Raf Yorumu: N.U.A.L (@lbyvaonline)

Bu filmi bitirdikten sonra aklımdan geçen ilk şey şu oldu: İnsanın en büyük cezasını bazen kendi vicdanı verir. İşte bu yüzden The Machinist bana göre sadece bir psikolojik gerilim filmi değil. Filmin en sevdiğim yanı seni korkutmaya çalışmaması. Bunun yerine…devamıBu filmi bitirdikten sonra aklımdan geçen ilk şey şu oldu: İnsanın en büyük cezasını bazen kendi vicdanı verir. İşte bu yüzden The Machinist bana göre sadece bir psikolojik gerilim filmi değil. Filmin en sevdiğim yanı seni korkutmaya çalışmaması. Bunun yerine açıklayamadığın bir huzursuzluk hissi yaratıyor. Trevor'a baktıkça sanki onun yorgunluğu ve kafa karışıklığı sana da geçiyor. Her şey gri, soğuk ve cansız görünüyor. Sanki sen de onunla birlikte uzun zamandır uyumamışsın gibi hissediyorsun. Christian Bale hakkında ayrıca konuşmak lazım. O kadar inanılmaz bir performans sergiliyor ki, bir noktadan sonra oyuncuyu unutuyorsun. Sadece Trevor'u görmeye başlıyorsun. O aşırı zayıf bedeni, gözlerinin altındaki yorgunluk, konuşma şekli, bakışları... Hepsi insanı rahatsız ediyor. Üstelik bunu yapay bir şekilde değil, son derece doğal hissettiriyor. En çok hoşuma giden şeylerden biri de filmin izleyiciye saygı duyması. Hiçbir şeyi kaşıkla ağzına vermiyor. Seni de Trevor gibi sürekli şüpheye düşürüyor, yanlış yöne götürüyor, sonra tekrar fikrini değiştiriyor. Bir süre sonra sen de "Acaba ben bir şeyi yanlış mı anlıyorum?" diye düşünmeye başlıyorsun. Final ise bence filmi asıl büyüten kısımdı. Çünkü mesele "katil kim?" sorusunun cevabı değildi. Asıl mesele insanın gerçekten ne kadar süre boyunca hakikatten kaçabileceğiydi. Ve film şunu çok güzel gösteriyor: Hafızan seni kandırabilir ama vicdanın asla. Bu film bana Jacob's Ladder izlerken hissettiklerimi hatırlattı. Yine o tuhaf, boğucu atmosfer, yine insanın kendi zihnine güvenememesi... Ben böyle filmleri gerçekten çok seviyorum. Çünkü korkuyu kanla ya da ani seslerle değil, insanın zihninin içinde yaratıyorlar. Ben olsam bu filmi herkese önermem. Ama psikolojik filmleri seven birine hiç düşünmeden mutlaka izle derim. Sadece her şeyi tek tek açıklayan, seni rahatlatan bir film bekleme. Bu film bittikten sonra da seninle kalıyor. Oturup üzerine düşünüyorsun, bazı sahneleri tekrar hatırlıyorsun ve yavaş yavaş fark ediyorsun ki film boyunca gördüğün her detayın aslında bir anlamı varmış. Bence The Machinist'i unutulmaz yapan şey de tam olarak bu.