N.U.A.L (@lbyvaonline)

“The Picture of Dorian Gray” (1945), kitabını okuduktan sonra izlediğim ve genel olarak beğendiğim bir uyarlama oldu. Film, bazı farklılıklara rağmen eserin ruhunu ve ana hikâyesini oldukça iyi koruyor. Neredeyse kitabı izliyormuşum gibi hissettirdi. Elbette kitapta olmayan veya değiştirilmiş bazı…devamı

lbyvaonline 2 weeks ago

Dorian Grayin Portresi

Oscar Wilde

18 Gönderi

Dorian Gray’in Portresi, güzellik ve gençlik takıntısının insanı ne kadar karanlık bir yere sürükleyebileceğini anlatan, bitirdikten sonra üzerine düşündüren kitaplardan biri oldu. En sevdiğim tarafı, hikâyenin sadece dış görünüş ve gençlik üzerine olmamasıydı. İnsan doğası, haz, ahlak, ego ve insanın…devamı

lbyvaonline 3 weeks ago

Frankeştayn

James Whale

10 Gönderi

Mary Shelley'nin romanını okuduktan sonra 1931 yapımı Frankenstein filmini izlemek benim için büyük bir hayal kırıklığı oldu. Bu film klasik korku sineması açısından ne kadar önemli olsa da, kitabın ruhunu neredeyse hiç yansıtmıyor. Benim en büyük sorunum, romanın felsefi yönünün;…devamı

lbyvaonline 3 weeks ago

Frankenstein Ya da Modern Prometheus

Mary Shelley

33 Gönderi

Frankenstein, beni düşündürdüğü kadar hüzünlendiren kitaplardan biri oldu. Uzun yıllar boyunca bu eseri sadece bir "canavar hikâyesi" sanıyordum. Oysa aslında yalnızlık, kabul görme arzusu, sorumluluk ve insan olmanın anlamı üzerine yazılmış oldukça güçlü bir roman. Mary Shelley, okuru hazır cevaplarla…devamı

lbyvaonline 3 weeks ago

Geçmisten Gelen

Joel Edgerton

26 Gönderi

Bazı filmler bittiğinde değil, bittikten sonra başlar. The Gift de onlardan biri. Finalden sonra uzun süre "Aslında ne oldu?" sorusunu düşünüyorsun. En sevdiğim yanı ise hiçbir şeye zorla cevap vermemesi oldu. Sakin başlayıp gerilimi adım adım artırıyor ve sonunda insanın…devamı

lbyvaonline 1 month ago

Uykusuz

Christopher Nolan

45 Gönderi

Uykusuzluk, güneşin hiç batmadığı bir şehir ve giderek daha da karmaşıklaşan bir cinayet soruşturması. Filmin atmosferi o kadar soğuk ve boğucu ki, sanki sen de baş karakterle birlikte günlerdir uyumamışsın. Robin Williams’ı böyle karanlık ve rahatsız edici bir rolde görmek…devamı

