Raf Yorumu: Hilal (@chhandni)

1960’ların Amerika’sında ırklar arası evlilikler yasal engellerle karşılaşıyordu. Hatta 1967’ye kadar yani filmin vizyona girmesinden yalnızca birkaç ay önce 17 eyalette bu tür birliktelikler hukuken yasaktı. Yapımın çekim süreci ise Loving v. Virginia kararından hemen önce tamamlandı. ABD Yüksek Mahkemesi’nin…devamı1960’ların Amerika’sında ırklar arası evlilikler yasal engellerle karşılaşıyordu. Hatta 1967’ye kadar yani filmin vizyona girmesinden yalnızca birkaç ay önce 17 eyalette bu tür birliktelikler hukuken yasaktı. Yapımın çekim süreci ise Loving v. Virginia kararından hemen önce tamamlandı. ABD Yüksek Mahkemesi’nin bu kararla söz konusu yasakları anayasaya aykırı ilan etmesiyle filmi tarihin kritik bir eşikte verdiği dönüşümün sinemasal bir karşılığına dönüştürdü. Irklar arası ilişkinin politik doğasını ortaya koyan bir kırılma noktası ve en önemlisi ana akım sinemada siyah bir erkeği ön plana alan ilk büyük adımlardan biri. Joanna’nın ebeveynleri kendilerini açık fikirli, liberal, eşitlikçi olarak tanımlıyor. Ama kızları siyah bir adamla evlenmek istediğinde, bu ilericilik bir anda teste giriyor. Konfor alanları sarsıldığında, içselleştirilmiş önyargılar yüzeye çıkıyor. 1960’lar Amerika’sındaki beyaz liberal kesimin tipik bir portresi. Sivil haklar hareketini desteklemek kolay. Ama bu destek, kendi aile yapına dokunduğunda aynı rahatlıkta devam etmiyor. Filmin tek kusuru, Dr. John Prentice karakterinin kusursuz olmasıdır: eğitimli, nazik, başarılı, etik, sakin, karizmatik… Hatta fazla kusursuz. Bu bir tesadüf değil. Bu, dönemin Hollywood stratejisi. Beyaz izleyiciyi rahatsız etmemek için siyah karakteri aşırı idealize ediyor. Bu yaklaşım politik olarak anlaşılır ama problemli. Siyah karakterin kabul edilebilir olması için olağanüstü olması gerekiyor. Ortalama bir siyah bireyin bu hikâyede yeri yok. Film cesur ama tamamen radikal değil. Sistemle pazarlık yapıyor. Filmin en çarpıcı diyaloğu Dr. John Prentice’in babasıyla tartıştığı sahnede: “Sana hiçbir borcum yok. Çünkü beni bu dünyaya sen getirdin. O günden itibaren, benim için yapabileceğin her şeyi bana borçluydun. Tıpkı benim bir gün oğlum olursa ona borçlu olacağım gibi. Sen benim sahibim değilsin! Bana ne zaman veya nerede haddimi aştığımı söyleyemezsin. Ya da hayatımı senin kurallarına göre yaşamaya zorlayamazsın. Ne olduğumu bile bilmiyorsun baba. Kim olduğumu bilmiyorsun. Ne hissettiğimi, ne düşündüğümü bilmiyorsun. Ve ömrünün geri kalanı boyunca bunu sana anlatmaya çalışsamda anlamayacaksın. Benden 30 yaş büyüksün. Sen ve senin o berbat neslin, sizin zamanda işler nasıl yürüyorsa hep öyle olması gerektiğine inanıyorsunuz. Ve tüm nesliniz ölüp gidene kadar sizin o ölü ağırlığınız varya sırtımızdan inmeyecek!”