Raf Yorumu: ilelebet (@ilelebet)

Kendi dertlerimi anlatıp da insanları sıkmak istemiyorum ama birine bunları anlatmazsam patlayacağım ve çevreme zarar vermekten korkuyorum bu yüzden yazıyorum okumamak serbest. Bugün 4 yıllık arkadaşımın benden haftalardır hoşlandığı çocuğu sakladığını, diğer arkadaşımızın bildiğini ama bana söylemediklerini öğrendim, birde kız…devamıKendi dertlerimi anlatıp da insanları sıkmak istemiyorum ama birine bunları anlatmazsam patlayacağım ve çevreme zarar vermekten korkuyorum bu yüzden yazıyorum okumamak serbest. Bugün 4 yıllık arkadaşımın benden haftalardır hoşlandığı çocuğu sakladığını, diğer arkadaşımızın bildiğini ama bana söylemediklerini öğrendim, birde kız öyle harika yalan söyledi ki ister istemez güvenim çok kırıldı. Birde küçük sınıflardan bir kız arkamdan durduk yere or.. demiş. Yani kız anormal zaten çok takmadım ama gene de ben de insanım yani üzülmeye, sinirlenmeye hakkım vardır diye düşünüyorum haksız mıyım? Günlerdir yüzüme bir mutluluk maskesi takmaktan o kadar yoruldum ki anlatamam, sınıfta sürekli şakalar yapıyorum her şakaya acayip gülüyorum diye insanlar bana anormalmişim gibi bakıyor. Ben de sorgulamaya başladım harbi özürlü müyüm ben niye her halta gülüyorum diye, sonra cevabını bir paragraf sorusunda buldum. Diyor ki; "Toplum içinde genellikle neşeli ve yardımsever bir imaj çizen bazı kişiler, aslında iç dünyalarında yoğun bir tükenmişlik ve karamsarlık hissi taşıyabilirler. Bu bireyler çevrelerine olumlu hatta cana yakın mesajlar verirken kendi içsel sıkıntılarını gizleyerek normallerini sürdürmeye çalışırlar. Bu durum; dışarıdan bakınca sosyal uyum ve sıcak ilişkiler sergilemelerine rağmen zamanla kişide enerji kaybı, risk almaktan kaçınma ve yaşamdan kopma eğilimi yaratır. Bu kişiler sıklıkla öfke, huzursuzluk veya umutsuzluk gibi duyguları belli etmemek için esprili yada aşırı yardımsever davranışlara başvururlar. Böylece hem kendi çaresizlikleri hem de olumsuz duygular gündelik hayatın akışına karışmadan saklanmış olur." Okurken bu metinde resmen kendimi gördüm, mutluluk maskesi takmaktan o kadar yoruldum ki anlatamam. Bugün ağlarken bile zor duruyordum ağlamamak için ve hâlâ gülümsemek için kendimi zorluyordum, bazen insan olduğum unutuluyor. Birde şey çok kötü ben sevgili yapmadıkça unutulan biri oluyorum böyle kimse ne hâlimi ne hatırımı soruyor, ben sorunca da müsait değilim yazıp geçiyorlar. Yani abi kimsenin önceliği olmamak çok koyuyor ve bu üzüntüler yüzünden istemsizce sevdiklerimi üzmek hatta onları kaybetmek beni mahvediyor. Bu yazıyı sonuna kadar okuyan cidden olursa lütfen beni anlamaya çalışın, ben kendimi konuşarak ifade edemiyorum, bunda çok zorlanıyorum ve beni anlayacak biri bir gün karşıma çıksın diye çok dua ediyorum. İyi geceler