Raf Yorumu: ‎ (@gobelins)

Neredeyse tamamen tüm yapımlarda birden fazla karakter var. Tek başına bir karakter, bir hikaye neredeyse yok. İnsanın tüm hikay Aslında askerlik sürecinde bir sürü soytarıya tahamül etmekte zorlandığımı ve patlamak istediğimi dile getirmek ve bu süreçte hayatımdan o kadar çok…devamıNeredeyse tamamen tüm yapımlarda birden fazla karakter var. Tek başına bir karakter, bir hikaye neredeyse yok. İnsanın tüm hikay Aslında askerlik sürecinde bir sürü soytarıya tahamül etmekte zorlandığımı ve patlamak istediğimi dile getirmek ve bu süreçte hayatımdan o kadar çok kişi çıkardım ki konuşacak kimsenin olmadığı bir süreçten geçtiğimden bahsefip her şeyin sonunda ben sadece ben ve daha bağımsız güçlü bir ben inşa oluyor diyecektim Aslında bu sözlere gerek yok. Önemli bir annlamları yok, farklı bir ekileri yok. Olur olan oluyor işte. Fark ettim de: Huzursuz ve hatta öfkeliyim ve aslında mesele güç. Güç her şeyi çözer. Konuşmak değil. Konuşacak birine değil, güce ihtiyacım var. Kimse umrumda değil, zor bir süreçten geçmek zorunda kaldım çünkü güç yetersizliği sebebi ile. Sonuç olarak boş duygusallık falan gereksiz. Tek yol, tek sorumluluk, tek umursayan benim. Sonuç olarak Hayat kötü değil, zor değil, üzücü değil, birilerine veya birileri ile konuşmaya ihtiyacım yok. Her şey tamen güç ile ilgili. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Bu filmde ki ikiliyi seviyorum bu arada. Her zaman beklediğim, arzuladığım şey. Geçmiş iyi olmayabilir ama gelecek bizim seçimimiz. Birileri ile seçmek istemiştim, her şeyi: yaşadığım yer, neler yapacağım, neler inşa edeceğim. Aile, doğduğun yer, şartlar seçilemeyebiliyor ama değiştirebilirsin. Ama kimseyi bulamadım. Hayal kuran ve daha fazlasını isteyen pek kişi yok. Kimseyi de bekleyemem. Çünkü hayat kısa ve zaman beklemiyor. Eskiden tek olmak istediğim zamanlar ve yanlız hissetiğim farklı anlar vardı. Fakat anlaşılma ihtiyacı bile kişinin gücünün erişiminin yettiği kadarı ile karşılanabiliyor. İyi insanlar nerede bilmiyorum. Umarım iyi işler yapıyor ve yaşıyorlardır gerçekten hayatlarını. Umarım onların önünü açma fırsatı bulabilirim veya onlar bizzat mücadele edip kazanabilirler. Herkes kendi hikayesini yazıyor her şeyin sonucunda. Herkes kendi hikayesinin tek şahidi özünde. Amacım iyiler kulübü oluşturmak değilbu sözlerim ile bu arada. İyi şeyleri fark etmek ve yaşamak, yaşatmak. Her neyse... Güç bir güneş gibi. O olmadan her şey karanlık bir boşlukta savrulan bir hiçten ibaret olurdu. Dışarıdaki her bitki, hayvan, savaş, inşa; aslında güneşin enerjisinin bir uzantısı. Güç. İşte butün mesele bu.