Raf Yorumu: Ceren Eker (@ekerayrani)

Gelen bir yorumdan ötürü açıklama ihtiyacı hissettim. Yazdığım o kadar çok kitap varken neden yayınlama cesaretim yok? Bunun en büyük sebebi kitaplarımdan hiçbirini finale erdirememiş olmam. En başında ben böyle düz hiçbir olayı olmayan mutlu mutlu şeyler yazmayı sevmem. Bu…devamıGelen bir yorumdan ötürü açıklama ihtiyacı hissettim. Yazdığım o kadar çok kitap varken neden yayınlama cesaretim yok? Bunun en büyük sebebi kitaplarımdan hiçbirini finale erdirememiş olmam. En başında ben böyle düz hiçbir olayı olmayan mutlu mutlu şeyler yazmayı sevmem. Bu yüzden illaki iyi veyahut kötü olayları olan kitaplar yazarım. Bu psikolojik bir şey mi siz de yaşıyor musunuz bilmiyorum ama ben yazdığım karakterleri hayatımla özdeşleştiririm. Mesela benim en son hala aktif olarak yazmaya çalıştığım bir kitabım var. Bu kitabımdaki Kenan adındaki karakter mercimek köftesini çok çok çok sever. 2 Mayıs gününde (doğum günüm) mercimek köftesi yaptım kendim annem beraber küçük bir kutlama yapalım yardım et dediği için. Gerçeği sonra öğrendim onu da eski yazılarımdan okuyabilirsiniz. Her neyse. Mercimek köftesini yaparken 'Kenan'a da götüreyim' gibi bir laf çıkmış ağzımdan fark etmemiştim. Annemi görmeniz lazım aşırı derecede kızdı yine mi kitap yazmaya başladım diye. Bu umarım size de oluyordur ve normal bir şeydir. Bu bahsettiğim olayı sürekli farklı şekillerde yaşıyorum aktif bir şekilde kitap yazdığımda. Bunların dışında düşünecek olursak mesela yazdığım kitap akışında bir karakterimin ölmesi gerekiyor ve ben bunu yazıyorum. Sanki çok yakınım ölmüş gibi tüm enerjim birkaç hafta mahvoluyor. Hani gülmeye çalışıyorum kendi yazdığım karakter vs diyerek moralimi düzeltmeye çalışıyorum ama olmuyor. Krize girecek derecede ağladığımı bile hatırlarım. Sadece ölmesi gerekmiyor başına kötü bir şey geldiğinde gerçekten kalbimde sızı hissediyorum. Sürekli böyle olaylar yaşıyorum kısacası. Dışarı çıkarken de evde yalnız olurken de tedirgin oluyorum mesela. Uygar adında bir karakterim var ve bu karakter bildiğiniz takıntılı pisliğin teki. Dark romance kitabımdan bu karakterim zaten. Takıntılı olduğu kişinin evine kameraları doldurup 7/24 onu izliyor, o kişi dışarı çıktığında gizli gizli takip ediyor vs bu yüzden korkmaya başladım. Karakterin gerçek olmadığını biliyorum ama o korkuyu hissediyorum yani. Kısacası bu sebeplerden ötürü hiçbir kitabımın finalini getiremiyorum. Devam edip yazmaya cesaretim olmuyor çünkü. Neyse çok boş yaptım sanırım. Kısacası sebeplerim bunlar. Sizde veyahut tanıdığınız yazı yazan birileri varsa merak ediyorum böyle oluyor mu sizde de. Veyahut nasıl geçirebilirim bunları. Yine çok uzun bir yazı oldu sonuna kadar okuduysanız çok teşekkür ederim.