Raf Yorumu: Beyruha 🌸 (@beyruha)

Spoiler içeriyor Başlarda sürükleyici, merak uyandırıcı bir film iken yarısından sonra yani o ters köşe denilen kısımlarda yanıt bulmayan bir çok soru çıkıyor: 1- Sentetikler (robotlar) insanları alt etmeyi nasıl başardı? 2- İnsanlar Mars’a gitmeyi neden seçti; işgal mi, Dünya’nın yaşanamazlığı tehlikesi…devamıBaşlarda sürükleyici, merak uyandırıcı bir film iken yarısından sonra yani o ters köşe denilen kısımlarda yanıt bulmayan bir çok soru çıkıyor: 1- Sentetikler (robotlar) insanları alt etmeyi nasıl başardı? 2- İnsanlar Mars’a gitmeyi neden seçti; işgal mi, Dünya’nın yaşanamazlığı tehlikesi mi? 3- İnsanlar Dünya’ya neden döndü; yeniden dünyayı inşa etmek için mi, intikam uğruna mı? 4- Sentetiklerin insanların dönüşüne karşın yaptığı hazırlık sadece bir tren dolusu kalanları kurtarmak için miydi? Şu haliyle film, üzerinde derin tartışmalar yapacak ciddiyette elbette değil. Yine de bir şeyler söyleme isteği uyandırıyor. Anlıyorum, bu yapay zeka meselesi komplo teorilerine oldukça açık. Merakımız, deneyimlerimiz ve de içinde bulunduğumuz teknoloji furyasında şu tür senaryolar kurgulayacak hayal gücüne sahip olmakta yeni normalimiz sanırsam. Lakin bu film bize tam olarak ne söylüyor? “İnsanlar uyanın yapay zeka her şeyinizi elinizden alacak” mı, “Yapay zeka ile entegre olabiliriz, onlarla dengeli yaşam mümkün” mü yü mü? Sonuç olarak filmin usturuplu bir mesaj verdiğini zannetmiyorum. Hatta yapay zeka konulu bir çok yapımda bu tür bir mana kıtlığı var; insanların mı tarafında, yapay zekaya mı hak vermekte, anlaması güç. O yüzden güzel başlayan izleme keyfim son dakikalara kadar yetişmiyor. Sonuç olarak izlenmese bir şey kaybedilmez bence. Filmin bir sahnesinde kendisini öldürmeye çalışan sentetikler ailesine yine de yardım etmeyi seçen bir insan, bu meyilini robot olan çocukları öldürmeye kıyamadığıyla izah ediyor. Bu sahneye binaen sorasım geliyor: İnsan davranışlarını neredeyse kusursuzca taklit eden ve gerçekçiliği arttıkça duygularımızı manipüle etme potansiyeli taşıyan bu robotlara karşı hissettiğimiz sempati, acıma ve üzüntü gibi duygular; zamanla karar mekanizmamızı pek daha önemlisi irademizi elimizden mi alacak? Peki ya biz şimdiden yapay zekaya kaybetmeye başladıysak hem de yapay bir tene, sahici bir görünüme sahip değillerken.. Unutmayalım ki yapay zeka asla gerçek sorunumuz olmayacak. Asıl mesele kuklayı değil kuklacıyı görmekte. Kullanılan değil, kullanan kalabilmekte.