Raf Yorumu: obey ☪︎ (@obey)

obey 1 month ago

Pleasantville (yaşamın renkleri) // 1998 “renksiz bir dünyada yaşamanın aslında ne kadar ‘güvenli’ ama bir o kadar da ‘ölü’ olduğunu suratına tokat gibi vuran film.” başta masum bir fantezi gibi başlıyor: 90’lardan iki genç, siyah-beyaz bir 50’ler sitcom’unun içine düşüyor.…devamıPleasantville (yaşamın renkleri) // 1998 “renksiz bir dünyada yaşamanın aslında ne kadar ‘güvenli’ ama bir o kadar da ‘ölü’ olduğunu suratına tokat gibi vuran film.” başta masum bir fantezi gibi başlıyor: 90’lardan iki genç, siyah-beyaz bir 50’ler sitcom’unun içine düşüyor. Tobey Maguire nerd, Reese Witherspoon asi. klasik zıtlık. ama olay bu değil. asıl olay şu: o kasabada herkes mutlu değil, sadece nasıl mutsuz olunacağını bilmiyor. pleasantville dediğin yer: -- herkes aynı saatte uyanır — aynı şeyleri söyler — aynı hayatı yaşar — kimse sorgulamaz yani ütopya gibi görünen, aslında steril bir hapishane. sonra “renk” giriyor. ama bu renk literal değil sadece: — arzu → renk — sanat → renk — isyan → renk — seks → renk — düşünmek → renk ve bir anda siyah-beyaz dünya çatlamaya başlıyor. film burada level atlıyor: bu artık bir gençlik filmi değil, direkt toplumsal eleştiri. - baskıcı düzen → siyah beyaz -bireysellik → renk - korku → sansür - değişim → tehdit kitap yakma sahneleri, mahkeme, linç kültürü… resmen küçük kasaba faşizmi. en sağlam mesaj: “insanlar kötülük yapmadığı için değil, kötülük nedir bilmedikleri için ‘iyi’ olabilir.” ve bu iyi değil. karakterler üzerinden: - david - düzeni korumaya çalışan ama sonunda değişen - jennifer - kaos getirip sistemi bozan katalizör - anne karakteri - bastırılmış arzunun patlaması özellikle anne karakterinin “renklenme” süreci, filmin en sert metaforlarından biri. görsel olarak da boş film değil: renklerin yavaş yavaş gelmesi → teknik olarak da dönemi için manyak iş. oscar adaylığı boşuna değil. özet: - siyah-beyaz = güvenli ama ölü -renk = riskli ama gerçek -düzen = huzur değil, bazen sadece bastırma final hissi: film sana şunu çakar: “mükemmel hayat diye bir şey yok. ama gerçek hayat, kusurlu olandır.” Yani ... utangaç ütopyaların, bastırılmış arzuların ve “her şey yolunda” yalanının mezar taşıdır bu film. renk gelince hayat başlar, ama huzur biter.