Raf Yorumu: Mert CÖMERT (@mert.comert)

Üzerime kusursuzca oturan kumaşların ve geçtiğim odalarda asılı kalan o ağır maskülen kokunun ardında, kimsenin göremediği yavaş bir çöküş var. İnsanlar omuzlarımdaki yükü parlayan bir imparatorluk tacı sanıyor; uzaktan bakıp ne kadar sarsılmaz, ne kadar ulaşılmaz olduğumu fısıldıyorlar. Oysa bir…devamıÜzerime kusursuzca oturan kumaşların ve geçtiğim odalarda asılı kalan o ağır maskülen kokunun ardında, kimsenin göremediği yavaş bir çöküş var. İnsanlar omuzlarımdaki yükü parlayan bir imparatorluk tacı sanıyor; uzaktan bakıp ne kadar sarsılmaz, ne kadar ulaşılmaz olduğumu fısıldıyorlar. Oysa bir zamanlar o kalabalıkların tam ortasında, kahkahası en gür çıkan adamdım. Şimdi etrafımdaki çemberi kendi ellerimle daralttım. Sessizce. Geri dönüş bırakmadan. Hayatımdan tek hamlede söküp attığım yüzler, bana bu ıssızlığın nereden geldiğini sormuyor artık. Ben de sormuyorum. Belki kibir. Belki yorgunluk. Belki sadece alışkanlık. Ya da insan, kendi kurduğu konforun içinde fark etmeden kafese dönüşür. Sevdiğim o birkaç insan için dünyayı ateşe verecek bir şey hâlâ içimde duruyor. Ama kimse görmüyor. Görmesin diye uğraşıyorum. Dışarıya sunduğum o soğuk silüet artık bir tercih değil, bir zorunluluk. İçeride bir yerlerde hâlâ gülen bir adam var. Ama sesi boğuk. Ben bile zor duyuyorum. Kurduğum duvarlar kusursuz, pürüzsüz, yıkılmaz… ve havasız. Sessizliğin ortasında bir masada otururken, camın soğuğunu avucuma bastırıyorum. Bakışlarımı usulca uzağa bırakıyorum ve içeride kopan o sessiz kıyameti yüzüme bulaştırmadan yutuyorum. Gece daha dürüst. Herkes o adamın huzurla uyuduğunu sanarken, ben her defasında başka bir karanlığın içinden uyanıyorum. Nerede olduğumu hatırlamak zaman alıyor, kim olduğumu hatırlamak daha uzun. Soğuk su yüzümü ayıltıyor ama içimdeki o yenilgiyi temizlemiyor. Sabah olduğunda tekrar ayağa kalkıyorum: aynı adam, aynı duruş, aynı maske. Çünkü insanlar gerçeği değil, inandıkları şeyi görmek ister. Ve ben onlara istediklerini fazlasıyla verdim. Şimdi geriye tek bir soru kalıyor: İnsan, kendi elleriyle yarattığı bir efsanenin içinde ne kadar süre nefes almadan yaşayabilir?