Raf Yorumu: ‎ (@gobelins)

Spoiler içeriyor Robyn Davidson'ın 2.700 kilometrelik Avustralya çölü yürüyüşünü anlatan bu film gerçek bir meydan okumanın sonucudur. Bazı insanlar gidip bir hikaye yazar. ------------------------------------------------------------------------------------------------ Neden? Film boyunca herkes Robyn’e neden böyle tehlikeli bir işe kalkıştığını sorar. Robyn ise tatmin edici bir cevap…devamıRobyn Davidson'ın 2.700 kilometrelik Avustralya çölü yürüyüşünü anlatan bu film gerçek bir meydan okumanın sonucudur. Bazı insanlar gidip bir hikaye yazar. ------------------------------------------------------------------------------------------------ Neden? Film boyunca herkes Robyn’e neden böyle tehlikeli bir işe kalkıştığını sorar. Robyn ise tatmin edici bir cevap vermez. Bu sessizlik, aslında bir nevi Nietzscheyen bir tavırdır. Robyn, toplumun ona biçtiği rollerden, mülkiyet ilişkilerinden ve "ev-iş-aile" kıskacından kurtulmak için çölün "hiçliğine" sığınır. Onun için çöl, üzerine yeni bir kimlik yazabileceği boş bir kağıt gibidir. Çölün sessizliği, medeniyetin gürültüsünden daha dürüsttür. ------------------------------------------------------------------------------------------------ Fotoğrafçı ve Gözetlenme Robyn yalnız kalmak isterken, yolculuğunu finanse etmek için National Geographic ile anlaşmak ve bir fotoğrafçının periyodik ziyaretlerine katlanmak zorunda kalır. Fotoğrafçı, medeniyeti ve izleyiciyi temsil eder. Robyn’in en saf haliyle yaşamak istediği bu deneyim, fotoğrafçının lensi aracılığıyla bir meta'ya; habere, fotoğrafa dönüşür. Bu, modern insanın en büyük trajedisidir: Gerçek bir deneyim yaşamak istersiniz ama onu belgelediğiniz (veya başkalarına sunduğunuz) an, deneyimin o saflığı bozulur. Robyn’in fotoğrafçıya duyduğu öfke, mahremiyetinin, varoluşunun işgal edilmesine duyduğu öfkedir. Özgür ve kendi olmasına engel olunmasına katlanamaz. ------------------------------------------------------------------------------------------------ Filmin sonunda Robyn okyanusa ulaşır ve kıyafetlerinden arınarak suya girer. Bu bir vaftiz törenidir. Yolculuk bitmiştir, ancak Robyn artık yolculuğa başlayan kişi değildir. Çölün sıcaklığı ve tozundan sonra okyanusun serinliği, ruhsal bir temizlenmeyi simgeler. Ancak film şu acı gerçeği fısıldar: Medeniyete geri dönecektir ama oraya asla tam olarak ait değildir. Tracks, aslında bir "kendini bulma" hikayesinden ziyade, "kendini kaybetme" hikayesidir. Robyn Davidson, ancak her şeyini kaybettiğinde gerçekten özgürleşir. Kendimden bir kesit olarak: Geceleri herkes uyurken ben yıldızları izlerim. Çatıda, tek başıma olduğum o an, karanlık bir kar örtüsü gibi örttüğünde her gereksiz dikkat dağıtıcı detayı, o zaman görmeye başlarım. Işıkla kör eder birçoğu kendini ve hayatını bağımlı bir zombi gibi "yaşar". Ben öze ve gerçek olana ulaşmak için karanlıkta ararım güzel olanı. Gerçek olanı. Çünkü güzel, gerçek olan ilgi beklemez.