lbyvaonline 1 month ago

Şeytan Çıkmazı

Alan Parker

7 Gönderi

Spoiler içeriyor ⚠️ Yazının ilk kısmında spoiler yok. Ama bir noktadan sonra filmin bütün sırlarını konuşacağım. İzlemediyseniz, oradan sonrasını okumayın. Bazı filmler vardır, bittiğinde "güzeldi" deyip geçemezsiniz. Angel Heart tam olarak öyle bir film. İlk başta klasik bir noir dedektif hikâyesi gibi…devamı⚠️ Yazının ilk kısmında spoiler yok. Ama bir noktadan sonra filmin bütün sırlarını konuşacağım. İzlemediyseniz, oradan sonrasını okumayın. Bazı filmler vardır, bittiğinde "güzeldi" deyip geçemezsiniz. Angel Heart tam olarak öyle bir film. İlk başta klasik bir noir dedektif hikâyesi gibi başlıyor. Kayıp bir adam var, onu bulmaya çalışan bir dedektif var ve olaylar gittikçe daha karanlık bir hâl alıyor. Ama film ilerledikçe anlıyorsunuz ki aslında burada önemli olan katilin kim olduğu değil. Asıl mesele, insanın kendinden gerçekten kaçıp kaçamayacağı. Filmin atmosferine ayrı bir parantez açmak lazım. Baştan sona insanın üstüne çöken tuhaf bir ağırlık var. Sürekli bir şeylerin ters gittiğini hissediyorsunuz ama tam olarak ne olduğunu çıkaramıyorsunuz. Bazı sahnelerde gerçekten içim daraldı. Yönetmen bunu öyle iyi kurmuş ki, müzikten ışık kullanımına kadar her şey sizi filmin o kasvetli dünyasının içine çekiyor. Mickey Rourke'u izlemek çok keyifliydi. Harry Angel'ın yaşadığı kafa karışıklığını ve gerçeği anlamaya çalışmasını çok doğal hissettirdi. Robert De Niro ise çok az görünmesine rağmen Louis Cyphre karakteriyle filmin en akılda kalan ismi oluyor. Ne bağırıyor, ne tehdit ediyor, ne de gücünü göstermeye çalışıyor. Sadece sakin konuşuyor. Ama sanırım onu bu kadar ürkütücü yapan da tam olarak bu. Filmi izlemediyseniz, buradan sonrasını okumayın. --- ⚠️ SPOILER Final geldiğinde bütün parçalar bir anda yerine oturuyor ve bütün film boyunca aslında cevabı gözünüzün önünde duran bir gizemi izlediğinizi fark ediyorsunuz. Harry Angel başka birini aramıyormuş. Meğer bütün film boyunca kendini arıyormuş. Filmin en sevdiğim taraflarından biri de Louis Cyphre'in aslında Harry'ye tek bir kez bile yalan söylememesi oldu. Neredeyse her şeyi açık açık söylüyor. Sadece hem Harry hem de biz söylediklerini yanlış anlıyoruz. Filmi ikinci kez izlediğinizde, kurduğu cümlelerin başından beri gerçeği anlattığını fark etmek gerçekten inanılmaz. Louis Cyphre karakterini de inanılmaz başarılı buldum. Çünkü bildiğimiz klasik şeytan tasviri değil. Boynuzları yok, kuyruğu yok, alevlerin içinde dolaşmıyor. Gayet şık giyinen, kibar, sakin konuşan bir adam. Robert De Niro öyle bir performans sergilemiş ki sesini yükseltmeden bile insanı rahatsız etmeyi başarıyor. Uzun tırnakları, o değişmeyen bakışları ve her şeyi en başından biliyormuş gibi tavırları, onun insan olmadığını hissettiren çok ince ama etkili detaylar. Film boyunca sürekli yumurta yemesi de boşuna değil. Yumurta genellikle yaşamın ve ruhun sembolü olarak yorumlanıyor. Yönetmen bunu tekrar tekrar göstererek Louis Cyphre'in aslında insanların bedeninden çok ruhlarıyla ilgilendiğini hissettiriyor. Benim için filmin en sarsıcı kısmı ise Harry ile Epiphany arasındaki ilişkinin gerçeğiydi. Finalde Harry'nin aslında Johnny Favorite olduğunu ve Epiphany'nin onun kızı olduğunu öğreniyoruz. O an film bir anda çok daha karanlık bir yere gidiyor. Hatta filmin bıraktığı ipuçlarına ve hayran yorumlarına göre Epiphany'nin oğlunun da Harry'den olabileceği ihtimali var. Bunu düşündüğünüz anda yaşanan trajedi çok daha korkunç bir boyuta ulaşıyor. Bir başka sevdiğim detay ise Harry gerçeğe her yaklaştığında çevresindeki insanların ölmesi oldu. İlk izlerken sanki perde arkasında başka biri varmış gibi hissediyorsunuz. Ama final bize katilin başından beri Harry'nin kendisi olduğunu gösteriyor. Hafızasını kaybettiği için yaptıklarını kendisi bile hatırlamıyor. Ve o final... Asansör sahnesi bence sinema tarihindeki en sembolik finallerden biri. O asansör sadece aşağı inmiyor. Harry'nin yıllarca kaçmaya çalıştığı kaderine, yani cehenneme doğru inişini simgeliyor. Filmin bende bıraktığı en güçlü düşünce ise şu oldu: İnsan geçmişinden ve yaptığı seçimlerin sonuçlarından kaçamıyor. Johnny Favorite adını değiştirebilir, hafızasını silebilir, kendine yeni bir hayat kurabilir. Ama yıllar önce yaptığı anlaşmanın ve seçimlerinin bedelini ödemekten kaçamıyor. Angel Heart benim için sadece bir psikolojik gerilim ya da dedektif filmi değil. Günah, kimlik, vicdan ve kaçınılmaz son üzerine kurulmuş çok katmanlı bir hikâye. En güzel tarafı da şu; film size gerçeği en başından beri gösteriyor. Ama siz de Harry Angel gibi, onu ancak en sonda görebiliyorsunuz.

