Raf Yorumu: N.U.A.L (@lbyvaonline)

Bu filmi izledikten sonra en çok düşündüğüm şey Tonya değil, insanların bir insanı ne kadar kolay suçlu ilan edebildiği oldu. I, Tonya bence bir başarı hikâyesinden çok, yanlış insanların arasında büyüyen bir kızın hikâyesi. Tonya daha çocuk yaşlarından itibaren annesinin…devamıBu filmi izledikten sonra en çok düşündüğüm şey Tonya değil, insanların bir insanı ne kadar kolay suçlu ilan edebildiği oldu. I, Tonya bence bir başarı hikâyesinden çok, yanlış insanların arasında büyüyen bir kızın hikâyesi. Tonya daha çocuk yaşlarından itibaren annesinin hakaretleri ve aşağılamalarıyla büyüyor. Annesi onu güçlü yaptığını düşünüyor ama aslında yıllarca içinde kapanmayan yaralar açıyor. Sonra hayatına Jeff giriyor ve durum düzelmek yerine daha da kötüleşiyor. En acı tarafı ise şu; Tonya hem ailesinde hem de ilişkisinde şiddeti o kadar çok görmüş ki bir noktadan sonra bunu normal kabul etmeye başlıyor. Film bunu gerçekten çok iyi gösteriyor. Bir yandan da toplumun ona karşı tavrı sinir bozucuydu. Herkes onun nasıl kaydığından çok nasıl göründüğüne, nasıl konuştuğuna ve hangi aileden geldiğine bakıyordu. Sanki iyi bir sporcu olmak yetmiyordu. İnsanlar belli bir imaj istiyordu ve Tonya o imaja uymadığı için hiçbir zaman tam anlamıyla kabul edilmedi. Beni en çok sinirlendiren kısım ise olaylardan sonra ona yapılan muamele oldu. Film boyunca bende şöyle bir his oluştu; Tonya aslında yaşananların asıl planlayıcısı değildi ama herkesin öfkesi en çok onun üzerine yıkıldı. Sanki insanlar çoktan suçluyu seçmişti ve gerçeğin detayları kimsenin umurunda değildi. Bu da filmin en üzücü yanlarından biri. Filmle ilgili tek eleştirim bazı bölümlerin biraz uzun olması. Bazı sahneler gereksiz yere uzatılmış gibi geldi ve film yer yer temposunu kaybediyordu. Ama buna rağmen hikâye insanı içinde tutmayı başarıyor. Film bittiğinde Tonya adına sevinmek de olmuyor, tamamen üzülmek de. Sadece düşünüyorsun ki bazen insanın en büyük rakibi karşısındaki değil, içinde taşıdığı yaralar oluyor. Benim için I, Tonya, buz üzerindeki bir yarış hikâyesinden çok, şiddetin nasıl normalleştiğini, insanların nasıl yargılandığını ve toplumun gerçeği değil skandalı sevmeye ne kadar yatkın olduğunu anlatan bir film oldu.