarmaktan çok insanların hayatına dokunmayı önemser. Bu yüzden Frieren’ın geç fark ettiği şey, aslında Himmel’in başından beri bildiği bir gerçektir. Vedalar da bu hikâyede farklı bir yerde durur. İnsanlar vedalaşırken tekrar karşılaşacaklarını düşünür, bu yüzden vedalar kısa tutulur. Ama bu anime daha acı bir şey söyler: Bazen veda ettikten sonra bile geç kalmış olursun. Frieren, Himmel ile vedalaşmış olsa da aslında neye veda ettiğini o an anlamamıştır. Bu yüzden onun yolculuğu yeni bir macera değil, bir telafi arayışıdır. Geçmişte anlamadığı duyguları, şimdi anlamaya çalışır. Canavarlar ve şeytanlar bu dünyada sadece bir tehdit değil; aynı zamanda karakterlerin neden devam etmek zorunda olduğunu hatırlatan bir gerçeklik gibi duruyor. Bu yüzden savaşlar ve kayıplar, yalnızca bir çatışma olmaktan çıkıp karakterlerin değer verdiği şeyleri daha görünür kılan anlara dönüşüyor. Anime her ne kadar benim için daha çok anlattığı hikâye ve verdiği hislerle öne çıksa da, aksiyon sahnelerinin ve animasyon kalitesinin etkileyiciliğini görmezden gelmek zor. Özellikle büyü kullanımının görselleştirilmesi ve savaş sahnelerinin akıcılığı, bu dünyanın ne kadar özenle kurulduğunu hissettiriyor. Müzikleri ise benim için ayrı bir yerdeydi; hikâyeden bağımsız olarak bile birçok sahneyi daha etkileyici kılan bir tarafı vardı. Sonuç olarak bu hikâye bana şunu gösterdi: Kahramanlık sadece büyük zaferler değil, o anların değerini zamanında anlayabilmektir. Çünkü çoğu zaman, bir şeyin anlamı ancak kaybedildiğinde ortaya çıkar. Ve bazen, bunu fark ettiğinde artık her şey için geç kalmış olursun.

rafarasi 1 year ago

Mezarlarınıza Tüküreceğim

Boris Vian

4 Gönderi

Spoiler içeriyor Kitap ilk sayfalardan itibaren beni rahatsız etti, sürükledi, düşündürdü ve yer yer içimi kaldırdı. Ancak belki de tam bu yüzden etkiledi. Çünkü bu kitap, yüzümüzü çevirdiğimiz karanlıkları önümüze atıyor; ne kadar görmek istemesek de. Ana karakter Lee, dışarıdan bakıldığında beyaz…devamı

rafarasi 1 year ago

Cehenneme Övgü

Gündüz Vassaf

21 Gönderi

Kitabı özellikle toplum eleştirisi ve bireysel özgürlük konularına ilgi duyanların okuması gerektiğini düşünüyorum. Cehennem aslında toplumun bize dayattığı korkular ve baskılar sonucunda zihnimizde oluşturduğumuz bir şey. Örneğin, özgür olmadığımızı düşündüğümüz bir dünyada yaşıyoruz ama bazen bu özgürlüğü kısıtlayan şey aslında…devamıKitabı özellikle toplum eleştirisi ve bireysel özgürlük konularına ilgi duyanların okuması gerektiğini düşünüyorum. Cehennem aslında toplumun bize dayattığı korkular ve baskılar sonucunda zihnimizde oluşturduğumuz bir şey. Örneğin, özgür olmadığımızı düşündüğümüz bir dünyada yaşıyoruz ama bazen bu özgürlüğü kısıtlayan şey aslında dışsal değil içselleştirdiğimiz korkular oluyor. Vassaf da bize dayatılan sistemlerin zamanla içselleştiği ve bizim kendi zihnimizde bir cehennem yarattığımızı söylüyor. Yazar çokça totaliter sistemi, otoriteyi ve korku kültürünü eleştirerek bir çözüm önerisi vermekten ziyade kendi düşünce kalıplarımız sorgulatıyor. Ben de kitapta daha önceden de bildiğim şeyler olsa da hoşuma giden düşündürücü fikirlerin altını çizdim (kitabı resmen boyadım) ve bence gayet dolu bi kitaptı çoğu şeye değinmeye çalışmış örneklerle de daha iyi anlaşılıyordu. Kitaptaki bazı konulardan da bahsedeyim: Toplumun ve devletin birey üzerindeki baskıları Okulların aslında özgür düşünceyi değil itaati öğrettiği Bilginin bir iktidar aracı olarak kullanıldığı Korkuların nasıl kontrol aracı olduğu Modern kölelik ve gündelik hayattaki totaliter sistem İnsanların otoriteye itaat etmeye nasıl alıştırıldığı ----------------- spoiler olabilir -------------------- Kitapta beğendiğim kısımlardan biri de insanların kendilerini yönetmesi için bir otorite yaratma eğiliminde olması oldu. İnsanlar bir kahraman lider ya da güçlü bir figür arayarak ona tapınmaya onu yüceltmeye eğilimli olduğunu söylüyor. Bu da aslında toplumun neden güçlü lider ve totaliter sistemler yarattığını açıklıyor. Birey sorumluluktan kaçarak ona yön gösteren bir liderin arkasına sığınmayı daha rahat görüyor olabilir tabii tek neden bu değil aidiyet ihtiyacından da olabilir. İnsanlar yalnız kalmak istemezler bir topluma ait olmak ister. Ortak bir lideri ya da kahramanı yüceltmek, gurup içinde daha güçlü hissettiriyor olabilir. Özgürlük mü, düzen mi? İnsanlar hangisini istiyor belli değil. Ama bir şey kesin yaşadığımız sistemde kalarak özgürlüğü bulmaya çalışmak, zincirleri rahat ettirecek şekilde ayarlamaya benziyor. Sonuç? Hala zincirliyiz, ama biraz daha konforlu. Sonuçta, kitap bitiyor ve Vassaf bize bir tavsiye bırakıyor: "SARHOŞ OLUN. Zamanın inim inim inleyen köleleri olmamak için sarhoş olun durmamacasına!"