lbyvaonline 1 month ago

Makinist

Brad Anderson

124 Gönderi

Bu filmi bitirdikten sonra aklımdan geçen ilk şey şu oldu: İnsanın en büyük cezasını bazen kendi vicdanı verir. İşte bu yüzden The Machinist bana göre sadece bir psikolojik gerilim filmi değil. Filmin en sevdiğim yanı seni korkutmaya çalışmaması. Bunun yerine…devamıBu filmi bitirdikten sonra aklımdan geçen ilk şey şu oldu: İnsanın en büyük cezasını bazen kendi vicdanı verir. İşte bu yüzden The Machinist bana göre sadece bir psikolojik gerilim filmi değil. Filmin en sevdiğim yanı seni korkutmaya çalışmaması. Bunun yerine açıklayamadığın bir huzursuzluk hissi yaratıyor. Trevor'a baktıkça sanki onun yorgunluğu ve kafa karışıklığı sana da geçiyor. Her şey gri, soğuk ve cansız görünüyor. Sanki sen de onunla birlikte uzun zamandır uyumamışsın gibi hissediyorsun. Christian Bale hakkında ayrıca konuşmak lazım. O kadar inanılmaz bir performans sergiliyor ki, bir noktadan sonra oyuncuyu unutuyorsun. Sadece Trevor'u görmeye başlıyorsun. O aşırı zayıf bedeni, gözlerinin altındaki yorgunluk, konuşma şekli, bakışları... Hepsi insanı rahatsız ediyor. Üstelik bunu yapay bir şekilde değil, son derece doğal hissettiriyor. En çok hoşuma giden şeylerden biri de filmin izleyiciye saygı duyması. Hiçbir şeyi kaşıkla ağzına vermiyor. Seni de Trevor gibi sürekli şüpheye düşürüyor, yanlış yöne götürüyor, sonra tekrar fikrini değiştiriyor. Bir süre sonra sen de "Acaba ben bir şeyi yanlış mı anlıyorum?" diye düşünmeye başlıyorsun. Final ise bence filmi asıl büyüten kısımdı. Çünkü mesele "katil kim?" sorusunun cevabı değildi. Asıl mesele insanın gerçekten ne kadar süre boyunca hakikatten kaçabileceğiydi. Ve film şunu çok güzel gösteriyor: Hafızan seni kandırabilir ama vicdanın asla. Bu film bana Jacob's Ladder izlerken hissettiklerimi hatırlattı. Yine o tuhaf, boğucu atmosfer, yine insanın kendi zihnine güvenememesi... Ben böyle filmleri gerçekten çok seviyorum. Çünkü korkuyu kanla ya da ani seslerle değil, insanın zihninin içinde yaratıyorlar. Ben olsam bu filmi herkese önermem. Ama psikolojik filmleri seven birine hiç düşünmeden mutlaka izle derim. Sadece her şeyi tek tek açıklayan, seni rahatlatan bir film bekleme. Bu film bittikten sonra da seninle kalıyor. Oturup üzerine düşünüyorsun, bazı sahneleri tekrar hatırlıyorsun ve yavaş yavaş fark ediyorsun ki film boyunca gördüğün her detayın aslında bir anlamı varmış. Bence The Machinist'i unutulmaz yapan şey de tam olarak bu.

