Raf Yorumu: obey ☪︎ (@obey)

obey 3 months ago

Spoiler içeriyor Aşıklar Bayramı (2022) – Kıvanç Tatlıtuğ / Settar Tanrıöğen Özcan alper’in yönettiği film, ilk bakışta “baba-oğul yol hikâyesi” gibi duruyor ama aslında mesele yol değil; yarım kalmış bir hayatın gecikmiş muhasebesi. konu Yıllardır görüşmeyen bir baba ile oğlu, bir ölüm…devamıAşıklar Bayramı (2022) – Kıvanç Tatlıtuğ / Settar Tanrıöğen Özcan alper’in yönettiği film, ilk bakışta “baba-oğul yol hikâyesi” gibi duruyor ama aslında mesele yol değil; yarım kalmış bir hayatın gecikmiş muhasebesi. konu Yıllardır görüşmeyen bir baba ile oğlu, bir ölüm haberi sonrası yeniden bir araya gelir. sonra bir yol başlar. ama bu yol: * ne bir kavuşma hikâyesi * ne de klasik bir affetme hikâyesi daha çok: “geç kalmış cümlelerin birbirine çarpması” Yusuf (Kıvanç Tatlıtuğ) Kıvanç’ın kariyerindeki daha “sessiz” performanslardan biri. * içine kapanık * duygularını bastırmış * babasıyla hesaplaşamamış * sürekli bir boşluk taşıyan adam burada mesele karizmatik görünmek değil çatlamış bir insanı taşımak ve bunu abartmadan yapıyor. Heves Ali (Settar Tanrıöğen) film tamamen onun etrafında da dönüyor. * gezgin * âşık * ozan ruhlu * ama aynı zamanda sorumluluk bırakıp gitmiş bir baba romantik bir “bohem baba” değil bu karakter. daha çok: hayatı yaşamış ama bedelini başkasına bırakmış biri film aslında ne anlatıyor? kâğıt üzerinde baba-oğul hikâyesi ama derinde şunlar var: * konuşulamayan yıllar * geç kalmış yüzleşmeler * “artık söylesen de değişmeyecek şeyler” hissi * erkeklik içinde bastırılmış duygular yol hikâyesi gibi ama değil klasik road movie bekliyorsun: * yol boyunca dönüşüm * büyük konuşmalar * dramatik kırılmalar ama film bunu yapmıyor. daha gerçekçi: * çok konuşulmuyor * çoğu şey yarım kalıyor * bazı anlar özellikle “bitmemiş” bırakılıyor çünkü film şunu biliyor: bazı ilişkiler yol boyunca çözülmez sadece taşınır temel fikir filmin asıl derdi baba figürü değil. baba figürünün bıraktığı boşluk. Yusuf’un problemi babasıyla tanışmak değil babasız büyümenin izini sürmek Settar Tanrıöğen filmde en güçlü enerji onda. * doğal * teatral değil * “yaşanmışlık hissi” taşıyor karakteri romantize etmiyor sadece var ediyor ton * sakin * yer yer şiirsel * yer yer rahatsız edici derecede gerçek * büyük dramatik patlama yok film bağırmıyor. ama içten içe sıkıştırıyor. özet Aşıklar Bayramı, klasik baba-oğul filmi değil. daha çok: “geç kalınmış bir yüzleşmenin bile artık çözüm olmaması” ve en ağır tarafı şu: bazen insanlar birbirini affetmez değil sadece artık birbirini düzeltemeyecek kadar geç kalır