Raf Yorumu: obey ☪︎ (@obey)

obey 3 months ago

Civil War (2024) iç savaş yakın gelecekte geçen ama aslında bugünü anlatan bir savaş filmi. filmdeki en büyük numara şu: savaşın neden çıktığını uzun uzun anlatmıyor. hangi taraf haklı, hangi taraf haksız, kim iyi, kim kötü… bunlarla ilgilenmiyor. çünkü yönetmen…devamıCivil War (2024) iç savaş yakın gelecekte geçen ama aslında bugünü anlatan bir savaş filmi. filmdeki en büyük numara şu: savaşın neden çıktığını uzun uzun anlatmıyor. hangi taraf haklı, hangi taraf haksız, kim iyi, kim kötü… bunlarla ilgilenmiyor. çünkü yönetmen Alex Garland için asıl mesele politika değil; bir ülkenin kendi içinde parçalanmasının nasıl göründüğü. başrolde Kirsten Dunst var. savaş fotoğrafçısı lee karakteri üzerinden cephedeki askerleri değil, savaşı kaydetmeye çalışan insanları izliyoruz. bu yüzden film çoğu savaş filminden farklı hissettiriyor. kahramanlık yok. zafer yok. epik konuşmalar yok. sadece kaos var. ve o kaosun ortasında işini yapmaya çalışan insanlar. filmin en güçlü tarafı atmosferi. yol boyunca: * yıkılmış şehirler * toplu mezarlar * kontrol noktaları * paramiliter gruplar * kimin dost kimin düşman olduğunun bilinmediği anlar görüyoruz. özellikle filmin ortalarındaki bazı sahneler insanı savaşın fiziksel şiddetinden çok psikolojik tarafıyla vuruyor. ve sonra geliyor o meşhur sahne: Jesse Plemons ekrana çıktığında filmin tansiyonu birkaç dakikada tavana vuruyor. adamın sadece konuşması bile tehdit gibi. aksiyon tarafı güçlü olsa da film aslında bir aksiyon filmi değil. bir uyarı filmi. şunu soruyor: “bir toplum birbirini artık dinlememeye başlarsa son durak neresi olur?” görsel olarak da çok başarılı. alex garland yine gerçekçilik ile kâbus hissi arasında bir yerde duruyor. savaş sahneleri hollywood tarzı gösterişli değil. aksine fazla gerçek durduğu için rahatsız ediyor. özet: civil war, amerikan iç savaşı filmi değil. kutuplaşmanın, öfkenin, bilgi savaşlarının ve toplumsal çürümenin nereye varabileceğini gösteren karanlık bir yol hikâyesi. film bittiğinde akılda kalan şey çatışmalar değil, bir ülkenin ne kadar hızlı dağılabileceği düşüncesi oluyor.