lbyvaonline 2 months ago

Dehşetin Nefesi

Adrian Lyne

12 Gönderi

Jacob’s Ladder bence sadece psikolojik korku filmi değil, insanın ölüm, travma, suçluluk, kayıp ve kabullenemediği gerçekle yüz yüze kalmasının filme dönüşmüş hali. Film boyunca ne kadar “burada aslında ne oluyor?” diye baksan da, sonunda anlıyorsun ki mesele sadece olayları çözmek…devamıJacob’s Ladder bence sadece psikolojik korku filmi değil, insanın ölüm, travma, suçluluk, kayıp ve kabullenemediği gerçekle yüz yüze kalmasının filme dönüşmüş hali. Film boyunca ne kadar “burada aslında ne oluyor?” diye baksan da, sonunda anlıyorsun ki mesele sadece olayları çözmek değil; Jacob’un içinde kopan o kaosu, dağılmayı ve çıkış yolu bulamayan ruh halini hissetmek. Savaş travması, oğul kaybı, ölüm korkusu, geçmişe ve hayata tutunma isteği hepsi öyle bir şekilde iç içe geçiyor ki, film bir noktadan sonra sadece izlenen bir hikâye olmaktan çıkıp doğrudan insanın üstüne gelen bir deneyime dönüşüyor. Beni en çok etkileyen tarafı ise filmin psikolojik hissini gerçekten izleyiciye geçirebilmesi oldu. O garip suratlar, titreyen kafalar, kabus gibi hastane sahneleri, bir anlık görünen deforme olmuş bedenler — bunların hiçbiri sadece korkutmak için kullanılmıyor. Film bunlarla Jacob’un zihninde ve ruhunda yaşanan dağılmayı o kadar güçlü hissettiriyor ki, ben izlerken açıkçası midem bulandı, tuhaf ve ağır hisler yaşadım. Hatta 1 saat 53 dakikalık filmi oturup tek seferde bitiremedim; neredeyse 1 güne yayarak, sindire sindire izleyip ancak bitirebildim. Bazı sahnelerden sonra ara verip kendime gelmek istedim, çünkü film o psikolojik rahatsızlığı gerçekten izleyicinin üstüne atmayı başarıyor. Filmin en güçlü tarafı bence tam olarak bu: korkuyu ucuz bir “şok” unsuru olarak değil, Jacob’un içinde yaşananların görsel bir karşılığı olarak kullanıyor. Yani gördüğümüz dehşet sadece “korkunç görüntüler” değil; onun ölüme direncinin, gerçeği kabullenememesinin, acıyı ve geçmişi bırakamamasının görüntüye dönüşmüş hali. Bu da filmi sıradan bir halüsinasyon hikâyesi olmaktan çıkarıp daha ağır, daha hüzünlü ve daha etkileyici bir yere taşıyor. Filmin insanı rahatsız eden tarafı da tam olarak buradan geliyor: sen ekranda bir karakteri değil, sanki dağılmakta olan bir bilincin içini izliyorsun. Film bittikten sonra da bende öyle bir his bıraktı ki, “tamam anladım, geçtim” diyemedim. Aksine, kafamda karanlık kalan bazı yerler vardı ve onları oturup uzun analizlerle, açıklama videolarıyla araştırmak istedim. Bence Jacob’s Ladder o filmlerden biri ki, sadece izlemekle bitmiyor; üstüne düşünmek, yorumlamak, parçaları yerine oturtmak istiyorsun. Hatta izleyeceklere tavsiyem olur ki, filmden sonra analiz videolarına da baksınlar. Çünkü o videolar filmi sadece “açıklamakla” kalmıyor, filmin içindeki gizli anlamları, sembolleri ve bazı sahnelerin neden bu kadar rahatsız edici kurulduğunu da daha görünür hale getiriyor. İlk izleyişte ben de kendimi biraz karışık soruların içinde boğuluyormuş gibi hissetmiştim, ama sonradan filmin katmanlarını açtıkça onu daha da çok sevdim. Bence Jacob’s Ladder’ın gücü de tam burada yatıyor: ilk bakışta insanı şaşırtıyor, hatta biraz kaybettiriyor, ama bittikten sonra aklında kalıyor, rahatsız ediyor, düşündürüyor ve yavaş yavaş yerine oturuyor. Sonunda bu filmi sadece bir “korku filmi” olarak değil, travma, ölüm, kabulleniş ve bırakamadığın şeylerin insanı nasıl kendi kişisel cehennemine sürükleyebileceği üzerine çok ağır bir hikâye olarak görüyorsun. Ben filmi gerçekten çok sevdim. O karmaşasına, ağır atmosferine ve insanı rahat bırakmayan tarafına rağmen, belki de tam olarak bunlar yüzünden sevdim. Hissediyorum ki bu film benim Letterboxd favori dörtlüğüme çok rahat girecek. Hatta bundan eminim.

