Raf Yorumu: ‎ (@gobelins)

Spoiler içeriyor İz Bırakmama Will, kızına hiçbir maddi şeye bağlanmamayı ve doğada "iz bırakmadan" yaşamayı öğretmiştir. Tom yol kenarında bu ucuz, plastik deniz atı kolyesini bulduğunda onu almak ister. Will için bu kolye, dünyevi bir yük ve "iz bırakmak" demektir. Tom için…devamıİz Bırakmama Will, kızına hiçbir maddi şeye bağlanmamayı ve doğada "iz bırakmadan" yaşamayı öğretmiştir. Tom yol kenarında bu ucuz, plastik deniz atı kolyesini bulduğunda onu almak ister. Will için bu kolye, dünyevi bir yük ve "iz bırakmak" demektir. Tom için ise bu, babasının kurallarının dışındaki dünyaya duyduğu ilk somut meraktır. Will, kolyeyi orada bırakmasını söyler ama Tom onu gizlice saklamaya çalışır. Bu, Tom'un babasının ideolojisinden zihnen ayrılmaya başladığı ilk andır. Aidiyet ve Kimlik Arayışı Deniz atı, doğada ama aynı zamanda başka bir dünyaya (denize) ait bir canlıdır. Tom da ormanda yaşasa da, medeniyete ve diğer insanlara karşı gizli bir çekim hisseder. Kolye, Tom'un bir genç kız olarak kendi kimliğini, süslenme arzusunu ve estetik zevklerini keşfetmesini simgeler. Babasının dayattığı sert hayatta kalma disiplininin içinde, Tom'un hala bir çocuk olma isteğini temsil eder. Tom kolyeyi bulduğunda babası ona "Eğer dönüşte hala oradaysa alabilirsin" der ama aslında Tom'un onu unutacağını umar. Tom'un kolyeyi toprakla örtüp gizlemesi, aralarındaki mutlak dürüstlüğün sarsıldığını gösterir. Bu küçük nesne, Tom'un babasından bağımsız bir "sırrı" olabileceğini kanıtlar. Bu, filmin sonundaki büyük ayrılığın ilk küçük tohumudur. Yönetmen Debra Granik bu filmde Tom'un gelişimini hayvanlar üzerinden takip ediyor: Deniz atı (maddi arzu/merak), tavşanlar (şefkat/başkalarına bakma arzusu) ve arılar (topluluk içinde yaşama isteği). Deniz atı bu zincirin ilk halkası; Tom'un sadece babasının kızı değil, kendine ait arzuları ve seçimleri olan bir birey olduğunu gösteren güçlü bir detaydır. ------------------------------------------------------------------------------------------------ Yüzeysel Sistem Sistem (devlet ve sosyal hizmetler), Will’i anlamaya değil, onu "kategorize etmeye" çalışıyor. Sistem, Will’i bir birey olarak değil, çözülmesi gereken bir "dosya numarası" olarak görür. Uygulanan o bilgisayar tabanlı psikolojik testler, onun savaş sonrası yaşadığı devasa ve karmaşık acıyı sadece "evet" veya "hayır" seçeneklerine indirger. Bu, bir insanın ruhunu bir Excel tablosuna sığdırmaya çalışmak kadar sığ ve aslında "sessiz bir şiddettir." Sistem için normallik; bir çatı altında yaşamak, gürültüye katlanmak ve öngörülebilir bir tüketici olmaktır. Will bu kalıba girmediğinde, sistem onu "bozuk bir parça" olarak yaftalar. Will’in finalde ormana dönmesi ise aslında bu yontulma işlemine bir başkaldırıdır; o, sistemin eleğinden geçerek küçülmek yerine, kendi şeklini koruyabileceği o sonsuz boşluğu (doğayı) seçer. Kilise Dayatması Kiliseye gitme zorunluluğu, toplumsal bir normalleşme aracıdır. Toplum, Will’in iyileşmesi için onun bir topluluğa ait olmasını ve gürültülü ritüellere katılmasını şart koşar. Oysa Will için kutsal olan, ormanın sessizliğidir. ------------------------------------------------------------------------------------------------ Yolların Ayrılışı Will ve Tom arasındaki iletişim, duygusal patlamalardan ziyade "mantıksal bir akış" üzerinedir. Will kızını bir mülk olarak görmez. Ona hayatta kalmayı öğretmiştir ve görevini tamamladığının farkındadır. Tom'un kendi yolunu çizmesi, babasına bir ihanet değil, babasının ona öğrettiği "kendi ayakları üzerinde durma" dersinin bir sonucudur. Babanın Tom’u kalmaya zorlamaması, ebeveynliğin en saf halidir: Çocuğunun senden farklı bir birey olduğunu kabul etmek. Will, kızının "ihtiyaçlarının" artık kendisininkilerle örtüşmediğini görür ve ona olan sevgisini, onu serbest bırakarak kanıtlar. ------------------------------------------------------------------------------------------------ Ben toplumu ve gürültüyü, dikkat dağıtıcı unsurları sevmem. Bana göre çoğu insan zaten pek bir şey öğrenmeden, değişmeden sadece ölür. Yani paylaşacak bir şeyleri yoktur. Bir suç ortağı olamazlar. Will'in toplumdan uzak durmasını, rol yaparak baskıyı geçiştirmeye çalışmasını görünce içinde o acıyı hissettim. Sürekli bir kabileye, bir kurala dayatıyorlar. Ben ise gelenleri ya da kuralları değil, huzurlu iyi bir yaşamı umursuyorum sadece. Tom karakterini de çocukluğuma benzettim. Maalesef aile bana pek bir şey öğretmedi. Onlara baktığımda: "bir şey yapmıyor, hissetmiyor, düşünmüyorlar. Onlar yaşamıyor. Onlar gibi değilim, onlar gibi olmak istemiyorum" dedim. Tom'un hayatı ve var oluşu öğrenmeye çalışmasını izlerken ben de kendi yolculuğumu gördüm. Onun birey olmasını izlemek benim içimde yoğun bir mutluluk ve gurur uyandırdı. Bu iki karakter arasında ki iletişimin mantıklı, anlayışlı ve sakin olmasına da bayıldım. Gerçek hayatta veya bir filmde dahi bulunmayan ama olması gereken, iyileştirici bir seçim. Filmin son sahnesi en can alıcı kısmı. Herkesin yolu farklı, yeter ki bir yol seç ve yürüyecek cesareti göster.