Raf Yorumu: Beyruha (@beyruha)

Eserin, adıyla eşdeğer bir hikayeyle başlayıp gelişme kısmında başka bir açıya temas etmesi bakımından beklentimi tahmin edilemez kıldığını ve dikkatimi çektiğini söylemeliyim. Ana temanın satranç oyunundan hayatın içine ideolojik ve patolojik açından taşınması kitabın hakkında uzunca konuşulabilir yanlarını gün yüzüne…devamıEserin, adıyla eşdeğer bir hikayeyle başlayıp gelişme kısmında başka bir açıya temas etmesi bakımından beklentimi tahmin edilemez kıldığını ve dikkatimi çektiğini söylemeliyim. Ana temanın satranç oyunundan hayatın içine ideolojik ve patolojik açından taşınması kitabın hakkında uzunca konuşulabilir yanlarını gün yüzüne çıkarıyor. Bunlardan biri olup dikkatimi en fazla çeken kısım; bireyleri baskılamak, istenileni zahmetsizce almak, belki de zihin dünyalarını ele geçirmek için onların o vakte kadar bir çok bakımdan farkına varamadıkları hayati madde ve mana araçlarından (insanlar, kitaplar, doğa, zaman…) soyutlayıp, düşük konforun içinde yalnızlaştırıp, aynı dozajda duygusal yoksulluğa istikrarlı bir hiçlik katmaları yönteminin trajik bir şekilde anlattığı bölümdü. İnanılmaz ürkütücü bir sessizliğin yaşatabilecekleriyle benzerliği var gibi. Okurken, duvarlara çarpa çarpa gezinen boşlukta bir beşer tümüyle nasıl hayatta kalır, düşünüyor insan. Öyküdeki karakterimiz böyle zorlu bir süreci 1 yıl boyunca yaşadığından bahsederken, gerçek hayatta 20 yıl ve daha fazlası süreçlerle fiziken ve ruhen işkencelere maruz kalmış/kalan, esaret ömrü geçiren nice mazlumlar geldi aklıma. Ama bir şeyler okumak, yazmak, bir amacın etrafında hayatı konumlandırmak, aklı hakkıyla meşgul etmek insana iyi gelmekten ziyade zihin çarkını çeviren, düşünme ve harekete geçme eylemini tetikleyen, ruh sağlığına ayar çeken önemli yapı taşı olduğunu da örnekliyor bu sayede. Yalnızlığa boğulmuş karakterimiz çıldırma eşiğine geldiği bir vakit, aylar sonra eline değen ilk kitap hakkındaki şu önizlemesini ise neredeyse her kitapta yaşıyor olmam kişisel bir kompleks sanırım: “Siz şimdi muhtemelen benim bu kitabı hemen okuduğumu tahmin ediyorsunuzdur. Katiyen! İlk evvela, yanımda bir kitap olduğu için tadını çıkartmak istedim. Bu -çalıntı- kitabın hangi tarz olduğu konusunda hayal kurma zevkini tattım. Ardından onun düz bir şey olmamasını, hafif bir şey olmamasını, beni zihnen yoran bir yapıt olmasını diledim. Okuduğum zaman bir şeyler öğrenebilmeyi mümkün kılan bir şeyin olmasını istedim -ne cüretkâr bir rüya!-..”