lbyvaonline 2 months ago

Gece Vurgunu

Dan Gilroy

104 Gönderi

Bu filmi izledikten sonra bir süre Louis Bloom'un yüzündeki o garip gülümsemeyi aklımdan çıkaramadım. Çünkü filmdeki en korkutucu şey cinayet sahneleri ya da kan değil. En korkutucu şey, Louis'in her şeyi tamamen normal karşılaması. Genelde filmlerdeki psikopat karakterler kendilerini hemen…devamıBu filmi izledikten sonra bir süre Louis Bloom'un yüzündeki o garip gülümsemeyi aklımdan çıkaramadım. Çünkü filmdeki en korkutucu şey cinayet sahneleri ya da kan değil. En korkutucu şey, Louis'in her şeyi tamamen normal karşılaması. Genelde filmlerdeki psikopat karakterler kendilerini hemen belli ederler. Louis ise öyle değil. Seninle kibarca konuşur, motivasyon semineri verir, başarı hakkında tavsiyeler paylaşır ve aynı zamanda en vicdansız kararları alır. Film boyunca onun ne kadar ileri gideceğini düşünüyorsun, sonra her seferinde biraz daha ileri gittiğini görüyorsun. Bana göre Nightcrawler sadece bir gerilim filmi değil, kontrolden çıkmış bir hırsın hikâyesi. Sanki bir insanın vicdanını silip yerine sadece "başarılı olmak zorundasın" düşüncesini koymuşlar. En rahatsız edici tarafı da bu. Louis bazen o kadar kendinden emin konuşuyor ki, bir anlığına haklı olduğuna inanacak gibi oluyorsun. Yönetmenin de dediği gibi, Louis Bloom karakterini yazarken ilham kaynaklarından biri çakalmış. Açıkçası bunu duyduktan sonra karakter bana daha da ilginç gelmeye başladı. Lou gerçekten de bir çakalı andırıyor. Hem o zayıf ve cılız bedeniyle, hem sürekli etrafı tarayan bakışlarıyla, hem de yerine göre tuhaf duran gülümsemesiyle. Duyduğuma göre Jake Gyllenhaal da bu rol için özellikle kilo vermeye çalışmış ve bu da karakterin o rahatsız edici görünümüne büyük katkı sağlamış. Filmin Los Angeles'ta çekilmiş olması da ayrı bir his yaratıyor. Bazı sahnelerde sanki bir film değil de, şehrin geceleri ortaya çıkan karanlık yüzünü anlatan bir belgesel izliyormuşsun gibi geliyor. Kamera şehri gözlemlerken, Lou da bu belgeselin içindeki bir çakal gibi geceleri sokaklarda dolaşıyor. Başkalarının trajedilerini avlıyor, kokusunu alıyor ve bundan kazanç elde ediyor. Jake Gyllenhaal ise bu rolde resmen kaybolmuş. Zayıflamış görünümü, boş bakışları ve sahte samimiyetiyle ekranda insanı bir an bile rahat bırakmıyor. Film bittiğinde bende kalan his "ne kadar iyi bir filmdi" değil, "ben bu adamla aynı şehirde yaşamak istemezdim" oldu. Ve bence Nightcrawlerın başarısı da tam olarak burada yatıyor. Seni korkutmak için canavar göstermiyor, sadece takım elbise giymiş bir çakal gösteriyor. Bazen bu, her türlü canavardan daha korkutucu olabiliyor.