Raf Yorumu: N.U.A.L (@lbyvaonline)

Jacob’s Ladder bence sadece psikolojik korku filmi değil, insanın ölüm, travma, suçluluk, kayıp ve kabullenemediği gerçekle yüz yüze kalmasının filme dönüşmüş hali. Film boyunca ne kadar “burada aslında ne oluyor?” diye baksan da, sonunda anlıyorsun ki mesele sadece olayları çözmek…devamıJacob’s Ladder bence sadece psikolojik korku filmi değil, insanın ölüm, travma, suçluluk, kayıp ve kabullenemediği gerçekle yüz yüze kalmasının filme dönüşmüş hali. Film boyunca ne kadar “burada aslında ne oluyor?” diye baksan da, sonunda anlıyorsun ki mesele sadece olayları çözmek değil; Jacob’un içinde kopan o kaosu, dağılmayı ve çıkış yolu bulamayan ruh halini hissetmek. Savaş travması, oğul kaybı, ölüm korkusu, geçmişe ve hayata tutunma isteği hepsi öyle bir şekilde iç içe geçiyor ki, film bir noktadan sonra sadece izlenen bir hikâye olmaktan çıkıp doğrudan insanın üstüne gelen bir deneyime dönüşüyor. Beni en çok etkileyen tarafı ise filmin psikolojik hissini gerçekten izleyiciye geçirebilmesi oldu. O garip suratlar, titreyen kafalar, kabus gibi hastane sahneleri, bir anlık görünen deforme olmuş bedenler — bunların hiçbiri sadece korkutmak için kullanılmıyor. Film bunlarla Jacob’un zihninde ve ruhunda yaşanan dağılmayı o kadar güçlü hissettiriyor ki, ben izlerken açıkçası midem bulandı, tuhaf ve ağır hisler yaşadım. Hatta 1 saat 53 dakikalık filmi oturup tek seferde bitiremedim; neredeyse 1 güne yayarak, sindire sindire izleyip ancak bitirebildim. Bazı sahnelerden sonra ara verip kendime gelmek istedim, çünkü film o psikolojik rahatsızlığı gerçekten izleyicinin üstüne atmayı başarıyor. Filmin en güçlü tarafı bence tam olarak bu: korkuyu ucuz bir “şok” unsuru olarak değil, Jacob’un içinde yaşananların görsel bir karşılığı olarak kullanıyor. Yani gördüğümüz dehşet sadece “korkunç görüntüler” değil; onun ölüme direncinin, gerçeği kabullenememesinin, acıyı ve geçmişi bırakamamasının görüntüye dönüşmüş hali. Bu da filmi sıradan bir halüsinasyon hikâyesi olmaktan çıkarıp daha ağır, daha hüzünlü ve daha etkileyici bir yere taşıyor. Filmin insanı rahatsız eden tarafı da tam olarak buradan geliyor: sen ekranda bir karakteri değil, sanki dağılmakta olan bir bilincin içini izliyorsun. Film bittikten sonra da bende öyle bir his bıraktı ki, “tamam anladım, geçtim” diyemedim. Aksine, kafamda karanlık kalan bazı yerler vardı ve onları oturup uzun analizlerle, açıklama videolarıyla araştırmak istedim. Bence Jacob’s Ladder o filmlerden biri ki, sadece izlemekle bitmiyor; üstüne düşünmek, yorumlamak, parçaları yerine oturtmak istiyorsun. Hatta izleyeceklere tavsiyem olur ki, filmden sonra analiz videolarına da baksınlar. Çünkü o videolar filmi sadece “açıklamakla” kalmıyor, filmin içindeki gizli anlamları, sembolleri ve bazı sahnelerin neden bu kadar rahatsız edici kurulduğunu da daha görünür hale getiriyor. İlk izleyişte ben de kendimi biraz karışık soruların içinde boğuluyormuş gibi hissetmiştim, ama sonradan filmin katmanlarını açtıkça onu daha da çok sevdim. Bence Jacob’s Ladder’ın gücü de tam burada yatıyor: ilk bakışta insanı şaşırtıyor, hatta biraz kaybettiriyor, ama bittikten sonra aklında kalıyor, rahatsız ediyor, düşündürüyor ve yavaş yavaş yerine oturuyor. Sonunda bu filmi sadece bir “korku filmi” olarak değil, travma, ölüm, kabulleniş ve bırakamadığın şeylerin insanı nasıl kendi kişisel cehennemine sürükleyebileceği üzerine çok ağır bir hikâye olarak görüyorsun. Ben filmi gerçekten çok sevdim. O karmaşasına, ağır atmosferine ve insanı rahat bırakmayan tarafına rağmen, belki de tam olarak bunlar yüzünden sevdim. Hissediyorum ki bu film benim Letterboxd favori dörtlüğüme çok rahat girecek. Hatta bundan eminim.